ตอนที่ 1230สาวใช้ของคุณชายเย่1134

ตอนที่ 1230 สาวใช้ของคุณเย่1134

จางเฟิงอี้กระแอมและกระซิบ "ไม่ใช่แน่นอนครับ เรื่องที่สามคือนายน้อยกลับมาแล้วครับ"

มีเสียงร่าเริงดังขึ้นจากในห้อง จากนั้นประตูห้องน้ำก็ถูกปิดลง จางเฟิงอี้มองไปที่สายตาอยากจะกินคนของเย่เชินหลิน และมองไปที่ร่างกายส่วนล่างของเย่เชินหลิน จางเฟิงอี้พูดอย่างเคร่งขรึมว่า "ขอโทษครับ ท่านประธาน"

"เนี่ยนโม่ แม่คิดถึงลูกจะตายอยู่แล้ว" เซี่ยชีหรั่นอดไม่ได้ที่จะจูบเย่เนี่ยนโม่อีกครั้ง

เย่เนี่ยนโม่นั่งอยู่ในอ้อมแขนของเซี่ยชีหรั่นอย่างเชื่อฟัง สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ชี้ไปข้างนอกและพูดว่า "คุณป้า"

เซี่ยชีหรั่นมองตามนิ้วของเย่เนี่ยนโม่ สองข้างของถนน มีหญิงสาวในชุดเสื้อผ้าชั้นสูงกำลังเดินอย่างเร่งรีบ

"ซือซือ? เนี่ยนโม่ทำไมลูกถึงถามถึงคุณป้าขึ้นมาอย่างนั้นล่ะ?" เซี่ยชีหรั่นไม่แปลกใจที่เห็นซือซือเข้าไปในร้านเสริมสวยระดับสูงนั้น

"เนี่ยนโม่เคยเจอคุณป้าที่ออสเตรเลียครับ ตอนนั้นตาของเธอบวมมาก!" เย่เนี่ยนโม่แสดงท่าทาง

เซี่ยชีหรั่นฟังคำพูดของเย่เนี่ยนโม่อย่างแปลกๆ รถหยุดลง และคนขับพูดด้วยความเคารพว่า "คุณหญิงครับ ถึงแล้วครับ"

เมื่อเย่เนี่ยนโม่ถึงบ้าน เขาก็เห็นเย่เชินหลินยืนอยู่ "คุณพ่อ"

เย่เชินหลินพยักหน้า และพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล "ไปที่นั่นสนุกไหม?"

เย่เชินหลินยิ้มและพูดว่า "สนุกครับ!" เมื่อหันกลับไปมองเซี่ยชีหรั่น เย่เนี่ยนโม่ก็ถามว่า "แม่ครับ เราจะกลับมาอยู่บ้านนี้แล้วเหรอครับ?"

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้พูดอะไร แม่บ้านก้าวไปข้างหน้า และพาเย่เนี่ยนโม่ออกไป มีเพียงเซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินเท่านั้นที่เหลืออยู่ในห้องรับแขก

"ฉันจะไปดูเนี่ยนโม่" เซี่ยชีหรั่นหันกลับและต้องการจะเดินออกไป

เสียงสนทนาดังขึ้นมาในหัว ทำให้เซี่ยชีหรั่นชะงักไปทันที

"เชินหลิน เราหรอกพี่เซี่ยแบบนี้มันจะดีเหรอคะ?" เสียงของถงจืงจืงเศร้าโศกเล็กน้อย

"ฉันจะบอกเธอคืนนี้"

"อย่าบอกเธอเลยค่ะ พวกเราทำแบบนี้ก็รู้สึกผิดกับพี่เซี่ยมากพออยู่แล้ว ก็ให้พี่เซี่ยวาดฝันไปอย่างนั้นเถอะค่ะ"

เย่เชินหลินกดสวิตช์ปิด และมองไปที่ด้านหลังของเซี่ยชีหรั่น และพูดว่า "สิ่งที่คุณบอกว่าคุณรู้ทุกอย่าง หมายถึงเสียงบันทึกเหล่านี้เหรอ"

เซี่ยชีหรั่นพูดไม่ออกและชะงักอยู่ตรงนั้น บทสนทนานี้ถูกบันทึกโดยถงจืงจืง ในตอนนั้นเธอไม่ทันได้คิดอะไรมาก ก็ด่วนตัดสินใจ

เย่เชินหลินกอดเซี่ยชีหรั่นเบาๆ พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า "สัญญากับผม จากนี้ไปอย่าได้คิดหรือสงสัยไปเอง มีอะไรคุณก็สามารถถามผมได้ตรงๆ เลย และผมก็จะไม่ปิดบังคุณเช่นกัน"

เซี่ยชีหรั่นฝังตัวเองไว้ในอ้อมแขนของเย่เชินหลิน โดยไม่พยักหน้าหรือส่ายหัว แต่น้ำตาไหลอยู่ตรงหน้าเย่เชินหลินอย่างนั้น

"แค่กๆ! ดูเหมือนว่าผมจะมาผิดเวลาอีกแล้ว" จางเฟิงอี้ยักไหล่ขณะมองไปที่ใบหน้าอึมครึมของเย่เชินหลิน

เซี่ยชีหรั่นหันหน้าไปอีกทางด้วยความทำตัวไม่ถูก เย่เชินหลินกัดฟันและพูดว่า "ฉันควรพิจารณาว่าควรจะควบคุมการเข้าออกของนายซะแล้วหล่ะ"

"พวกคุณคุยธุระกันเถอะค่ะ ฉันจะไปหาเย่เนี่ยนโม่" เซี่ยชีหรั่นกำลังจะออกไป แต่ถูกเย่เชินหลินจับไว้

เย่เชินหลินพูดเบาๆ "คุณต้องเริ่มเคยชินกับสิ่งเหล่านี้เมื่ออยู่กับผม"

จางเฟิงอี้เปิดรูปถ่ายในมือของเขาและพูดว่า "จำรถที่ช่วยชีวิต โยวเล่อ และผู้หญิงที่อยู่ในรถได้ไหมครับ? ที่ผู้ใหญ่บ้านของเกาะนั้นบอกเราว่านอกจากโยวเล่อแล้วยังมีผู้หญิงอีกคนหนึ่ง"

"ในตอนแรกผมคิดเสมอว่าสองคนนี้เป็นถงจืงจืง แต่หลังจากที่เจอรถวันนี้ ผมพบว่ารถคันนั้นหาข้อมูลการซื้อไม่ได้เลย และถงจืงจืงก็ไม่สามารถขับรถได้ด้วย"

เย่เชินหลินมองไปที่ภาพถ่ายในมือของเขา และถามว่า "เป็นไปได้ไหมที่ถงจืงจืงจะพูดโกหก"

จางเฟิงอี้ส่ายหัว "ความเป็นไปได้ต่ำมากครับ ผมผูกเธอไว้ในรถ ตราบใดที่เธอเหยียบเบรกก็สามารถหยุดรถได้ แต่เธอกลับเหยียบคันเร่ง!"

"หาที่มาของรถคันนี้ให้ฉันที" เย่เชินหลินจับข้อมือของเซี่ยชีหรั่นแล้วลุกขึ้นยืน

ในร้านเสริมความงาม ซือซือถอดหน้ากาก และพูดด้วยใบหน้าที่อึมครึม "ทำไมในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมาฉันถึงมีอาการบวมที่แก้มข้างซ้าย"

นายแพทย์ยกหน้าของซือซือขึ้นมาดู และพูดว่า "การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดี แต่อาจจะเป็นผลข้างเคียง บาดแผลก็เลยอักเสบ ผมแนะนำให้ทำการรักษานะครับ"

ซือซือพูดอย่างดุเดือด "ไม่ว่าจะใช้เงินเท่าไหร่ก็ตาม จะต้องทำให้หน้าของฉันหายให้ได้!"