ตอนที่ 1238 สาวใช้ของคุณชายเย่1138

ท่ามกลางแสงอันมืดสลัว เซี่ยชีหรั่นสั่นเล็กน้อย มือของเธอถูกเย่เชินหลินจุดไฟจนร้อนรุ่ม อยากจะดึงมือออกมา แต่ดึงหลายครั้งแล้วกลับดึงไม่ออก

“เหอะ ๆ ！”เย่เชินหลินเผยเสียงหัวเราะอึมครึมออกมา พร้อมหน้าอกที่สั่นไหว ยิ่งทำให้เซี่ยชีหรั่นที่เขินอายมากอยู่แล้วยิ่งหน้าแดงไปอีก

อยากจะหลบหลีกจากร่างกายที่เร่าร้อนของชายคนนี้ แต่ก็กลับถูกเขาดึงข้อเท้าอย่างง่ายดาย แล้วกลับมายังท่าเดิมอีกครั้ง “เซี่ยชีหรั่น อยากจะต่อรองกับผมเหรอ งั้นก็ทำให้ผมพอใจเถอะ”เย่เชินหลินแสดงความกระหายออกมาอย่างพอใจ แสงไฟสลัวบดบังท่วงทำนองรักของพวกเขาพอดี

สนามบินออสเตรเลียทั้ง 3 คนเป็นที่สนใจเป็นอย่างมาก ชาย 2 คนมีรูปร่างหน้าตาดีทั้งคู่ คนหนึ่ง คนหนึ่งหล่อเหลาเป็นอย่างมาก ส่วนอีกคนหนึ่งก็น่ารักมา ส่วนผู้หญิงที่อยู่ตรงกลางท่ามกลางการปกป้องของชายทั้ง 2 คนนี้แม้ว่าจะใส่ชุดกระโปรงเรียบๆแต่ราคาแพงลิ่ว แม้ไม่แต่งหน้าแต่กลับทำให้สายตาของคนอื่นจับจ้องเป็นอย่างมาก

“เสี่ยวเทียนอย่าดื้อ นายดึงพี่แบบนี้ พี่จะเดินได้ยังไงล่ะ！”เซี่ยชีหรั่นสะบัดมือซ้ายที่ถูกเขาจับไว้แน่นเบา ๆ พลางพูดขึ้นอย่างจนปัญญา

“โธ่เสียวหรั่นนายลำเอียงหนิ พี่ก็อยากจับมือนายเหมือนกัน”ruiki ยิ้มพลางจูงมือขวาของเซี่ยชีหรั่น

รถขับมาถึงยังคฤหาสน์ขนาดใหญ่โตมหึมา เซี่ยชีหรั่นลงจากรถ คนใช้ก็เข้ามาช่วยย้ายสัมภาระอย่างอัตโนมัติ“นี่เป็นครั้งแรกที่คุณชายของคฤหาสน์เราพาผู้หญิงกลับมาที่คฤหาสน์” ชายไว้เคราแพะคนหนึ่งมองไปยังเซี่ยชีหรั่นยิ้มพลางพูดขึ้น จากนั้นก็เบนสายตาไปยังเสี่ยวเทียนที่เกาะเซี่ยชีหรั่นอยู่ไม่ห่าง

“เสี่ยวเทียนลูกชายของแม่！”ทำไมยังไม่เข้าไปในบ้านอีก ร่างของคน ๆ หนึ่งพุ่งเข้ามาถึงตัวเสี่ยวเทียนและกอดเสี่ยวเทียนไว้แน่นเสี่ยวเทียนร้องด้วยเสียงที่โศกเศร้าว่า：“เห็ดชีหรั่นรีบมาช่วยเห็ดเสี่ยวเทียนหน่อย ร่างของผมใกล้จะแยกออกจากกันแล้ว！”

เสี่ยวเทียนดิ้นรนอยากจะเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเซี่ยชีหรั่น ร่างที่สูงกว่าเซี่ยชีหรั่นดูเหมือนเป็นคนขี้เล่น

“หลายปีผ่านไปแล้ว ทำไมเด็กคนนี้ยังคิดว่าตัวเองเป็นเห็ดอยู่อีกล่ะ！”ผู้หญิงคนนั้นเช็ดคราบน้ำตา จากนั้นสายตาก็มองไปยังเซี่ยชีหรั่น

“นี่คือ？”ผู้หญิงคนนั้นถามขึ้นด้วยความสงสัย

“นี่คือเซี่ยชีหรั่น เพื่อนของผม！”ruikiแนะนำอย่างรีบร้อน

ผู้หญิงคนนั้นร้องขึ้นด้วยความตกใจ：“ฉันจำได้แล้ว คุณคือนักออกแบบอัญมณีที่มีชื่อเสียงท่านนั้นของอิตาลี่ใช้ไหมคะ ฉันมีอัญมณีหลายเซตที่คุณเป็นคนออกแบบ！”

เซี่ยชีหรั่นยิ้มพลางโบกมือ：“ฉันไม่ใช่นักออกแบบที่มีชื่อเสียงของอิตาลี่หรอกค่ะ ฉันมีสัญชาติจีน”

ผู้หญิงคนนั้นมองเซี่ยชีหรั่นด้วยความพึงพอใจ จากนั้นหันไปพูดกับruikiว่า：“ในบรรดาแฟนสาวของลูก แม่ว่าเซี่ยชีหรั่นคนนี้แหระที่ดูเหมาะสมกับลูกมากที่สุด ลูกสะใภ้คนนี้แม่พอใจมาก！”

Ruikiยังไม่ทันได้อธิบายอะไรผู้หญิงคนนั้นก็เหมือนกับกระแสลมโหมกระหน่ำสั่งให้คนใช้จัดเตรียมอาหารเย็น ruikiรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เซี่ยชีหรั่นกดรับ น้ำเสียงของเย่เชินหลินทุ้มต่ำน่าฟัง

“ถึงแล้วเหรอ？”

“อืม”เซี่ยชีหรั่นตอบกลับเบา ๆ หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้เสี่ยวเทียนจูงมือเซี่ยชีหรั่นไม่ยอมปล่อย เซี่ยชีหรั่นทำได้เพียงยกมือขึ้นสูงพลางร้องเสียงโหวกเหวก：“เสี่ยวเทียนอย่ากอดฉันแน่นสิ อย่าแย่งโทรศัพท์ของฉัน”

น้ำเสียงของเย่เชินหลินแหลมสูงขึ้นเล็กน้อย：“เสี่ยวเทียน？กอดคุณ？”

“ไม่ใช่คะ เขาก็แค่จับมือฉันไม่ยอมปล่อย？”เซี่ยชีหรั่นรีบอธิบายอย่างรีบร้อน

“ลูกสะใภ้ คุณชินกับการทานอาหารฝรั่งรสชาติอ่อนไหม”แม่ของ ruiki ตะโกนอยู่ด้านนอกสวนดอกไม้

“ลูกสะใภ้？”น้ำเสียงของเย่เชินหลินแฝงไว้ด้วยความสงสัย แต่ว่าจู่ ๆ เซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกว่าเธอเหงื่อตกท่วมตัว

“คืนนี้ฉัน！คืนนี้ฉันจะโทรหาคุณ！”หลังจากที่วางสาย เซี่ยชีหรั่นจึงรู้ตัวว่าตนกล้าตัดสายของเซี่ยชีหรั่นทิ้ง

Ruiki มองดูแววตาเสียใจภายหลังของเซี่ยชีหรั่นคิดว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น ถามขึ้นอย่างระมัดระวังว่า：“เป็นอะไรไปครับ？”

สถานการณ์ภายในประเทศ สีหน้าของเย่เชินหลินไม่สู้ดีนัก เขารีบหันไปกำชับจางเฟิงอี้ว่า：“ไปจัดการเรื่องนี้ให้ผมให้เรียบร้อยภายใน 3 วัน！”

จางเฟิงอี้ลูบหัวมองไปยังเย่เชินหลิน ไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ ฝ่ายตรงข้ามถึงให้รีบจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย เขาทำได้เพียงพยักหน้ารับปาก

“อ๊วก อ๊วก” ซือซือนอนคว่ำหน้าอยู่ที่ชักโครกอาเจียนอย่างทุกข์ทรมาน เธอลูบไปที่ท้องเบา ๆ แสดงให้เห็นถึงการดำรงอยู่ของสิ่งมีชีวิตตัวน้อย ๆ สีหน้าของซือซือไม่สู้ดีนัก อีกทั้งยังรู้สึกโกรธแค้นเซี่ยชีหรั่นมากขึ้นอีกขึ้นหนึ่ง

วันรุ่งขึ้นในวันแถลงข่าว มีเด็กกลุ่มหนึ่งหลั่งไหลเข้ามา พูดสิ่งที่มูลนิธิอ้านซิงของบริษัทเย่ซื่อได้ทำให้กับพวกเขา ประชาชนจำนวนหนึ่งก็ได้ออกมาให้กำลังใจบริษัทเย่ซื่อ

นักข่าวพูดจาฉะฉานพร้อมมีหลักฐานอ้างอิง อยากจะสัมภาษณ์ประธานกรรมการบริษัทเย่ซื่อแต่ก็ไม่รู้ว่าเขาหายไปไหนแล้ว เหลือเพียงผู้ช่วยที่อยู่ข้าง ๆ ที่ชื่อจางเฟิงอี้

ภายในโรงพยาบาลศัลยกรรม เซี่ยชีหรั่นมองไปยังruiki ที่ถูกนำตัวไปอย่างเบื่อหน่าย“ชีหรั่นสุดที่รัก คุณว่าการที่ผมเพิ่มรอยแผลเป็นที่หนึ่งจะทำให้ผมดูน่าเกลียดไหม！”ruiki ร้องตะโกนออกมา

เซี่ยชีหรั่นจูงเสี่ยวเทียนมาอยู่ข้างกายของruiki สีหน้าของruikiจู่ ๆ ก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม：“เพื่อเสี่ยวเทียน！ผมสู้ตาย！”

แสงไฟของห้องผ่าตัดเปิดขึ้น เซี่ยชีหรั่นพาเสี่ยวเทียนมานั่งรอบริเวณทางเดิน พยาบาลที่อยู่ฝั่งตรงข้ามขนแฟ้มเอกสารแฟ้มใหญ่ออกมา

หลังของเสี่ยวเทียนไปชนกับพยาบาลพอดี ทำให้ทั้ง2ปะทะกันอย่างจัง เอกสารปลิวว่อนบนอากาศ

“ขอโทษนะคะ เด็กคนนี้ไม่ได้ตั้งใจค่ะ！”เซี่ยชีหรั่นรีบพยุงพยาบาลขึ้นมา และให้เสี่ยวเทียนช่วยเก็บเอกสารที่กระจายอยู่บนพื้นทั้งหมดขึ้นมา

ความคิดเห็น