ตอนที่ 1239สาวใช้ของคุณชายเย่1139

ตอนที่ 1239สาวใช้ของคุณชายเย่1139

“ซือซืออีกแล้วเหรอ?” เย่เชินหลินเคาะโต๊ะ การคาดเดาที่ชัดเจนก่อตัวขึ้นในใจ

หลินหลิงพยักหน้า“แต่ในตอนนี้มันเป็นเพียงการคาดเดา อย่างไรก็ตามไม่มีเหตุผลที่น้องสะใภ้จะวางแผนทำร้ายตระกูลเย่ ตระกูลเย่และตระกูลหลินยังคงมีการติดต่อทางธุรกิจกัน ฉันมาวันนี้เพื่อพูดอีกอย่างว่า ฉันไม่ได้ติดต่อหลินเจี๋ยมานานแล้ว”

ด้านนอกสำนักงาน เซี่ยชีหรั่นหยอกล้อไห่โจ๋ซวน “โจ๋ซวน โตขึ้นเยอะเลยนะ”

ไห่ลี่หมินพยักหน้าและพูดอย่างยิ้ม ๆ ว่า “ร่างกายของเด็ก ๆ น่ะโตเร็วมาก จริงด้วย หลินหลิงได้เสนอที่จะซื้อบ้านข้างๆคุณนะ”

เซี่ยชีหรั่นอุทานอย่างประหลาดใจ “จริงเหรอ! แบบนี้เนี่ยนโม่ก็มีเพื่อนแล้วสิ”

ไห่ลี่หมินมองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างอบอุ่น เซี่ยชีหรั่นมีจุดยืนที่แตกต่างอยู่ในใจเสมอ ไม่ว่าเขาจะแต่งงานหรือไม่ก็ตาม ก็ได้เก็บความพิเศษเช่นนี้ไว้ในใจตลอดมา

ไห่โจ๋ซวนที่อยู่ด้านข้างล้มลงขัดจังหวะการสนทนาของทั้งสองคน เซี่ยชีหรั่นจำได้ว่าในสำนักงานมีกางเกงขายาวของเย่เนี่ยนโม่อยู่ เวลานี้ช่างเหมาะสมจะให้ไห่โจ๋ซวนได้ใส่มัน

ไห่ลี่หมินคิดว่าหลินหลิงอาจพูดคุยเรื่องต่างๆเสร็จแล้ว จึงไม่ได้ห้ามเซี่ยชีหรั่นไว้ เซี่ยชีหรั่นเดินเข้าไปในห้องทำงานของเย่เชินหลิน ยังไม่ทันจะเปิดประตู เสียงของหลินหลิงก็ลอดออกมา ：

“หลินเจี๋ยหายตัวไปนานแล้ว”

เพื่อนรัก มีหนังสืออีกเล่มชื่อว่า 《แย่งความรัก ผู้หญิงข้างนอกมีเสนห์》คุณสามารถอ่านได้ นะ

การแต่งงานที่ไม่ธรรมดา ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะนอกใจ สามีเปลี่ยนไปรักคนอื่น แม่สามีทำให้ยุ่งยาก ชายหนุ่มวัยรุ่นช่างเอาอกเอาใจอย่างอบอุ่น เธอไม่สามารถต้านทานได้.......

“หมายความว่าอย่างไรที่หลินเจี๋ยหายตัวไปนานแล้ว?” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างกังวลขณะยืนอยู่ที่ประตู

หลินหลิงมองไปที่เย่เชินหลิน เขาพยักหน้า หลินหลิงพูดกับเซี่ยชีหรั่นว่า “ผมก็ไม่รู้ หลายวันมานี้ไม่สามารถติดต่อทางโทรศัพท์ได้ ที่บริษัทก็ไม่มาด้วย”

ในหัวของเซี่ยชีหรั่นปรากฏรูปร่างของคน ๆ หนึ่งขึ้นมา "ฉันไปก่อนนะ" เซี่ยชีหรั่นรีบหนีออกไป หลินหลิงมองที่เย่เชินหลิน เย่เชินหลินเองก็มองไปทางที่เซี่ยชีหรั่นจากไปอย่างครุ่นคิด

“ซือซือ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!” เซี่ยชีหรั่นตะโกนอยู่ข้างนอกห้องทำงานของหลินเจี๋ย เลขาบอกเธอว่าหลายวันมานี้ซือซือมาทำงานที่นี่ตลอด

“มาหาฉันมีธุระอะไร” ซือซือเปิดประตูและมองไปที่เซี่ยชีหรั่น แม้ว่าจะสวมเสื้อผ้าตัวใหญ่ แต่ซือซือก็ยังกังวลที่เซี่ยชีหรั่นจะรู้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ เธอหลบเลี่ยงสายตาเล็กน้อย

“หลินเจี๋ยอยู่ที่นี่ไหม?” เซี่ยชีหรั่นเท้าโต๊ะและมองตรงไปที่ซือซือ

“หลินเจี๋ย? เขาหายไปทีไรพวกคุณก็ต้องมาหาฉันทุกทีเลยหรือไง? ฉันเป็นภรรยาเขา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันต้องจับตาดูทุกๆความเคลื่อนไหวของเขานะ”

เซี่ยชีหรั่นเดินเข้ามาเคาะกระถางต้นไม้บนโต๊ะ และกัดฟันถามอย่างเหลืออด “ฉันจะถามอีกครั้ง คุณทำอะไรกับหลินเจี๋ย?”

ซือซือคว้ามือของเซี่ยชีหรั่นก่อนจะสลัดทิ้งอย่างไม่ไยดี “เซี่ยชีหรั่นมองดีๆนะ ฉันไม่ใช่เย่เชินหลิน ไม่ใช่เห้าเซิง และไม่ใช่หลินเจี๋ย! ฉันไม่โอ๋เอาใจเธอหรอกนะ อย่ามาหยาบคายที่นี่”

“ส้งหลิงหลิง” เซี่ยชีหรั่นพูดเบา ๆ

ใบหน้าของซือซือซีดเผือด ใส่รองเท้าส้นสูงกลับไปกลับมาไม่หยุดหย่อน เธอล้มตัวลงบนโซฟาและพูดว่า “คุณเรียกฉันว่าอะไรเหรอคะ?”

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่ใบหน้าที่ตกตะลึงของซือซือและพูดอย่างใจเย็น : “ส้งหลิงหลิง เย่เชินหลินไม่รู้ตัวตนของเธอ ฉันก็จะไม่พูดมัน แค่เพียงหวังว่าเธอจะไม่ทำให้หลินเจี๋ยต้องลำบากใจ ”

หลังจากตกตะลึงไปชั่วขณะ ซือซือก็หัวเราะออกมา “ฉันกับลูกของฉันถูกแยกจากกัน และไม่สามารถอยู่กับเขาได้จนถึงวินาทีสุดท้าย ท้ายที่สุดฉันต้องเปลี่ยนแปลงใบหน้าเพราะอยากที่จะมีชีวิตใหม่ พวกคุณต้องการอะไร? เรื่องหลินเจี๋ยฉันไม่รู้!”

ซือซือคำรามด้วยความสูญเสียอารมณ์ เซี่ยชีหรั่นเฝ้าดูใบหน้าของเธอซีดลงเรื่อย ๆ และต้องการที่ไปตรงหน้าของซือซือ แต่ซือซือก็ผลักเธอออกมา “ปล่อยฉันไป!”

“พวกเราเสียใจมากกับเรื่องของตูตู เชื่อเถอะว่าฉันกับเย่เชินหลินก็รักเขา ฉันไปก่อนนะ ” เซี่ยชีหรั่นมองไปที่ซือซือ ก่อนจะเดินจากไป

ซือซือลูบท้องของเธอเล็กน้อยและความรู้สึกที่หายไปนานก็กลับมาอีกครั้ง ความคิดอันแสนหวั่นไหวก่อนหน้านี้ของเธอก็สงบลงเช่นกัน เธอกำลังจะให้กำเนิดเด็กคนนี้

คฤหาสน์ตระกูลเย่

เซี่ยชีหรั่นค่อย ๆ เดินไปที่ห้องของเย่เนี่ยนโม่ เนี่ยนโม่กำลังหลับสนิท เซี่ยชีหรั่นจูบหน้าผากของเย่เนี่ยนโม่ จากนั้นจึงปิดประตูอย่างเบามือ

ห้องหนังสือของเย่เชินหลินยังคงสว่างด้วยแสงไฟสลัว เซี่ยชีหรั่นค่อย ๆ เปิดประตู แสงสีส้มจากปลายนิ้วของเย่เชินหลินไม่ชัดเจนนัก ร่างของเย่เชินหลินอยู่บนโซฟา ราวกับถูกกลืนด้วยหมึกสีดำ

อยากจะหันกลับไป แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเดินไปหาชายในเงามืด “วันนี้ฉันไปหาซือซือมาแล้ว” เซี่ยชีหรั่น กล่าวอย่างระมัดระวัง

เย่เชินหลินกดนิ้วที่มีกลิ่นยาสูบจาง ๆ ลงบนริมฝีปากของเซี่ยชีหรั่น พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผมบอกแล้วไง อะไรที่คุณไม่อยากพูดไม่ต้องพูดก็ได้”

เซี่ยชีหรั่นจับนิ้วมือของเย่เชินหลิน เธอรู้สึกได้ถึงรังไหมบาง ๆ ที่นิ้วของอีกฝ่าย “ฉันอยากบอกว่า ฉันคิดว่าซือซือเป็นกุญแจสำคัญในการหายตัวไปของหลินเจี๋ย”