ตอนที่ 1232สาวใช้ของคุณชายเย่1136

ตอนที่ 1232สาวใช้ของคุณชายเย่1136

สายตาที่จริงจังทำให้เซี่ยชีหรั่นหน้าแดงระเรื่อ เธอห่มผ้าบาง ๆ ผืนนั้นราวกับต้องการจะหลบหลีก พลางหันศีรษะไปทางอื่นและไม่แย่แสเย่เชินหลินอีกเลย

เย่เชินหลินยิ้ม รู้สึกว่าข้างกายมีคนสะกิดเขา เย่เชินหลินเงยหน้าขึ้นมองพบว่า มีแอร์โฮสเตสคนหนึ่งยิ้มพลางพูดกับเย่เชินหลินว่า：“คุณผู้ชายต้องการรับเครื่องดื่มไหมคะ？”

“ไม่ต้องการครับ”เย่เชินหลินนำสายตากลับมามองหนังสือพิมพ์ที่อยู่ในมือ

แอร์โฮสเตสสาวกัดริมฝีปากที่วาดอย่างประณีต พลางนำกระดาษโน้ตยัดใส่ในมือของเย่เชินหลิน ค่อย ๆ เผยเนินอกขาวอวบออกมาพลางพูดขึ้นว่า “ขอทำความรู้จักหน่อยได้ไหมคะ”

เย่เชินหลินยกคิ้ว พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า：“ออกไป”

แอร์โฮสเตสหน้าแดง แต่กลับยังไม่อยากละความพยายาม จึงยังคงพูดขึ้นอย่างตะกุกตะกักว่า：“ฉันชอบคุณจริง ๆ นะคะ เรามาทำความรู้จักกันหน่อยได้ไหมคะ？”

เย่เชินหลินวางหนังสือพิมพ์ที่อยู่ในมือลง จับมือเซี่ยชีหรั่นที่กำลังนอนหลับอยู่ พลางโน้มตัวลงไปจูบเบา ๆ ดวงตาของเซี่ยชีหรั่นจู่ ๆ ก็เบิกกว้าง เย่เชินหลินลูบสัมผัสใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางของเซี่ยชีหรั่นอย่างอ่อนโยน ยิ้มพลางพูดขึ้นว่า：“นอนต่อเถอะ”

เขาหันไปมองแอร์โฮสเตสด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แอร์โฮสเตสมองมาที่เซี่ยชีหรั่น รู้ว่าแม้ตนเองจะแต่งหน้าแต่ก็สวยสู้ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ เมื่อได้ยินเย่เชินหลินปฏิบัติต่อเซี่ยชีหรั่นอย่างอ่อนโยน สีหน้าของเธอก็แดงขึ้น และจากไปอย่างเงียบ ๆ

กระทั่งเซี่ยชีหรั่นลงจากเครื่องบินก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมแอร์โฮสเตสจึงมองตนอย่างกระอักกระอ่วน ด้านนอกสนามบิน ชายคนหนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้ารถโรลล์ส รอยซ์รอเย่เชินหลินอยู่

“คุณเย่ คุณเซี่ย”เมื่อหลินต้าฮุยเห็นเย่เชินหลินก็รู้สึกซาบซึ้ง ไม่นานมานี้คนในครอบครัวของเขาป่วย เย่เชินหลินก็ให้เขาลาหยุดเป็นกรณีพิเศษ อีกทั้งยังรับมารักษาที่สวิตเซอร์แลนด์ด้วย ทำให้หลินต้าฮุยรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก

รถยิ่งขับเข้าใกล้ถนนคนก็ยิ่งน้อยลง เซี่ยชีหรั่นถามขึ้นอย่างประหลาดใจว่า：“ทำไมคนบริเวณนี้ถึงได้น้อยจังเลยคะ”

หลินต้าฮุยยิ้มพลางพูดขึ้น：“คฤหาสน์บริเวณนี้ตั้งอยู่บนพื้นที่ ๆ แพงที่สุดของสวิตเซอร์แลนด์ คนที่สามารถซื้อได้มีจำนวนไม่มาก”

รถจอดอยู่หน้าบริเวณคฤหาสน์ 2 ชั้น เซี่ยชีหรั่นวิ่งมาบริเวณด้านหน้าคฤหาสน์ซึ่งมีไอบ่อน้ำพุร้อนลอยขึ้นมา เธอยื่นมือออกไปอังกลุ่มควันเหล่านั้น หลินต้าฮุยเขยิบเข้าไปแนะนำ：“ที่คือบ่อน้ำพุร้อนของแท้ที่ยังหลงเหลืออยู่ในสวิตเซอร์แลนด์เพียงไม่กี่ที่

เมื่อเย่เชินหลินจินตนาการถึงรูปร่างดีของเซี่ยชีหรั่นในชุดว่ายน้ำ หัวใจก็เหมือนกับแมวตัวน้อยที่มีความต้องการอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

พลบค่ำ เซี่ยชีหรั่นสวมชุดใหม่เอี่ยมจูงมือเย่เชินหลินเดินเข้าไปในร้านอาหารในสวนสัตว์ไห่หยาง

พนักงานเชิญพวกเขาเข้าไปในห้องวีไอพี เซี่ยชีหรั่นมองออกไปภายนอกผ่านกระจกโปร่งใสเห็นปลาโลมาก็ร้องด้วยเสียงตกใจ จึงหันศีรษะให้กับโต๊ะสี่เหลี่ยมและเขยิบเข้าใกล้เย่เชินหลินด้วยความตกใจ

“เป็น···เป็นอะไรไป？”

เย่เชินหลินใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดคราบซอสที่ติดอยู่บริเวณริมฝีปากของเซี่ยชีหรั่นอย่างอ่อนโยน จากนั้นก็กลับเข้ามานั่งที่ พลางจ้องมองเซี่ยชีหรั่นที่กำลังตกใจด้วยสีหน้าปกติพลางพูดขึ้นว่า：“ทานข้าวกันเถอะ อย่าวอกแวก”

“ชีหรั่น！”ซือซือจูงมือของหลินเจี๋ย ทั้ง 2 เดินมุ่งตรงไปที่บริเวณโต๊ะของเซี่ยชีหรั่น

ซือซือแกล้งทำเป็นไม่สนใจกวาดสายตามองเย่เชินหลินยิ้มแล้วพูดว่า：“บังเอิญจริง ๆ ”

แม้ว่าเย่เชินหลินอยู่จะอยู่กับเซี่ยชีหรั่นตามลำพัง แต่ว่าเมื่อเห็นหลินเจี๋ยก็ตกใจ พลางพยักหน้าทักทายหลินเจี๋ย

“เซี่ยชีหรั่นพวกคุณมาทำอะไรกันที่นี่เหรอครับ？”หลังจากที่หลินเจี๋ยและเย่เชินหลินทักทายกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วก็มองมาที่เซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นดูมีความสุขเป็นอย่างมาก：“พวกเรามาเล่นสกี แล้วพวกคุณล่ะ？”

ขณะที่หลินเจี๋ยกำลังจะเอ่ยปากพูด ซือซือก็ชิงพูดขึ้นกว่าว่า：“บังเอิญจริง ๆค่ะ พวกเราก็มาเล่นสกีเหมือนกัน พวกเราเล่นด้วยกันไหมคะ”

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่เย่เชินหลินด้วยสายตาอ้อนวอน เย่เชินหลินลูบเส้นผมของเซี่ยชีหรันและพูดขึ้นอย่างผ่อนคลายว่า：“แล้วแต่คุณเลยครับ แต่ว่าวันนี้ต้องทานให้เต็มที่เลยนะครับ”

ปฏิสัมพันธ์ของทั้ง 2 ทำให้สีหน้าของหลินเจี๋ยกับซือซือหมองลง ทั้ง 4 คนนัดกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วว่าตอนกลางวันจะไปรวมตัวกันที่ภูเขาหิมะ เซี่ยชีหรั่นรบเร้าให้เย่เชินหลินพาไปซื้ออุปกรณ์อย่างดีอกดีใจ กระทั่งเธอถูกเย่เชินหลินห่อตัวจนกลายเป็นก้อนหิมะ เซี่ยชีหรั่นถึงได้รับอนุญาติให้ออกไปข้านอกได้

“ผมเห็นข่าวที่ถงจืงจืง กับโยวเล่อฆ่าตัวตายแล้ว หวังว่าเรื่องนี้จะไม่ส่งผลกระทบกับชีหรั่น ”เซี่ยชีหรั่นถูกซือซือจูงมาที่ด้านหน้ากองหิมะขนาดเล็ก เมื่อหลินเจี๋ยเห็นเซี่ยชีหรั่นก็ร้องเรียกเสียงดังด้วยความดีอกดีใจ พลางพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

ในขณะเดียวกันเย่เชินหลินก็ส่งสายตาไปที่เซี่ยชีหรั่น ใบหน้าเย็นชานานเป็นแรมปีก็ผ่อนคลายลง：“ขอแค่มีผมอยู่ ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอแน่นอน ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม”

ขณะที่ทั้ง 2 กำลังพูดคุยกัน เย่เชินหลินก็ปรามหลินเจี๋ย และมองไปรอบ ๆ ทั้ง 4 ด้านอย่างระมัดระวัง จู่ ๆ ก็เหลือบตามองบริเวณที่เซี่ยชีหรั่นจากไปพลางร้องขึ้นเสียงดัง：“รีบกลับมา มีพายุหิมะ！”

เมื่อพูดจบ ลมก็พัดจากทางใต้มาทางเหนืออย่างรวดเร็วและรุนแรง หิมะสีขาวเต็มไปทั่วท้องฟ้าก็บดบังทุกสายตา เมื่อเย่เชินหลินได้ยินเสียงขอร้องของเซี่ยชีหรั่นสั้น ๆ จากนั้นเธอก็หายตัวไปในพริบตา

เขาอยากจะออกตามหาเซี่ยชีหรั่นแทบบ้าแต่กลับถูกหลินเจี๋ยโยนก้อนหินก้อนหนึ่งมาขวางไว้ “ตอนนี้ออกไปตามหายังไงก็หาไม่เจอ ไปหาที่ตายเปล่า ๆ คุณเคยคิดไหมว่าถ้าคุณตายไปแล้วเซี่ยชีหรั่นจะทำยังไง”

เย่เชินหลินปัดมือของหลินเจี๋ยออก เขามองไปที่ศูนย์กลางของพายุหิมะอย่างไม่ลังเล ขยับเขยื้อนอย่างยากลำบาก พลางแผดเสียงก้องอย่างบ้าคลั่งแฝงไว้ด้วยความแน่วแน่：“นายเคยคิดไม่ว่าถ้าผมสูญเสียเธอไปผมจะทำยังไง！”

หลินเจี๋ยกัดฟัน แล้วปะทะออกไปพร้อมกับเย่เชินหลิน หลังจากที่พายุหิมะสงบลง ทุกแห่งหนกลายเป็นสีขาวโพลน มีเพียงชาย 2 คนที่ยืนอยู่บนกองหิมะกองโต