ตอนที่ 1147 สาวใช้ตัวแสบ 1051

ตอนที่ 1147 สาวใช้ตัวแสบ 1051

“เย่เชินหลิน คุณปล่อยมือ เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว วันนี้ฉันจะพาเนี่ยนโม่ออกมา!” เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลิน ในใจชอกช้ำ

“เพราะสวีเห้าเซิงหรือว่าหลินเจี๋ย? ” เย่เชินหลินกดเซี่ยชีหรั่นเอาไว้

เงียบไป ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมต้องอธิบายอีก?

ในขณะนี้นอกห้องน้ำมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“ชีหรั่น เธออยู่ข้างในไหม? ”

มันคือสวีเห้าเซิง!

เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินอย่างเงียบๆ

เย่เชินหลินเปิดประตูห้องน้ำ เห็นพนักงานบริษัทเครื่องประดับแฟชั่นต่างยืนคุยกันอยู่ตรงนั้น

“ชีหรั่น เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? ” สวีเห้าเซิงมองเซี่ยชีหรั่น รีบเดินไปข้างหน้า

ขณะที่เย่เชินหลินเดินเฉียดไหล่สวีเห้าเซิง ก็ชนสวีเห้าเซิง

ทันใดนั้นสวีเห้าเซิงก็รู้สึกเจ็บที่ไหล่ เหมือนกระดูกหัก

เย่เชินหลินไม่ได้หันศีรษะกลับไป เดินออกไปนอกบริษัทเครื่องประดับแฟชั่น

เซี่ยชีหรั่นมองแผ่นหลังเย่เชินหลินที่เดินออกไป ความรู้สึกเสียใจเศร้าโศกเอ่อล้นขึ้นมา

บางทีอาจจะอยู่ตัวคนเดียวในอนาคต บางคนเคยพูดว่า คนที่รักคุณไม่ว่าคุณจะทำอะไร เขาก็จะไม่ทิ้งคุณไป คนที่รักคุณไม่ว่าคนอื่นจะพูดอะไร ก็จะเชื่อใจคุณ ไม่สงสัยในตัวคุณ

แต่เย่เชินหลินไม่เคยเชื่อใจเธอเลย แล้วทำไมต้องปกป้องความรู้สึกที่เปราะบางแบบนี้ด้วย วนเวียนอยู่ท่ามกลางสงสัยและถูกสงสัย

“ชีหรั่น เธอไม่บาดเจ็บใช่ไหม! ” สวีเห้าเซิงนวดไหล่ด้วยมือเดียว มองเซี่ยชีหรั่นแล้วถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่ค่ะ พี่สวี พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?!” เซี่ยชีหรั่นเห็นสีหน้าเจ็บปวดของสวีเห้าเซิง

คนในบริษัทเครื่องประดับแฟชั่นกระซิบกระซาบ ค่อยๆ แยกย้ายกันออกไป

เซี่ยชีหรั่นนั่งภายในห้องทำงานคนเดียว นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเร็วๆ นี้ ยิ่งตั้งใจที่จะย้ายออกจากคฤหาสน์มากขึ้น

เลิกงาน ก็เป็นเวลาเกือบค่ำแล้ว หลังจากเซี่ยชีหรั่นจัดการเอกสารในมือเสร็จแล้ว ก็ขับรถไปที่คฤหาสน์

หลังจากที่เย่เชินหลินออกมาจากบริษัทเครื่องประดับแฟชั่น ก็ตรงไปที่บาร์

ภายในบาร์ ก็ยังมีกลุ่มคนส่งเสียงดัง

“คุณชายเย่ คุณไม่ได้มาที่นานมากเลยนะ ฉันคิดว่าคุณลืมเราไปแล้ว! ” เสียงออดอ้อนของผู้หญิงดังเข้ามาในหูของเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินหัวเราะเบาๆ ขอลาฟีทจากบาร์มาสองสามขวด

“คุณชายเย่ คุณยังจำฉันได้ไหม?” เสียงนุ่มนวลละเอียดอ่อนดังเข้าไปในหูเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินเงยศีรษะขึ้นมาก็เห็นใบหน้าบอบบางที่ถูกแต่งด้วยแป้ง แต่เขาไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับคนตรงหน้าเลย

“ดูเหมือนคุณชายเย่จะขี้ลืมนะ!” ผู้หญิงยิ้มเล็กน้อย ไม่สนใจเลยว่าเย่เชินหลินจะจำเธอได้หรือไม่

เย่เชินหลินรู้สึกเศร้าในใจ เขาแค่จำใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นได้อย่างชัดเจน รวมถึงจำทุกส่วนของร่างกายเธอได้อย่างชัดเจน นอกจากเธอ ผู้หญิงคนอื่นในสายตาเขา ก็จะถูกลืมไปหมด

“คุณชายเย่ มาดื่มเหล้ามา!” ผู้หญิงหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาตรงหน้าริมฝีปากเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินยื่นแขนยาวออกไป โอบหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน

“ที่รัก ดื่มเหล้า ฉันจะจำเธอไม่ได้ได้ยังไง?” เย่เชินหลินยิ้มขมขื่น ดื่มเหล้ารวดเดียวหมดแก้ว

หญิงสาวเห็นว่าเป็นเช่นนี้ ก็เติมเหล้าให้เต็มแก้วทันที

ภายในคฤหาสน์

เนี่ยนโม่เห็นเซี่ยชีหรั่นกำลังเก็บของ หันไปถามเซี่ยชีหรั่นด้วยสายตางุนงง “แม่ พ่อล่ะครับ? ”

เซี่ยชีหรั่นอึ้งไป ความเจ็บปวดบีบหัวใจ หันไปพูดกับเนี่ยนโม่ว่า “เขาไม่ใช่พ่อของลูก ระยะเวลาทดลองผ่านไปแล้ว!”

“แต่……เขาไม่มีคุณสมบัติเหรอครับ? ผมรู้สึกว่าพ่อ อ่อ ไม่สิ เขาดีกับพวกเรามากนะครับ!” เนี่ยนโม่มองเซี่ยชีหรั่นอย่างสงสัย กะพริบตาปริบๆ

“สิ่งที่แม่พูด ลูกไม่เชื่อเหรอ? แม่คิดว่าเขาไม่มีคุณสมบัติ!” เซี่ยชีหรั่นพูดกับเนี่ยนโม่อย่างเย็นชา

เนี่ยนโม่ไม่เคยเห็นเซี่ยชีหรั่นพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแบบนี้มาก่อน เขาไม่เคยตำหนิแม่ตัวเองมาก่อนเลย

“แม่ เราจะไปแล้วใช่ไหม?” เนี่ยนโม่มองเซี่ยชีหรั่น กะพริบตา ถูมือเล็กและถามด้วยความสับสน

“อืม ใช่ เนี่ยนโม่ต้องเป็นเด็กดีนะ” เซี่ยชีหรั่นค่อนข้างรู้สึกผิดในใจ เธอรู้สึกผิดต่อเนี่ยนโม่นิดหน่อย

“ผมจะเป็นเด็กดีครับ แม่” เนี่ยนโม่มองคฤหาสน์หลังนี้ด้วยความว่างเปล่า เขาค่อนข้างคุ้นกับทุกอย่างที่นี่แล้ว เขายืนที่ประตูทางเข้า อำลาดอกไม้ใบหญ้าเหล่านั้นด้วยความไม่เต็มใจ

เซี่ยชีหรั่นเห็นในสายตา ในใจมีความเสียใจที่อธิบายไม่ได้

ด้วยความพยายามไม่นาน เซี่ยชีหรั่นก็เก็บของเรียบร้อยแล้ว ใส่ทุกอย่างไว้ในรถ