ตอนที่ 1234สาวใช้ของคุณชายเย่ 1128

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่ชายหนุ่มที่ค่อยๆ เดินเข้าปรากฏที่เบื้องหน้าของตน แววตาแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มและความคิดถึงเย่ม่อทำสัญลักษณ์มือท่ามาตรฐานเชิญเต้นรำ เซี่ยชีหรั่นยิ้มพลางยื่นมือของตนเองวางบนมือของเย่ม่อ

Mayaที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กำหมัดแน่น จ้องมองเย่ม่อ ด้วยสายตาดุดัน ครุ่นคิดในใจด้วยความโกรธว่า“ทูตของพระราชวงศ์คนนี้ไม่ใช่คนดีอะไร！จะต้องไม่ยอมให้เซี่ยชีหรั่นตกอยู่ในกำมือของ 2 คนนั้นอย่างเด็ดขาด ！”

กระโปรงสีขาวของเซี่ยชีหรั่น ถูกจังหวะการเต้นของเย่เชินหลินทำให้กระโปรงพลิ้วอย่างสวยงาม ภายใต้แสงไฟสว่างไสวอวัยวะที่สวยงามทั้ง 5 ราวกับขาวผ่องเป็นยองใย ทำให้คนที่พบเห็นแทบจะหยุดหายใจ

มือขวาของเย่ม่อค่อย ๆ โอบเอวของเซี่ยชีหรั่นเบา ๆ เมื่อถึงช่วงพีคของการเต้นรำ เซี่ยชีหรั่นก็เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา：“ผมคิดถึงคุณมาก”

เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้นเบา ๆ ว่า：“เย่เชินหลิน ทำไมคุณถึงกลายเป็นราชวงศ์ได้ล่ะ？”

เย่เชินหลินยิ้มอย่างขมขื่นพลางเว้นระยะห่างจากเซี่ยชีหรั่น เขารู้สึกจนปัญญากับผู้หญิงคนนี้ที่ชั่งไม่รู้ประสาเอาซะเลย และเมื่อถึงจังหวะพีคของการเต้นรำครั้งที่ 2 เขาจึงพูดขึ้นกับเซี่ยชีหรั่นเบา ๆ ว่า：“สถานที่แห่งนี้มีการรักษาความปลอดภัยไม่เลวเลย คืนนี้คุณเตรียมตัวให้พร้อม”

เมื่อดนตรีวอลทซ์ถึงบรรเลงจนจบ เย่เชินหลินก็ปล่อยมือจากเอวของเซี่ยชีหรั่น จากนั้นก็กลับเข้ามานั่งที่ Dasaรู้สึกอิจฉาไม่น้อยพลางถามขึ้นว่า：

“รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง แม้แต่ตัวผมเองก็ยังไม่เคยโอบเอวเธอเลย อย่างมากก็แค่สัมผัสผิวของเธอตอนบีบคอเธอเท่านั้น ความรู้สึกนั้นวิเศษไม่น้อยเลย”

“สินค้าบรรณาการของปีนี้ต้องเพิ่มอีกเท่าตัว！”เย่เชินหลินมองไปยังDasaอย่างไร้ความรู้สึก เมื่อเห็นสีหน้าของฝ่ายตรงข้ามเปลี่ยนไปก็แสดงท่าทีเกียจคร้านนั่งพิงพนักเก้าอี้

“เฮ้！คุณพูดอะไร？พอเต้นรำกลับมาก็เพิ่มเครื่องราชบรรณาการซะอย่างนั้น！”Dasaทุบโต๊ะแล้วลุกขึ้น ชายรูปร่างสูงกว่า 2 เมตรมองไปยังเย่เชินหลิน

จางเฟิงอี้ซึ่งเป็นผู้ติดตามเช็ดเหงื่อที่ออกบริเวณหน้าผาก แอบคิดในใจว่า“คิดอยากจะครอบครองนายหญิง แล้วยังคิดไม่ถึงเลยว่าจะแตะต้องคอของนายหญิงอีก คงไม่รู้สินะว่าตัวเองจะต้องตายยังไง！”

“คุณสามารถเลือกที่จะไม่รับปาก หรือเลือกที่จะไปคุยกับพระเจ้าที่สวิสเซอร์แลนด์ในวันพรุ่งนี้”เย่เชินหลินพูดขึ้นอย่างสบายอกสบายใจ

Dasaบ่นพึมพําประโยคหนึ่ง นั่งลงแล้วดื่มเหล้า 1 อึกอย่างรุ่นแรง สีหน้าที่มองเย่เชินหลินโกรธแค้นและจนใจเป็นอย่างมาก จึงร้องส่งเสียงคำรามว่า：“ไม่สามารถเพิ่มไปกว่านี้ได้แล้ว！”

มุมปากของเย่เชินหลินเผยรอยยิ้มที่สวยงามออกมา ยกแก้วเหล้าขึ้นมาพลางพูดกับ Dasaว่า：“ดูอารมณ์ก่อนก็แล้วกัน！”

งานเลี้ยงมื้อนี้ใกล้จะผ่านไปอย่างราบรื่น ซือซือมองไปที่เซี่ยชีหรั่น ในใจเริ่มพัดกระพือราวกับคลื่นที่โหมซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง ถ้าหากรอให้เซี่ยชีหรั่นกลับไปอยู่ข้างกายเย่เชินหลินแล้ว ก็คงไม่มีโอกาสดี ๆ แบบนี้อีกแน่นอน

เธอมองไปที่Dasa ที่นั่งเซ่อซ่าอยู่ข้าง ๆ ซือซือยกมุมปากขึ้นพลางยิ้มอย่างภูมิใจ เซี่ยชีหรั่นอย่ามากล่าวหาว่าฉันทำลายความฝันของคุณก็แล้วกัน！

ตกกลางคืน ก็มีเงาของคนๆหนึ่งเข้าไปให้ห้องของDasaอย่างไม่มีอะไรขวาง เมื่อเข้าไปปุ๊บ ซือซือก็ถูกรวบตัวไว้ที่หน้าอกแข็ง

“ผมไม่คิดเลยว่าสนมของผมจะกระหายจนอดใจไว้ไม่อยู่เช่นนี้！”แววตาในความมืดของDasaแม้ว่าจะไม่มีความปรารถนาสักเท่าไหร่ แต่มือของเขาก็เคลื่อนไหวบนร่างกายของซือซืออย่างไม่ขาดตอน

ซือซืออดทนกับความรู้สึกรังเกียจที่อยากจะอาเจียนออกมา เธอมองดวงตาของDasaพลางพูดขึ้นว่า：“ทูตของวันนี้มีชื่อว่าเย่เชินหลิน เขาต้องการมาแย่งชิงเซี่ยชีหรั่น”

ดวงตาของDasaเบิกกว้าง เขาพลิกตัวแล้วลุกขึ้น พูดพึมพำว่า：“ถึงว่าเขาบอกว่าจะไม่ลดภาษีให้ เหี่ย นี่มันก็ถือเป็นใช้เงินบ้านนะ！”

ในใจของซือซือด่าเขาว่าพวกไม่มีการศึกษา จากนั้นตนก็ลุกขึ้นมาข้างๆ พลางกระซิบที่ข้างหูของDasaเบา ๆ อีกครั้งว่า：“เซี่ยชีหรั่นเป็นผู้หญิงที่คุณถูกอกถูกใจ หากปล่อยให้เขาแย่งชิงไปเช่นนี้ก็เท่ากับเสียหน้า ได้ยินมาว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนมีชื่อเสียงในประเทศของฉัน ผู้หญิงที่สวยกว่าเธอมีไม่มากแล้ว！”

ท่ามกลางความมืดเสียงพึมพำและยิ้มอ่อนๆ อบอวนไปด้วยความอันตราย เพิ่มคลื่นโหมกระหน่ำให้กับค่ำคืนที่ไม่สงบนี้

“เจ้านายเย่พวกเราไปตอนนี้เลยใช่ไหมครับ？พระราชวงศ์ไม่ยอมออกหน้า ก็เลยพามาได้แค่คนของพวกเรา”จางเฟิงอี้นำปืนเหน็บไว้หลังเอว

“เดี๋ยวก่อนผมจะไปช่วยเซี่ยชีหรั่น！แล้วก็ยังมีซือซือ” หลินเจี๋ยพูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

สายตาของเย่เชินหลินมองไปยังหลินเจี๋ย หลินเจี๋ยคิดว่าฝ่ายตรงข้ามจะไม่เห็นด้วย เย่เชินหลินเบี่ยงเบนสายตาพลางพูดขึ้นอย่างราบเรียบว่า：“หลังจากที่ช่วยเหลือพวกเธอเรียบร้อยแล้วก็กลับประเทศไปก่อนเลย”

มีเสียง ๆ หนึ่งดังออกมาจากด้านนอกหน้าต่าง ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งเข้ามาทางหน้าต่างแล้วร่วงหล่นบนพื้น ทำให้พื้นเป็นรูลึก

ที่ลูกธนูมีกระดาษโน้ตมัดอยู่ เย่เชินหลินเปิดออก หลังจากดูเสร็จสีหน้าแววตาก็ไม่เปลี่ยนไปจากเดิม แต่กลับเย็นชาขึ้น

“เจ้านายเย่ พวกเราออกเดินทางกันตอนนี้เลยเถอะครับ”จางเฟิงอี้ที่อยู่ข้าง ๆ พูดเตือนอย่างราบเรียบ

“ไม่ต้องแล้ว”เย่เชินหลินมองพระจันทร์ที่อยู่ด้านนอกหน้าต่าง สีหน้าเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ：“ผมไปเอง”

เย่เชินหลินกลับมายืนที่ห้องรับแขกอันโอ่โถงนี้อีกครั้ง แม้ว่าเย่เชินหลินจะยืนอยู่ด้านล่าง แต่สีหน้าท่าทางกลับเป็นธรรมชาติ ราวกับมองดูดินแดนของตนเอง

Dasaยิ้มพลางพูดขึ้นว่า：“ผมนับถือคุณจริง ๆ ที่กล้ามาที่นี่เพียงลำพัง”

เย่เชินหลินหยิบปืนจากเอวแล้วโยนทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่แยแส พลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า：“คืนเธอให้กับผม”

ความคิดเห็น