ตอนที่ 1106 สาวใช้ตัวแสบ 1010

ตอนที่ 1106 สาวใช้ตัวแสบ 1010

“น้าจิ่วจิ่ว ผมจะไปกับแม่ แม่น้อยใจแล้ว” เนี่ยนโม่พูดยิ้มๆ ความทรยศในดวงตาของเขาถูกซ่อนไว้อย่างที่คาดไว้ จิ่วจิ่วระเบิดอีกครั้ง

“บอกให้เรียกแม่บุญธรรมไง เป็นแม่บุญธรรมนะ ไม่ใช่น้า” อีกนิดจิ่วจิ่วเกือบจะเดินหนีด้วยความโกรธ

เนี่ยนโม่เดินไปข้างๆเย่เชินหลิน พูดเรียบๆว่า “คุณน้า เข้าใจแล้ว” แต่กลับเรียกคุณน้าตลอด เนี่ยนโม่ทรยศ วิ่งไปหาเย่เชินหลินจริงๆ จิ่วจิ่วอยากลงโทษเนี่ยนโม่แต่ก็ไม่กล้าเดินไปหาเย่เชินหลิน

จิ่วจิ่วอยากเดินหนีเพราะความโมโห แต่ตอนนี้ไม่ใช่สถานการณ์ที่เหมาะนัก จิ่วจิ่วจึงจ้องเนี่ยนโม่เขม็ง ฝากไว้ก่อน เดี๋ยวจะมาเอาคืนที่หลัง

เนี่ยนโม่กลอกตาใส่จิ่วจิ่วอยู่ด้านหลังเย่เชินหลินแล้วยิ้มเย็นให้จิ่วจิ่ว กล้ามาจับผมมั้ยล่ะ มาสิ ท่าทางภูมิใจที่เอาชนะได้

“เนี่ยนโม่อยู่ที่บ้านกับพ่อนะ ย่ากับแม่จะออกไปซื้อบ้านให้” ฝู้เฟิ่งหยียิ้มให้เนี่ยนโม่อย่างขอความเห็นฝู้เฟิ่งหยีเองก็เข้าใจ อย่าคิดว่าเนี่ยนโม่ยังเด็ก แต่เขาฉลาดกว่าเด็กทั่วไป

“ผม”

เนี่ยนโม่ยังไม่ทันเอ่ยปาก จิ่วจิ่วก็ยิ้มน่ากลัวแล้วเอ่ยว่า “เนี่ยนโม่เป็นเด็กดีจริงๆ เขาอยู่บ้านส่วนเราก็ออกไปซื้อบ้านกัน” สายตาที่จิ่วจิ่วมองเนี่ยนโม่ ฉันจะซื้อบ้านที่น่าเกลียดให้คุณสักหลัง คุณไม่มีโอกาสเลือก ยิ่งคิดเท่าไหร่จิ่วจิ่วก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นที่ได้เห็นเนี่ยนโม่ถูกบีบให้ยอมรับความพ่ายแพ้ ดูเหมือนจิ่วจิ่วจะลืมไปว่าเนี่ยนโม่เป็นเพียงเด็ก เซี่ยชีหรั่นจะเป็นคนเลือกเอง

ฝู้เฟิ่งหยีคิดว่าคงไม่สะดวกที่จะพาเด็กๆไปเลือกบ้านโดยเฉพาะอย่างยิ่งวันที่เนี่ยนโม่หายไปครั้งหนึ่ง เธอยังคงเหมือนนกที่หวาดกลัว ดังนั้นเธอจึงไม่กล้าพา เนี่ยนโม่ออกไป

"เนี่ยนโม่อยู่ที่บ้านไป ดูและเลือกชุดที่ดีที่สุดสำหรับหนู" ฝู้เฟิ่งหยีแตะศีรษะของเนี่ยนโม่เธอปิดกั้นการโต้เถียงของเนี่ยนโม่อีกครั้ง

เนี่ยนโม่มองไปที่เซี่ยชีหรั่น บ่งบอกว่าเขาต้องการออกไปเช่นกัน เซี่ยชีหรั่นมองไปที่เนี่ยนโม่และยักไหล่บ่งบอกว่าเธอหมดหนทาง

เมื่อเห็นจิ่วจิ่วยิ้มอย่างมีชัย เนี่ยนโม่ย่นจมูกของเขาแล้วกัดฟันใส่จิ่วจิ่ว

เย่เชินหลินให้ความสนใจกับปฏิสัมพันธ์ของพวกเขา อารมณ์ในดวงตาของเขาดูไม่ออก

"เราไปแล้ว เนี่ยนโม่อยู่ที่บ้านเป็นเด็กดีนะ เราจะรีบกลับมา" จิ่วจิ่วพูดอย่างข่มๆ อายุขนาดนี้แล้วยังเถียงกับเด็กอีก เซี่ยชีหรั่นส่ายหัว เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเกี่ยวกับคนทั้งสองนี้

เย่เชินหลินผลักรถเข็นและเดินไปหาเนี่ยนโม่ ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน เหมือนเป็นพลังที่ไร้รูปร่างให้เนี่ยนโม่ ราวกับว่าเขากลายเป็นผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งของเนี่ยนโม่

เมื่อเห็นร่างเล็กๆของเนี่ยนโม่ดูโดดเดี่ยวเมื่อมองดูคนอื่นๆจากไป เย่เชินหลินก็รู้สึกสงสารโดยไม่มีเหตุผล ใช่แล้วสงสาร เขาอยากกอดเนี่ยนโม่แต่ต่อมาก็หักห้ามตัวเองไม่ให้ทำเช่นนั้น .

"เข้าไปเถอะ แม่ลูกและคนอื่นๆไปไกลแล้ว" นี่เป็นคำพูดที่นุ่มนวลที่สุดที่เย่เชินหลินเคยพูดกับเนี่ยนโม่ ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ให้ความสนใจกับเนี่ยนโม่มากนัก แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าเนี่ยนโม่คืออีกครึ่งหนึ่งของเซี่ยชีหรั่น

เนี่ยนโม่ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างว่างเปล่า หันไปรอบๆและส่งเสียงหึเบาๆ แล้วเดินข้ามเย่เชินหลินไปที่ห้องของเขาอย่างไม่สบอารมณ์

เย่เชินหลินรู้ว่าเขาจะไม่ได้รับความสนใจจากเนี่ยนโม่ แต่เขาไม่คาดคิดว่าจะถูกรังเกียจขนาดนี้

เย่เชินหลินส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ หันรถเข็นและเดินตามเนี่ยนโม่ไป

ในห้องเนี่ยนโม่นั่งคนเดียวบนพรมเล่นกับของเล่นในมือ เมื่อได้ยินเสียงประตูถูกผลักเบาๆ ร่างน้อยก็สั่นเล็กน้อย

เย่เชินหลินสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของเนี่ยนโม่อย่างแน่นอนและความเศร้าในดวงตาของเขาก็หายวับไป

"กำลังเล่นอะไร" เย่เชินหลินถามเบาๆ

"ไม่เห็นเหรอ เล่นของเล่น" เนี่ยนโม่ตอบอย่างไม่พอใจเล็กน้อย

เด็กอายุสามขวบ เย่เชินหลินไม่สามารถจินตนาการได้ว่าสุดท้ายแล้วเขาจะส่งผลอย่างไรต่อเขา แต่ความแปลกประหลาดในคำพูดของเขาได้ทำให้คนที่อยากเข้าใกล้มากขึ้น

บางทีตราบใดที่เขาจับมือแม่ เขาก็จะใกล้ชิดกับตัวเองมากขึ้น

เนี่ยนโม่ลูกจะยอมรับพ่อ! เย่เชินหลินคิดสิ่งนี้ในใจ เขาไม่ได้ถามต่อ หันรถเข็นและออกจากห้องไป

หลังจากที่เขาจากไป เนี่ยนโม่ก็โยนของเล่นในมือออกไปโดยมองไปที่ของเล่นที่เขาโยนไปไกลๆอย่างไร้ประโยชน์

"มาทำอะไรที่นี่ มันทำให้หัวใจของผมยุ่งเหยิง" เหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อยที่ลุกขึ้นจากพื้น เนี่ยนโม่ออกจากห้องคิดว่าจะไปที่สวนดีมั้ย