ตอนที่ 1240สาวใช้ของคุณชายเย่1140

“เซี่ยชีหรั่น ฉันจะไม่ปล่อยแกไป ฉันจะไม่ปล่อยแกไปแน่!” ซือซือพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะกดโทรออก “มารับฉันที่นี่เดี๋ยวนี้!”

เหยนชิงเหยียนหลบซ่อนจากสายตาของเย่เชินหลินอย่างหวาดกลัวจนเมื่อซือซือขึ้นรถ ก่อนจะคำรามเสียงดัง “คุณทำบ้าอะไร รู้ไหมว่ามีคนมากี่คน! ครั้งนี้เย่เชินหลินต้องจับคุณจนได้แน่”

ใบหน้าของซือซือกลับมาเป็นปกติและยังคงยิ้มได้ “ฉันจะไม่เล่นเกมกับพวกเขาสักระยะเวลาหนึ่ง และจะรอดู”

“หลินเจี๋ย?” เซี่ยชีหรั่นค้นหาจากห้องหนึ่งไปอีกห้องหนึ่ง เย่เชินหลินจับเซี่ยชีหรั่นและกัดฟันพูดว่า "อย่าวิ่งไปทั่ว !"

ผู้ชายผมยุ่งเป็นกระเซิงหน้าตามอมแมมพุ่งออกมาจากห้อง ๆ หนึ่ง หลินเจี๋ยมองเซี่ยชีหรั่นยืนอยู่ด้านหลัง เสียงฝีเท้าเบาและล้มลงไปที่มุมทันที

“คุณยังไม่ตาย เซี่ยชีหรั่น คุณยังไม่ตาย”

“หลินเจี๋ย ขอโทษนะ ฉันคิดออกแค่วิธีนี้” เซี่ยชีหรั่นมองไปที่หลินเจี๋ยด้วยความรู้สึกผิด เธอไม่อยากเปิดเผยเรื่องที่ว่าซือซือคือส้งหลิงหลิง แต่ต้องการช่วยเหลือหลินเจี๋ย ดังนั้นจึงต้องแสร้งทำเป็นว่าถูกฆ่าโดยคนที่ซือซือส่งมาที่สถานที่จัดงาน

ใช้ความตายของตัวเองเพื่อให้ซือซือไม่ทันระวังตัว คิดไม่ถึงว่าการตอบสนองของหลินเจี๋ยจะได้ผลเกินคาด หลินเจี๋ยมองมาที่เซี่ยชีหรั่น ทันใดนั้นเขาก็ยกมือขึ้นปิดตาและหัวเราะอย่างมีความสุข “ไม่ตายจริง ๆ ก็ดีแล้ว เซี่ยหรั่น คุณต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ”

ตั้งแต่ออกมาจากที่กักขังหลินเจี๋ย เย่เชินหลินก็ไม่ปริปากพูดอะไรออกมาเลย เซี่ยชีหรั่นลอบมองเย่เชินหลินอย่างเงียบ ๆ เย่เชินหลินมองดูเอกสารในมืออย่างว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เปรยตามองมาทางเซี่ยชีหรั่น

“เย่เชินหลิน” เซี่ยชีหรั่นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และก็ยอมที่จะพูดออกมา

“พลับ!” เย่เชินหลินรวบรวมเอกสาร และเดินไปยังชั้นวางเอกสารด้านข้าง

“เย่เชินหลิน” เซี่ยชีหรั่นเพิ่มระดับเสียงขึ้นเล็กน้อย เย่เชินหลินกวาดชั้นบนของชั้นเอกสาร ก่อนจะกลับมาที่ด้านหน้าของโต๊ะและล้มตัวลงบนโซฟา

“เชินหลิน ขอโทษ” เซี่ยชีหรั่นยืนขึ้น เธอตกใจกับเอกสารที่ถูกกวาดลงมา

“ไม่ต้องมาขอโทษผม！” เย่เชินหลินกวาดสิ่งของต่าง ๆ บนโต๊ะออกไปและพูดออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

เซี่ยชีหรั่นสะดุ้งโหยง เธอมองเย่เชินหลินอย่างตกตะลึง เย่เชินหลินเช็ดหน้าของตน และมองเซี่ยชีหรั่นอย่างเฉยชา เซี่ยชีหรั่นสับสนจนกระทั่งได้ยินเสียงสตาร์ทรถ

เอกสารบนพื้นเตือนสติให้เซี่ยชีหรั่นรู้ตัวว่าเพิ่งจะเกิดอะไรขึ้นและยังเตือนเธออยู่กลายๆว่าทำไมเย่เชินหลินถึงโกรธมากขนาดนี้

“เย่เชินหลิน” เซี่ยชีหรั่นตะโกนสุดเสียงและรีบวิ่งลงไปพร้อมกับรองเท้าแตะ

แม้จะใช้แรงกายไปจนหมดแล้วก็ทันแค่เพียงแสงไฟท้ายรถของเย่เชินหลินเท่านั้น

ความเร็วนั้นมันเร็วเกินไปกว่าที่เซี่ยชีหรั่นจินตนาการเอาไว้มาก

เซี่ยชีหรั่นกัดฟันกรอด เธอเข้าไปในรถและไล่ตามเย่เชินหลินไป ความเร็วของรถเย่เชินหลินนั้นเร็วมาก เซี่ยชีหรั่นไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเร่งความเร็วแม้จะหวาดกลัว

เย่เชินหลินหยุดที่คลับระดับไฮเอนด์ หางตาของเขาเหลือบมองไปด้านหลัง ผู้หญิงที่ตามเขาได้หายไปแล้ว

นิ้วมือที่หงิกงอก็คลาย ก่นด่าเบา ๆ เย่เชินหลินกำลังจะกลับไปที่รถเพื่อไปหาเซี่ยชีหรั่น แสงสว่างก็พุ่งเข้าใส่เขา

เย่เชินหลินหยุดมองไปที่รถของเซี่ยชีหรั่นอย่างว่างเปล่าและเดินต่อไปยังคลับ ผู้หญิงโง่คนนี้จะทำอะไรกับผมได้!

เมื่อเซี่ยชีหรั่นเข้ามาในคลับ เธอก็รู้สึกหายใจไม่ออกเพราะกลิ่นของซิการ์ พวกคนรวยยิ่งเที่ยวกันเป็นบ้าเป็นหลัง อยู่ที่คลับไม่มีปัญหาเรื่องการขาดแคลนหนุ่มหล่อสาวสวยที่เจ้าของคลับได้จัดไว้ให้ ตราบใดที่คุณมีเงิน คุณก็จะได้รับการปรนนิบัติอย่างราชา

“เย่เชินหลิน?” เซี่ยชีหรั่นมองหาร่างที่คุ้นเคยภายใต้แสงไฟสลัวจนกระทั่งได้ยินเสียงอยู่รอบตัว

“ประธานเย่ ฉันไม่สน วันนี้คุณต้องดื่มกับฉัน ไม่งั้นฉันจะไม่ปล่อยคุณไปหรอกนะ?” เซี่ยชีหรั่นตกตะลึงและเฝ้าดูดาราหญิงยอดนิยมที่กำลังอยู่แถวหน้ายั่วยวนเย่เชินหลินด้วยความอวบอิ่มของเธอ

“เธอไม่ได้อยู่บนเส้นทางของสาวบริสุทธิ์มาตลอดเหรอ?" เซี่ยชีหรั่นพึมพำ

เย่เชินหลินเล่นกับแก้วไวน์ในมือและเมื่อเขาได้ยินเสียงพึมพำของเซี่ยชีหรั่นใบหน้าที่กล้ำกลืนของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ ขึ้น

นักแสดงหญิงคิดว่าเย่เชินหลินกำลังยิ้มให้ เธอจึงกล้าพอที่จะยื่นมือของเธอไปที่หน้าอกของเย่เชินหลิน

"ถ้าคุณเข้ามาอีกแม้แต่เซนเดียวล่ะก็ มือของคุณอาจไม่สามารถถ่ายทำในวันพรุ่งนี้ได้” เย่เชินหลินจ้องมองแก้วบรรจุของเหลวในมือของเขานิ่ง ๆ คำพูดที่เย็นชาทำให้ดาราสาวตะลึงและถอยออกไปอย่างเชื่อฟัง

“ดาราหญิงในปัจจุบันมีขีดจำกัดในความอดทน” เซี่ยชีหรั่นนั่งอยู่ไม่ไกลจากเย่เชินหลินและพึมพำว่ามีคนอยู่รอบ ๆ เย่เชินหลินมากเกินไปและเธอยังคงลังเลว่าจะก้าวไปข้างหน้าหรือไม่

เย่เชินหลินได้ยินเสียงพึมพำของเซี่ยชีหรั่นอย่างชัดเจนและใบหน้าที่ไม่แสดงออกของเขาก็ค่อยๆคลี่คลายลง นักแสดงหน้าใหม่อีกคน มองไปที่ผู้หญิงที่เย่เชินหลินเตือนอย่างมีชัยและกล่าวอย่างเชื่อฟัง: "ท่านประธานเย่ ทำไมไม่ให้ฉันนวดให้ล่ะ"

เซี่ยชีหรั่นเลิกคิ้วและไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไร นักแสดงหญิงยืนขึ้นอย่างกล้าหาญและหนุนไหล่ของเย่เชินหลิน เพียงแค่ปิดกั้นการจ้องมองของเซี่ยชีหรั่นโดยไม่กดเบาหรือหนัก