ตอนที่ 1146 สาวใช้ตัวแสบ 1050

ตอนที่ 1146 สาวใช้ตัวแสบ 1050

หลินเจี๋ยเดินไปข้างหน้า ใช้นิ้วแตะหน้าผากซือซือเบาๆ นั่งข้างกายเธอ และโอบไหล่เธอ

ผู้หญิงที่อยู่ข้างกาย หน้าตาเหมือนเธอมาก แต่เซี่ยชีหรั่นเหมือนมากกว่า ไม่ได้เหมือนที่รูปลักษณ์ภายนอก แต่ความหมายครอบคลุมถึงภายใน! ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้เกิดขึ้นจิตใจ หลินเจี๋ย

“คิดอะไร?” น้ำเสียงนุ่มนวลของซือซือมีเสน่ห์น่าสัมผัสนิดหน่อย ดวงตามัวเมาของเธอมองไปที่ใบหน้าหล่อของหลินเจี๋ย

“ฉันกำลังคิดว่า ทำไมเธอสวยแบบนี้?” หลินเจี๋ยยิ้มและจูบหน้าผากซือซือ

ซือซือยิ้มเล็กน้อย แม้ว่าเซี่ยชีหรั่นจะอ่อนโยนขนาดไหน ผู้ชายมักชอบคนที่มีเสน่ห์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหลินเจี๋ยที่เมื่อก่อนผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วน!

“แล้วนายยังคุยกับแขกซะนานเชียว!” ซือซือมองหลินเจี๋ยอย่างงอนๆ

“ที่รัก ฉันจัดการเรื่องงาน!” หลินเจี๋ยตบบ่าซือซือ

“ฉันรู้ ไม่งั้นฉันไม่รออยู่ที่นี่เป็นอย่างดีหรอก” ซือซือยิ้ม จูบแก้มของหลินเจี๋ย

ตอนนี้สิ่งที่แวบขึ้นมาในจิตใจหลินเจี๋ยคือเซี่ยชีหรั่น เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายศีรษะ อย่างไรแล้วนั่นคือผู้หญิงที่สวีเห้าเซิงชอบ

สวีเห้าเซิงไปส่งเซี่ยชีหรั่นที่บริษัทเครื่องประดับแฟชั่น ตัวเองกลับไปทำงานที่หน่วยงาน เนื่องจากหน่วยงานของทั้งสองคนใกล้กันมาก เป็นเส้นทางที่ผ่านพอดี!

ตึกระฟ้าของบริษัทเย่ซื่อกรุ๊ป

“ประธานเย่”

“พูดมาเถอะ! มองอะไร?” เย่เชินหลินสงสัยเซี่ยชีหรั่นในตอนนี้ ทั้งๆ ที่เธอก็รู้ว่าเมื่อวานเธอทำผิด วันนี้ดันไปที่บริษัทหลินซื่ออีก!

“ประธานเย่ คุณเซี่ยไม่ได้ไปคนเดียว!”

“ว่าไงนะ? ไปกับสวีเห้าเซิงอีกแล้วเหรอ?” เย่เชินหลินมีความโกรธในอกอีกครั้ง ชายโง่เขลาคนนี้!

“ใช่ และตอนคุณเซี่ยออกมาสวมชุดกระโปรงสีฟ้า แบรนด์: channel”

เย่เชินหลินขมวดคิ้ว ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ ทั้งห้องทำงานกำลังจะถูกไฟเผา เขากำหมัดแน่น ตอนนี้อยากจะหั่นยัยบ้านั่นเป็นชิ้นๆ หลังจากสงบสักพัก เสียงทุ้มต่ำเย็นชาเขาก็ดังขึ้น “มีรูปไหม?”

“มีครับ! ผมจะส่งรูปให้คุณเดี๋ยวนี้! ”

เย่เชินหลินหายใจเข้าลึกๆ ประธานบริษัทหลินซื่อกรุ๊ปกล้าแย่งผู้หญิงเย่เชินหลินคนอย่างเขาจริงๆ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ!

วางสายแล้ว มีรูปถ่ายชัดเจนสองสามรูปส่งมา รูปภาพที่เซี่ยชีหรั่นออกมาจากบริษัทหลินซื่อกับสวีเห้าเซิง และรูปภาพที่เข้าไปด้วยกัน ชุดกระโปรงสีชมพูกลางเป็นชุดกระโปรงสีฟ้าในเวลาไม่นาน

“ปัง” เย่เชินหลินตบโต๊ะ

ยัยบ้านี่! ไอ้บัดซบสวีเห้าเซิง ถ้าเป็นแบบนี้ อย่าหาว่าเย่เชินหลินอย่างฉันไม่เคยเตือน!

“ก๊อกๆ” เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก เย่เชินหลินปรับอารมณ์ให้คงที่ เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น “เข้ามา!”

เลขาถือพัสดุด่วนเดินเข้ามา ส่งพัสดุด่วนให้ตรงหน้าเย่เชินหลิน

“ประธานเย่ ผู้ส่งบอกว่า สิ่งนี้สำคัญมาก ต้องให้คุณแกะมันเอง ฉันช่วยเอามาให้คุณค่ะ!” เลขาขมวดคิ้วมองพัสดุด่วนที่ปกติด้วยความสงสัย

เย่เชินหลินมองพัสดุด่วนอยู่นานมาก ก่อนมองไปที่เลขาแล้วพูดขึ้น “เธอลงไปก่อนเถอะ!”

เลขาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินออกไป

หยิบพัสดุด่วนขึ้นมา ที่อยู่ในการจัดส่งคือบริษัทหลินซื่อ แกะพัสดุด่วนออกมา ด้านในคือชุดกระโปรงสีชมพู และข้างๆ ชุดกระโปรงก็มีสร้อยเส้นหนึ่งวางอยู่ และมีกระดาษโน้ต: ขอบคุณที่คุยเป็นเพื่อนฉันตั้งนาน ฉันสั่งให้คนไปจัดการชุดแล้ว ไม่มีคราบสกปรกให้เห็น ขอโทษที่ฉันไม่ดี หวังว่าจะไม่สร้างความเดือดร้อนให้กับคุณอีก จะไม่มีเรื่องแบบนี้ในครั้งต่อไป!

ว่าไงนะ? คราบสกปรก? เรื่องแบบนี้? ครั้งต่อไป? ในหัวสมองเย่เชินหลินปรากฏภาพเซี่ยชีหรั่นอ้อยอิ่งอยู่ในบริษัทหลินซื่อ

ยัยบ้านี่!

เขาวิ่งไปที่ลิฟต์ มาถึงชั้นหนึ่งในพริบตาเดียว เปิดประตูลิฟต์แล้วขับไปที่บริษัทเครื่องประดับแฟชั่น รถโรลส์-รอยซ์ โฮลดิงส์คันดำส่งเสียงร้องเบาๆ อยู่ระหว่างทางไปที่บริษัทเครื่องประดับแฟชั่น

เมื่อมาถึงบริษัทเครื่องประดับแฟชั่นของเซี่ยชีหรั่น ก็เป็นเวลาอาหารกลางวันพอดี

“ขอโทษนะคะคุณมาหาใคร?” เมื่อแผนกต้อนรับเห็นเย่เชินหลินยืนอยู่ที่นี่ ก็ทำหน้าตาบ้าผู้ชาย

“โทษนะครับคุณเซี่ยอยู่ไหม?” เย่เชินหลินตามหาเซี่ยชีหรั่นอย่างต่อเนื่องภายในบริษัทเครื่องประดับแฟชั่น

“โอ้ คุณผู้ชาย คุณเซี่ยทานอาหารกับคุณสวีอยู่ที่ชั้นหนึ่งค่ะ! ” แผนกต้อนรับพูดต่อ “คุณต้องการนัดไหมคะ?”

เย่เชินหลินพูดพลางวิ่งไปที่ชั้นหนึ่งของบริษัทเครื่องประดับแฟชั่น

เห็นร่างเย่เชินหลิน แผนกต้อนรับแค่รู้สึกว่าคนคนนี้คุ้นตามาก แต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน

และเป็นครั้งแรกที่สวีเห้าเซิงทานอาหารกับเซี่ยชีหรั่นในห้องอาหารพนักงาน เดิมทีอยากออกไปกับเซี่ยชีหรั่น แค่เซี่ยชีหรั่นบอกว่างานเยอะมาก จำเป็นต้องทานอาหารด้วยกันในห้องอาหารพนักงาน

จริงๆ แล้วเหตุผลที่สำคัญที่สุด เซี่ยชีหรั่นไม่ได้บอกสวีเห้าเซิงว่าเธอกลัวว่าตอนที่กำลังทานอาหารอยู่ เย่เชินหลินจะโผล่ออกมา

“พี่สวี พี่ชินกับอาหารของพนักงานเราไหม?” เซี่ยชีหรั่นยิ้มเล็กนิดๆ ให้กับสวีเห้าเซิง

ทันใดนั้น เสียงภายในห้องอาหารก็เงียบลงอย่างมาก

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงใครบางคนกระซิบ

“นี่พนักงานใหม่เหรอ? ”

“ทำไมคนนี้เหมือนประธานบริษัทเย่ซื่อขนาดนี้? ”