ตอนที่ 1235 สาวใช้ของคุณชายเย่ 1129

ตอนที่ 1235 สาวใช้ของคุณชายเย่ 1129

เซี่ยชีหรั่นมองMayaที่ไม่พูดไม่จาด้วยความตกใจ Mayaไม่เห็นด้วย อีกทั้งจะพาตัวเธอไปด้วย？บริเวณโดยรอบทั้ง 4 ด้านยิ่งห่างไกลผู้คนมากขึ้นเรื่อย ๆ ทิวทัศน์ก็ยิ่งปลีกวิเวกขึ้นเรื่อย ๆ เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้นอย่างรีบร้อนว่า：“ช้าก่อนMayaช้าก่อน”

Mayaยังไม่ผ่อนความเร็วลง ปากบ่นพึมพำว่า：“จะให้ผมปล่อยคุณไปเหรอ ไม่มีทางหรอก！”

เซี่ยชีหรั่นพยายามที่จะเขยิบเข้าใกล้Maya จากนั้นพยายามพูดขึ้นเสียงดังว่า：“ฉันอยากไปเข้าห้องน้ำ！”

หลังจากจอดรถแล้ว เซี่ยชีหรั่นรู้สึกหนาวจนหน้าแดงMayaนำผ้าพันคอผืนเดียวที่ตนมีคลุมให้กับเซี่ยชีหรั่น หน้าแดงอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง：“ผมไม่ดูหรอก คุณ····คุณหาที่สักที่ตามสบายเลย！”

เรื่องแบบนี้ก็ทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกเกรงใจ พยักหน้า เมื่อมั่นใจแล้วว่าMayaไม่ได้แอบมองตน เซี่ยชีหรั่นก็นำอัญมณีที่ตนออกแบบเองแขวนไว้บนกิ่งไม้ แล้วจึงกลับไปหาMaya

รอยเท้าของคนจำนวนน้อยมากที่ปรากฎบนพื้นหิมะ รถผ่านไปด้วยความเร็วคันแล้วคันเล่า จู่ ๆ ก็หยุดลงอย่างกะทันหัน เย่เชินหลินลงจากรถ มองดูรอยเท้าที่ประทับอยู่บนพื้นหิมะพลางครุ่นคิด

ใบหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึกของซือซือตามเขาไปทุกหนแห่ง แสงอาทิตย์สะท้อนพุ่มไม้ส่องประกายออกมาเล็กน้อย ซือซือเดินเข้าไปใกล้พบว่าเป็นอัญมณีสีเขียวที่ครั้งนี้เซี่ยชีหรั่นพกติดตัวมาด้วย

ซือซือยิ้มอย่างดีใจ พลางโยนอัญมณีไว้อีกทางหนึ่ง และร้องขึ้นด้วยความตกใจว่า：“นี่คืออะไร！”

เย่เชินหลินกำอัญมณีสีเขียวที่อยู่ในมือแน่น ความกังวลในใจคลายลง ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า：“ตามไป！”

ไม่นานก็ได้ยินเสียงคนพูด สีหน้าของMayaดูผ่อนคลาย คำพูดก็เยอะขึ้น：“ชีหรั่น อีกไม่นาน พวกเราก็จะมาถึงประเทศของผมแล้ว”

เซี่ยชีหรั่นเอ่ยขึ้นเตือนด้วยความสงสัยว่า：“ฉันไม่มีหนังสือเดินทาง！”

Mayaส่ายหัวพลางพูดขึ้นว่า：“ไม่เป็นไร บ้านของผมมีเครื่องบินส่วนตัว”“มีเครื่องบินส่วนตัว แล้วคุณจะยังไปเป็นลูกน้องของDasaอยู่ที่นั้น！”เซี่ยชีหรั่นมองไปที่Mayaด้วยความประหลาดใจ

Mayaเกาศีรษะ สีหน้าท่าทางทึ่มๆ ไร้เดียงสา：“ผมไม่ได้ไปเป็นลูกน้องสักหน่อย ผมเป็นเจ้าชาย เป็นแขกของที่นั้นต่างหาก วันนั้นไปคุมพวกคุณก็แค่รู้สึกสนุก！”

ทั้งสองคนคุยไปคุยมาก็เดินทางมาถึงสนามบิน ตรงหัวมุมก็มีคนที่ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดพุ่งออกมาMayaรีบโอบไหล่เซี่ยชีหรั่นเพื่อหลบหลีกคนที่ปะทะเข้ามาของคนพวกนั้น

“รีบหนีไป！เกิดจลาจล！”ชายที่ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดร้องขึ้นด้วยความหวาดกลัว รีบวิ่งหนีไปด้านนอก

Mayaจับมือเซี่ยชีหรั่นคิดอยากจะหนี แต่ก็สายเกินไปแล้ว มีกลุ่มคนกลุ่มใหญ่ค่อย ๆ ทะยอยออกมาทีละกลุ่ม ทั้งยังมีการถือมีดต่อต้าน

Mayaกดเสียงลงต่ำพลางพูดขึ้นว่า：“ที่นี่เป็นชายแดน สถานการณ์ไม่ดีมาโดยตลอด คิดไม่ถึงเลยว่า วันนี้จะโชคไม่ดีเจอกับเรื่องแบบนี้ ”

เซี่ยชีหรั่นก็กดเสียงลงต่ำเช่นกันพลางพูดขึ้นว่า：“ที่นี่น่ากลัวจริง ๆ พวกเราจะทำยังไงกันดี！”

Mayaจูงมือเซี่ยชีหรั่นแล้วค่อย ๆ เลาะมุมกำแพงเพื่อแอบหนี ฝูงชนเคลื่อนไหวเป็นระลอก ทั้งสองต้องการทะลุผ่านกลุ่มคนพวกนั้น แต่กลับถูกคนกลุ่มหนึ่งจับตามอง

“รีบหนีเร็ว！”Mayaจูงมือเซี่ยชีหรั่น มีคนไล่ตามมาจากด้านหลังMayaใช้มือบัง ทำให้ถูกมีดของฝ่ายตรงข้ามบาดเป็นแผล 1 แผล！

“อ่า！”เสียงตะโกนร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น！ เซี่ยชีหรั่นทิ้งเม็ดทรายที่อยู่ในมือพาMaya ผ่าฝูงชนวิ่งออกไปทางสนามบิน

ผู้คนที่อยู่ในเมืองนี้ต่างปิดประตูหน้าต่างแน่นสนิท เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้วมองดูMayaที่เสียเลือดมาก ขมวดคิ้ว ใช้แหวนที่นิ้วมือของตนซึ่งเป็นแหวนที่เย่เชินหลินมอบให้แลกห้องมาได้ 1 ห้อง

ด้านนอกของสนามบิน รถขับมาด้วยความรวดเร็ว ซือซือนั่งอยู่ในรถด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ภายในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจ เธอรู้ว่ายังไงเย่เชินหลินก็ต้องพบข้อสงสัย เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าเพิ่งจะขับรถออกมาเพียงแค่ 2-3 ร้อยเมตรเย่เชินหลินก็ให้รถที่จัดโดยเฉพาะกัลบไปยังจุดเดิม หลังจากที่ดูหน้างาน2-3นาที ก็พบเส้นทางที่เซี่ยชีหรั่นทิ้งแหวนไว้

หลินเจี๋ยมองซือซืออย่างเงียบ ๆ ความสงสัยที่อยู่ในใจก็มากขึ้นเรื่อย ๆ

เซี่ยชีหรั่นมองดูMayaที่กำลังหลับอยู่ เธอรู้สึกไม่สบายใจ สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจลุกขึ้นมาห่มผ้าให้กับMayaเธอไม่สามารถไปอยู่กับMayaที่ประเทศของเขาได้ เพราะว่าในอีกสถานที่หนึ่ง ยังมีเย่เชินหลินกับเนี่ยนโม่ที่คอยตามหาเธอ

คนบนท้องถนนเพิ่มมากขึ้นกว่าตอนที่พวกเธอมาถึงมาก เซี่ยชีหรั่นเดินอย่างรีบเร่ง เสียงฝีเท้าดังสะเปะสะปะมาจากด้านหลังของเธอ เธอเข้าไปหลบในซอกแคบๆ Mayaที่อยู่ไกลอออกไปมองหาโดยรอบทั้ง 4ทิศอย่างร้อนรน พลางเรียกชื่อของเซี่ยชีหรั่น

แขนเต็มไปด้วยเลือดสดสีแดงMayaมองหาเซี่ยชีหรั่นโดยไม่ได้สังเกต เซี่ยชีหรั่นมองไปยังMayaพลางทอดถอนหายใจ แต่ก็ยังคงตัดสินใจเดินจากไป！

“Maya！ฉันอยู่นี่！”หลังจากเซี่ยชีหรั่นพูดจบก็เบิกตากว้าง ด้านหลังของMayaมีรถคันหนึ่งกำลังจะพุ่งเข้ามาMayaกลับไม่ทันสังเกต มัวแต่มองไปยังเซี่ยชีหรั่น

“ระวัง！”เซี่ยชีหรั่นพุ่งเข้าไปเพื่อผลักMaya เซี่ยชีหรั่นหลบไม่ทัน เห็นเพียงดวงตาของตนและรถเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ

ผู้ที่เห็นสถานการณ์ตรงนั้นต่างตกใจ เย่เชินหลินกอดเซี่ยชีหรั่นกลิ้งไปด้านข้าง พลางใช้แผ่นหลังของตนเองพิงมุมกำแพง ทำให้เซี่ยชีหรั่นนอนคว่ำอยู่บนลำตัวของเขา

เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินอย่างตกตะลึง：“เย่เชินหลิน？”

“คุณไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม！พุ่งเข้าไปแบบนี้ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นจะทำยังไง！”เย่เชินหลินคำรามขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า！

ความรู้สึกที่เกิดความสะเทือนอารมณ์บริเวณลำคอแผ่ซ่านเข้ามา เซี่ยชีหรั่นใช้แขนโอบกอดลำคอของเย่เชินหลิน มุดหน้าเข้าไปอยู่ท่ามกลางไอร้อนบริเวณลำคอของเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ความรู้สึกโกรธเคืองในใจของเขาค่อย ๆ จางหายไป เขาตบหลังเซี่ยชีหรั่นอย่างอ่อนโยน “ชีหรั่น ไม่ต้องกลัว ผมมารับคุณแล้ว！”