ตอนที่ 1138 สาวใช้ตัวแสบ 1042

“ชีหรั่น!” เมื่อเห็นเธอยืนอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่สดใส สวีเห้าเซิงทั้งดีใจและเสียใจ ดีใจเพราะว่ายังคงได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ เสียใจเพราะว่าเธอเรียกชื่อของเย่เชินหลินอย่างสนิทสนมเช่นนี้ ที่แท้ทั้งสองคนก็คืนดีกันแล้ว

เมื่อเห็นว่าใบหน้าของสวีเห้าเซิงดูเศร้าโศก เซี่ยชีหรั่นก็เดาได้แล้วว่าทำไมหัวใจของเขาถึงสั่นไหว แต่ว่าที่เรียกเชินหลินก็เพราะตกลงกับเนี่ยนโม่ไว้เมื่อคืน

เนี่ยนโม่บอกว่าในเมืองตกลงไว้ว่าจะให้เย่เชินหลินทดลองเป็นพ่อของเขา งั้นก็ต้องสนิทสนมกันหน่อย ตอนที่เรียกชื่อของอีกฝ่ายจะเรียกชื่อเต็มไม่ได้ ต้องเรียกชื่อเล่น หรือไม่ก็เรียกว่าคุณพ่อ เนี่ยนโม่ คุณแม่เนี่ยนโม่

ตอนนั้นเย่เชินหลินกำลังดื่มกาแฟอยู่ในห้องนั่งเล่น การได้ยินความคิดเห็นนี้ของเนี่ยนโม่ แทบจะไม่ได้พ่นกาแฟออกมาทั้งหมด เซี่ยชีหรั่นเองก็ตาเบิกโพลงขึ้นด้วยความตกใจ

นี้มัน…

เมื่อทั้งสองคนหันไปสบตากัน หน้าก็แดงรามขึ้นมายันหู

ยังดีที่มีอีกทางเลือกหนึ่งว่าให้เรียกชื่อเล่นอีกฝ่ายได้

ดังนั้นสวีเห้าเซิงถึงมาได้ยินเซี่ยชีหรั่นเรียกขานเย่เชินหลินอย่างสนิทสนมแบบนี้

“ลุงสวีมาได้ยังไงครับ ขอบคุณที่พาผมไปสวนสนุกนะครับ ผมยังไม่ทันจะได้ขอบคุณเลย แม่ก็บอกว่า ลุงมีเรื่องสำคัญต้องรีบกลับไปก่อน!”เนี่ยนโม่ทำตาโตมองไปยังสวีเห้าเซิง

“เนี่ยนโม่!”นานแล้วที่ไม่ได้เจอเด็กคนนี้ คิดถึงมากเหมือนกันนะเนี่ย

เย่เชินหลินมองไปยังเนี่ยนโม่แวบหนึ่ง และพูดบอกเซี่ยชีหรั่นไปว่า”ชีหรั่น ผมมีเรื่องต้องไปจัดการที่บริษัท พวกคุณเข้าไปคุยข้างในเถอะ!”ท่าทางเอาใส่ใจเป็นห่วงเป็นใย ทำให้สวีเห้าเซิงรู้สึกสงสัยว่าใช่เย่เชินหลินที่เขารู้จักรึเปล่า

แม้แต่เซี่ยชีหรั่นเอง เมื่อได้ยินประโยคนั้นของเย่เชินหลิน ยังรู้สึกว่ามันเป็นเหมือนกับความฝันเลย

ทั้งสองคนยังไม่ทันจะได้สติกลับคืนมา คนขับรถของเย่เชินหลินก็เตรียมรถให้เขาเรียบร้อย รถโรลส์-รอยซ์คันนั้นจอดอยู่ที่หน้าประตูคฤหาสน์

เย่เชินหลินก้าวขายาวๆเข้าไปนั่งในรถพลางยิ้มให้กับเซี่ยชีหรั่นและขับออกไป

“เชิญครับคุณสวี”รปภ.พูดด้วยท่าทางเคารพ

“ลุงสวี รีบเข้ามาดูบ้านใหม่ของเราเร็ว”เนี่ยนโม่รีบวิ่งไปดึงมือของสวีเห้าเซิง

เซี่ยชีหรั่นยิ้มอย่างเกร็งๆพลางพูดกับสวีเห้าเซิงว่า”พี่สวี เข้ามาก่อนเถอะค่ะ “เธอเดินไปข้างหน้าเพื่อเปิดประตูให้ด้วยตัวเอง

สวีเห้าเซิงถอนหายใจพลางเดินไปยังคฤหาสน์หลังนี้อย่างช้าๆ

คฤหาสน์ทุกหลังของตระกูลเย่ล้วนให้ความรู้สึกหรูหรา หลังนี้ก็ไม่ต่างกัน เพียงแต่ที่นี่อบอุ่นเป็นพิเศษขึ้นมาหน่อย

“ชีหรั่น ผมนึกว่าเขาจะทำดีกับคุณไม่พอ”สวีเห้าเซิงพูดมาแบบนี้ จู่ๆก็รู้สึกว่าตัวเองโง่เง่ามาก เห็นว่าเธออ้วนกว่าก่อนหน้านี้นิดหนึ่ง ก็ควรจะเข้าใจแล้วว่าที่ผ่านมาเธอเป็นยังไง

“ก็ดีค่ะ พอได้อยู่พี่สวีพี่ก็ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะคะ ควรแต่งงานได้แล้ว”เมื่อเซี่ยชีหรั่นคิดถึงฉากในวันนั้นที่สวนสนุก สวีเห้าเซิงสารภาพรักกับเธอ จู่ๆก็รู้สึกทำตัวไม่ถูก

สวีเห้าเซิงเข้าใจว่าคำพูดนี้ของเซี่ยชีหรั่นหมายถึงการตอบปฏิเสธเขาแล้ว สื่อให้เห็นว่าไม่ต้องรอเธอแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมายิ้มอย่างโง่ๆ เงียบอยู่นานกว่าจะพูดตอบว่า”แค่เธอมีความสุขก็พอ”

เย่เชินหลินกำลังขับรถอยู่จู่ๆก็รู้สึกร้อนอบอ้าว แต่ตอนนี้อากาศเริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว เขาคลายเน็กไทลงและมองตัวเองในกระจก

“ยัยผู้หญิงคนนี้ กล้าพาไอ้คนสกุลสวีเข้าบ้านจริงๆงั้นเหรอ?”

ตอนที่เขาออกมา เธอไม่ได้มองมาทางเขาเลยสักนิด

พอคิดมาถึงตอนนี้เขาก็ถอนหายใจอีกครั้ง เขาเหยียบคันเร่งมุ่งไปยังบริษัท

“แม่เป็นยังไงบ้าง”สวีเห้าเซิงนึกถึงหลี่เหอไท้ที่มีชะตากรรมเดียวกัน

“แม่ฉันเหรอคะ? สบายดีค่ะ”แต่ก่อนเซี่ยชีหรั่นไม่เคยเข้าใจความเจ็บปวดของแม่ เธอรู้แค่ว่าวันเวลาทีเป็นเด็กกำพร้าผ่านมันมาได้อย่างยากลำบากเพียงใด

“ทำไมถึงถามเรื่องพวกนี้ล่ะ?”เซี่ยชีหรั่นข้องใจ สวีเห้าเซิงจะนึกถึงเรื่องพวกนี้ขึ้นมาได้ยังไง แต่เมื่อเธอพูดมาแบบนี้ จู่ๆก็คิดได้ว่าเกี่ยวกับหลี่เหอไท้

ในเวลานั้นเสียงโทรศัพท์ก็ได้ดังขึ้น ขัดจังหวะของทั้งสองคนขึ้น

สวีเห้าเซิงรู้สึกเสียมารยาทเล็กน้อยและลุกขึ้นรับโทรศัพท์ “ฮัลโหล สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าคุณคือ...? ”

สวีเห้าเซิง ไม่ได้เรื่องเลยนะแกเนี่ย ไม่รู้จักแม้กระทั่งฉันงั้นเหรอ”คนปลายสายพูดประชดประชันกลับมา

“ใครมันจะไปกล้าลืมลูกชาย อย่างคุณละครับ คุณชายตระกูลหลินใช่ไหม? ”

สวีเห้าเซิงรู้สึกเซอร์ไพรส์และชั่วพริบตามุมปากก็เผยรอยยิ้มออกมา “จริงเหรอเนี่ย! ”

“จริงสิว่ะ! ”

“แกจะแต่งงานเมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกฉัน กลัวว่าฉันจะไม่มีปัญญาจ่าค่าของขวัญแต่งงานให้แกรึไง? ” สวีเห้าเซิงเค้นคอถามคนปลายสาย

“อีกสองวันฉันก็กลับไปแล้ว แกรอฉันก่อน เราไปดื่มกันไม่เมาไม่กลับ ! ”