ตอนที่ 1237 สาวใช้ของคุณชายเย่ 1137

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างประหลาด ซือซือรับโทรศัพท์พูดพลางพูดกระซิบกระซาบ หลังจากวางสายลงก็ออกไปข้างนอก ท่ามกลางริมแม่น้ำที่มืดสลัว ซือซือพูดขึ้นด้วยความโมโหว่า：

“ฉันจ่ายเงินให้กับพวกนายกว่า 2 ล้านหยวน ไม่ใช่ให้พวกคุณถูกเย่เชินหลินเล่นงานจนหัวหมุน แล้วก็ไม่ใช่ให้พวกนายต้องมารบกวนฉันดึกดื่นเที่ยงคืน！”

ชายคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างคิดไม่ถึงว่า ：“ไม่ใช่ว่าคุณเรียกพวกผมมาเหรอครับ！”

“แล้วทำไมฉันจะต้องเรียกให้พวกนายออกมาด้วย！สถานการณ์ในตอนนี้ไม่เจอหน้ากันเป็นดีที่สุดไม่ใช่เหรอ？” ซือซือคำรามด้วยความไม่พอใจ พยายามกดที่ลำคอเพื่อไม่ให้ความสะอิดสะเอียนปะทุออกมาอย่างไม่ขาดสาย

ทั้ง 2 เบนสายตาไปยังเงาดำของคนที่เดินออกมา ซือซือพูดขึ้นกับหลินเจี๋ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า：“คุณไม่ควรทำแบบนี้”

หลินเจี๋ยยักไหล่ สีหน้าก็เต็มไปด้วยความเย็นชาเช่นกัน：“ประโยคนี้ผมควรจะเป็นฝ่ายพูดมากกว่านะ ทำไมจะต้องพุ่งเป้าไปที่เซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลิน？”

ซือซือบ่นพึมพำว่า：“ใช่ คุณคิดว่าเพราะอะไรกันล่ะ？”หลินเจี๋ยขมวดคิ้วมองดูซือซือที่กำลังยิ้มอย่างเบิกบานใจ จากนั้นมีเสียงดังขึ้นบริเวณท้ายทอย และเขาก็สูญเสียการตอบสนอง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เย่เชินหลินโอบไหล่เซี่ยชีหรั่นมองดู ruiki ด้วยสีหน้าที่เย็นชา จู่ruikiก็เอ่ยชมเซี่ยชีหรั่นอย่างไม่รู้อะไรว่า：“ชีหรั่นตั้งแต่คุณลาออกจากงาน พวกเราก็เหงากันมากเลย แต่คุณกลับสวยวันสวยคืนเลยนะ！”

เย่เชินหลินส่งสายตาคมกริบไปยัง ruiki พลางโอบไหล่เซี่ยชีหรั่นแล้วคิดเดินจากไป ruikiiu รีบโบกมือพลางพูดขึ้นว่า：“ผมมีเรื่องสำคัญ”

เซี่ยชีหรั่นตบที่มือของเย่เชินหลินเบา ๆ พร้อมกลับไปนั่งบนโซฟา พลางถามขึ้นว่าruiki：“เกิดเรื่องอะไรขึ้น？”

Ruiki พูดขึ้นอย่างจริงจังว่า：“ก่อนหน้านี้ที่คุณถูกโยวเล่อใส่ร้าย คุณหนีออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวชใช่ไหม คุณบอกว่าคุณเจอวัยรุ่นคนหนึ่งร่างกายเต็มไปด้วยเลือด”

Ruiki ยังไม่ทันพูดจบ ของเซี่ยชีหรั่นติดเป็นเงาตามตัว นี่เป็นความเจ็บปวดที่อยู่ในใจของเย่เชินหลินมาโดยตลอด ruiki ร้องเพื่อหลบ สายตามองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างตั้งใจ

เซี่ยชีหรั่นคิด แล้วตอบกลับว่า：“คน ๆ นั้นเป็นคนหล่อคนหนึ่ง ผมสีน้ำตาลหยักโศกเล็กน้อย แล้วก็ยังมีดวงตาสีน้ำตาลที่สวยงามมากคู่หนึ่ง”

แววตาของ ruiki เป็นประกาย พูดขึ้นอย่างรีบร้อนว่า：“เขาชอบพูดว่าตนเองเป็นเห็ดเล็กใช่ไหม！”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า ruiki เอนหัวอยู่บนโซฟา ดวงตาเปล่งแสงของน้ำตาออกมาอย่างคาดไม่ถึง เซี่ยชีหรั่นตบมือและอุทานด้วยความตกใจว่า：“ใช่แล้ว เขาบอกว่า เขามีพี่ชายคนหนึ่ง ฉันอยากจะพาเขาออกจากที่นั่น แต่เขาบอกว่าเขาจะรอพี่ชายของเขาอยู่ที่นี่”

“ผมเป็นพี่ชายของเขา！”แววตาของruikiเปร่งประกายแสงของน้ำตาออกมา：“น้องชายของผม เป็นน้องชายที่ผมเลี้ยงมา ตอนเด็กก็ไม่เหมือนคนปกติทั่วไป เขาหายไปตอนที่พวกเรามาเที่ยวประเทศจีน 10ปีมานี้พวกเราตามหาเขามาโดยตลอด！”

เย่เชินหลินพูดขึ้นอย่างระมัดระวังว่า：“ดังนั้น！”

Ruiki คิดจะก้าวเข้ามาข้างหน้าเพื่อที่จะรั้งเซี่ยชีหรั่น แต่ถูกสายตาของเย่เชินหลินห้ามไว้ ทำได้เพียงดึงมือกลับมา：“ฉันหวังว่าคุณจะไปที่นั้นเป็นเพื่อนผมอีกสักครั้ง ผมเป็นกังวลว่าเขาจำผมไม่ได้ ก็เลยคิดว่าเขาน่าจะจำคุณได้ ความจำของเขาดีมาโดยตลอด”

เย่เชินหลินไม่แม้แต่จะคิด：“ผมปฏิเสธ！”

Ruikiมองไปที่เซี่ยชีหรั่นด้วยสีหน้าอ้อนวอน เซี่ยชีหรั่นปลอบโยนruiki จากนั้นหันศีรษะมาพูดกับเย่เชินหลินว่า：“ฉันอยากไป ฉันจะไป”

เย่เชินหลินฮึงด้วยน้ำเสียงเย็นชา สะบัดมือแล้วจากไป ในห้องหนังสือ นิ้วทั้ง10ของเย่เชินหลินอยู่ไม่สุข เขาไม่อาจอ่านรายงานที่อยู่ในมือต่อไปได้

มีเสียงเคาะดังเบา ๆ มาจากด้านนอก น้ำเสียงของเซี่ยชีหรั่นดังเข้ามา：“สามารถเข้าไปได้ไหมคะ？”

สมาธิของเย่เชินหลินไม่สามารถกลับไปยังรายงานฉบับนั้นได้แล้ว เขาจ้องมองไปที่ประตูห้อง ราวกับกำลังจ้องมองเซี่ยชีหรั่นอยู่

เสียงเคาะประตูดังเพียง 3 ครั้ง ตามมารยาท จากนั้นก็หายไป คิ้วของเย่เชินหลินขมวดเข้าหากัน แก้วกระดาษที่อยู่ในมือถูกกำแน่นจนเปลี่ยนรูปร่าง

เสียงของเซี่ยชีหรั่นดังขึ้นอีกครั้ง：“ถ้าคุณไม่พูดแสดงว่าคุณรับปากแล้วนะคะ？”มองดูประตูที่ถูกเปิดออก อารมณ์ของเย่เชินหลินดีขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

“ถ้าจะมาพูดให้เห็นใจ ผมไม่เห็นด้วย”เขากวาดสายตามองไปที่คอมพิวเตอร์ เย่เชินหลินใช้หางตาเหลือบมองปฏิกิริยาตอบกลับของเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นยืนอยู่เบื้องหน้าของเย่เชินหลิน มีเพียงโต๊ะตัวหนึ่งที่ขวางอยู่ พูดกับเย่เชินหลินด้วยความเขินอาย คุณเขยิบร่างกายเข้ามาใกล้ ๆ หน่อยได้ไหม

ความต้องการอะไรกันนี่？เย่เชินหลินมองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างสนอกสนใจ เซี่ยชีหรั่นร้อนใจเล็กน้อย เร่งพูดขึ้นว่า：“เขยิบไปข้างหน้าหน่อย”

เย่เชินหลินยืนขึ้น เซี่ยชีหรั่นถูกโอบด้วยเงาอันสูงใหญ่ของเขา เซี่ยชีหรั่นเขย่งปลายเท้าจูบริมฝีปากของเย่เชินหลินเบา ๆ หลังจากนั้นก็คิดจะจากไป

เย่เชินหลินใช้แรงจากมือซ้ายจับที่ท้ายทอยของเซี่ยชีหรั่น ไม่ยอมให้เซี่ยชีหรั่นปฏิเสธที่จะดื่มด่ำจูบที่ใกล้ชิดที่สุดกับตนได้ง่ายๆ

เขายิ้มต่ำและปล่อยเซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินยกคิ้ว：“คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะหนีไปได้ง่าย ๆ เหรอ？”

เซี่ยชีหรั่นก้มหน้าเพื่อปกปิดสีแดงระเรื่อที่ปรากฎอยู่บนใบหน้า พลางพูดขึ้นเบา ๆ ว่า：“ฉันจำเป็นต้องไปกับ ruiki”

สีหน้าของเย่เชินหลินเย็นชา：“ในเมื่อตัดสินใจแล้ว จะมาขอความคิดเห็นจากเขาทำไม”