ตอนที่ 1241สาวใช้ของคุณชายเย่1141

ตอนที่ 1241สาวใช้ของคุณชายเย่1141

เย่เชินหลินรับรู้ได้ว่าบางส่วนของร่างกายค่อยๆฟื้นขึ้นมา ความต้องการทำให้น้ำเสียงของเขาแหบลง

“ปล่อยผมนะ ซีหรั่น！”เย่เชินหลินพยายามระงับความต้องการนั้นพลางพูดขึ้นว่า

น้ำตาของเซี่ยชีหรั่นไหลไหลพรากออกมา “คุณจะไปหาดาราสาวคนเมื่อสักครู่ใช่ไหม？”

“อ่า！”หลังจากเสียงอุทานสั้นๆผ่านไป เซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะเป็นอย่างมาก กระทั่งสายตากลับมาสู่ภาวะปกติจึงรู้ว่าตนนอนอยู่บนเตียงเรียบร้อยแล้ว แขนขาทั้งสี่ถูกเย่เชินหลินยึดไว้แน่น

“แล้วถ้าผมบอกว่าใช่ล่ะ？”เย่เชินหลินจ้องมองเซี่ยชีหรั่น ไม่ยอมพลาดที่จะมองดูทุกความรู้สึกบนใบหน้าของผู้หญิงคนนี้

เซี่ยชีหรั่นครุ่นคิด ใน หัวยังคงเต็มไปด้วยความมึนงง พูดขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือว่า“ถ้าใช่ ฉันก็จะชนเธออย่างแรงอีกสักครั้งหนึ่ง”

“เหอะๆ”เสียงหัวเราะที่หนักแน่นออกมาจากในกลางช่องอกของเย่เชินหลิน บนใบหน้าของเย่เชินหลินเหลือเพียงความอ่อนโยน

“เซี่ยชีหรั่น ผมควรจะทำยังไงกับคุณดี？”เย่เชินหลินพูดขึ้นเบาๆ กามารมณ์ทำให้น้ำเสียงของเขาไพเราะเป็นพิเศษ

เซี่ยชีหรั่นค่อยๆยื่นมือออกมากอดด้านหลังของเย่เชินหลิน รับรู้ได้ถึงพลังที่มาจากกล้ามเนื้อของฝ่ายตรงข้ามอายจนหน้าแดงก่ำ

“ถ้าหากคุณเชื้อเชิญผมเช่นนี้ ผมก็รับปาก”เย่เชินหลินยิ้มพลางก้มหน้าชิมรสชาติของผู้หญิงคนนี้ ที่ชิมเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักพอ

อุณหภูมิเร่าร้อนราวกับคบเพลิง เผาไหม้แรงบันดาลใจของทั้งสอง ภายในห้องอันมืดสลัวมีเพียงโคมไฟสีเหลืองห่านดวงหนึ่ง ที่ส่องสว่างไปยังทั้งสอง และเป็นพยานของความอาจหาญและบ้าคลั่งของค่ำคืนนี้

“ชิงเหยียน คุณเป็นอะไรเหรอ？ช่วงนี้ดูคุณใจลอย”จิ่วจิ่วหยิบกระดานขึ้นมาเขียนตัวอักษร ตอนนี้ออกเสียงได้เพียงเสียงที่มีพยางค์เดียว

เหยนชิงเหยียนยิ้ม ยื่นมือออกไปลูบท้องของจิ่วจิ่ว พลางพูดขึ้นอย่างอ่อนโยนว่า：“นางฟ้าตัวน้อยกำลังจะมาแล้ว หมิงเย้าเมื่อได้ยินดังนั้นก็ดีใจเป็นอย่างมาก”

ฝู้เฟิ่งหยียอมรับจิ่วจิ่วในฐานะลูกสาวบุญธรรมแล้ว ปกติก็มักจะให้จิ่วจิ่วกับเหยนหมิงเย้าลูกของเหยนชิงเหยียนมาเล่นด้วยกันที่บ้าน

จิ่วจิ่วกดทับมือของเหยนชิงเหยียนที่วางอยู่บนหน้าท้องของตนเอง ยิ้มด้วยความเบิกบานใจ ราวกับนึกอะไรขึ้นได้แล้ววาดมันลงบนกระดาน：“ถ้าทารกเป็นผู้หญิงก็ให้ชื่อหมิงเม่ยมันคล้องกับชื่อหมิงเย้าใช่ไหมล่ะ？”

“หมิงเม่ย？”เหยนชิงเหยียนยกคิ้วขึ้น

“อืม คำว่าหมิง หวังว่าเขาจะเป็นคนที่เข้าใจเหตุผล เป็นคนใจกว้าง ส่วนคำว่าเม่ย หวังว่าชีวิตของเขาจะมีสีสันไม่จำเป็นต้องร่ำรวย แต่จะต้องใช้ชีวิตอย่างเป็นตัวของตัวเอง”

“เป็นชื่อที่ดี”เหยนชิงเหยียนหอมจิ่วจิ่ว

จิ่วจิ่วมีความสุขเป็นอย่างมาก พลางเขียนบนกระดานอย่างรวดเร็วว่า：“ถ้าเป็นแบบนี้เนี่ยนโม่ก็จะมีเพื่อนเล่นแล้ว”

สีหน้าของเหยนชิงเหยียนจู่ๆก็ครึมลง เย่เนี่ยนโม่เป็นอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดของเขาในตอนนี้ ซือซือหายตายไปแล้ว นั้นก็หมายความว่า หากเย่เนียนโม่จำตัวเองได้ ตนก็คงต้องกลับไปอยู่ในสภาวะหัวเดียวกระเทียมลีบ

จิ่วจิ่วเห็นความผิดปกติในตัวของเหยนชิงเหยียน เขียนลงบนกระดาษอย่างเป็นกังวลว่า：“ดูเหมือนคุณไม่ชอบเนี่ยนโม่？”

เหยนชิงเหยียนกุมมือของจิ่วจิ่ว พูดอย่างอ่อนโยนว่า：“คิดอะไรอยู่เหรอ？ฉันกำลังคิดว่ามีชื่ออะไรดีๆอีก”

พลางโอบจิ่วจิ่วที่มีความสุขสู่อ้อมกอด ใบหน้าของเหยนชิงเหยียนเผยความโหดเหี้ยมและการสืบหาความจริงออกมา

เมื่อเซี่ยชีหรั่นเห็นถุงน้อยใหญ่ที่เหยนชิงเหยียนนำมาที่บ้านของตนก็ตะลึงครู่หนึ่ง จากนั้นก็พาเหยนชิงเหยียนมาที่ห้องรับแขกด้วยความดีอกดีใจ：“กำหนดคลอดของจิ่วจิ่วก็คือในช่วงครึ่งเดือนนี้ใช่ไหมคะ”

เหยนชิงเหยียนยิ้มพลางพยักหน้า：“เธอพูดหาแต่เนี่ยนโม่ วันนี้บังคับให้นำของเล่นมาให้เนี่ยนโม่ แล้วเนี่ยนโม่ล่ะ？”

เซี่ยชีหรั่นให้สาวใช้พาเนี่ยนโม่เข้ามา เนี่ยนโม่เพิ่งจะตื่นจากการนอนกลางวัน ยังคงสะลึมสะลืออยู่ ยื่นมือทั้งสองออกมาจะให้เซี่ยชีหรั่นอุ้ม

“เนี่ยนโม่อย่าดื้อ！ยังจำคุณลุงเหยนชิงเหยียนได้ไหมครับ？”เหยนชิงเหยียนพูดขึ้นด้วยจังหวะที่ช้าลง แล้วสังเกตสีหน้าของเนี่ยนโม่ อย่างละเอียด

เย่เนี่ยนโม่มองไปที่เหยนชิงเหยียน จู่ๆก็มุดหัวเข้าไปในอ้อมอกของเซี่ยชีหรั่น และไม่ยอมออกมาอีก

“หรือว่าเด็กคนนี้ไม่ชอบผม？หรือว่าผมทำอะไรให้เขารำคาญใจ？”เหยนชิงเหยียนหยั่งเชิงถามขึ้น

เซี่ยชีหรั่นลูบศีรษะของเย่เนี่ยนโม่ พลางปลอบใจเหยนชิงเหยียนว่า：“มันไม่ใช่ปัญหาของคุณหรอก เขายังเป็นเด็ก โตขึ้นก็คงจะดีกว่านี้”

เย่เชินหลินโทรศัพท์มา เซี่ยชีหรั่นขอโทษเหยนชิงเหยียนพลางยิ้มแล้วไปรับโทรศัพท์ เหยนชิงเหยียนหยั่งเชิงถามขึ้นว่า：“เนี่ยนโม่ หนูจำลุงไม่ได้เหรอครับ？”

เย่เนี่ยนโม่ก้มศีรษะลงต่ำ พลางเหลือบมองเหยนชิงเหยียนครู่หนึ่ง แล้วรีบส่ายหัว

ใจของเหยนชิงเหยียนผ่อนคลายลง ใบหน้ายิ้มแย้มดูจริงใจขึ้นมาก พยายามที่จะผูกมิตรกับเนี่ยนโม่ จึงพูดหยอกล้อกับเนี่ยนโม่ว่า：“ป้าจิ่วจิ่วก็มีลูกแล้ว ต่อไปหนูก็จะได้เล่นกับเขา”

เย่เนี่ยนโม่มองไปที่เหยนชิงเหยียน ถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า：“คุณลุงก็จะพาน้องตะลอนไปทุกที่ใช่ไหมครับ？”

ตะลอนไปทุกที่？เลือดฝาดบนใบหน้าของเหยนชิงเหยียนจางหายไป พลางถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า：“เนี่ยโม่ อะไรคือตะลอนไปทุกที่”