ตอนที่ 1242 สาวใช้ของคุณชายเย่1142

ตอนที่ 1242 สาวใช้ของคุณชายเย่1142

“สวัสดีค่ะ เด็กคนนี้หาแม่ไม่เจอค่ะ！”เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้นอย่างรีบร้อน

พนักงานรีบประชาสัมพันธ์หลายครั้ง แต่ว่าก็ไม่มีใครมารับ “เนี่ยนโม่ พวกเราไปตามหาแม่ของเด็กคนนี้กันเถอะ”

เซี่ยชีหรั่นก้มหน้าลง มุมกระโปรงของตนเองมีร่องรอยจับอยู่ แล้วเนี่ยนโม่ล่ะ？

“ต้องขอโทษด้วยนะคะ มีเด็กอีกคนหนึ่งหายไปค่ะ เขาชื่อเนี่ยนโม่！”เซี่ยชีหรั่นรีบพูดขึ้น จากนั้นก็มุดเข้าไปในกลุ่มฝูงชน

“เนี่ยนโม่ลูกอยู่ไหน？”เสียงตะโกนเรียกของเซี่ยชีหรั่นดังขึ้นพร้อมกับเสียงประชาสัมพันธ์ซ้ำไปซ้ำๆมา คนที่อยู่ข้างๆมองดูเซี่ยชีหรั่นด้วยความเย็นชา ราวกับไม่สนใจเซี่ยชีหรั่นที่กำลังวิ่งวุ่นอยู่ มีเพียงสายตาสงสัยแค่ไม่กี่สายตาที่มองด้วยความแปลกใจเท่านั้น

“นายหญิง เกิดอะไรขึ้นครับ？”พ่อบ้านรีบวิ่งมาด้วยความรีบร้อน

เซี่ยชีหรั่นนั่งยองๆอยู่ที่พื้นอย่างสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว：“เนี่ยนโม่ เนี่ยนโม่หายตัวไป！”

กระทั่งแสงแดดด้านหน้าของตนเองถูกบดบัง เซี่ยชีหรั่นเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ เย่เชินหลินยืนอยู่ย้อนแสงอยู่ เซี่ยชีหรั่นมองแววตาของเย่เชินหลินไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่：“ฉันทำเนี่ยนโม่หาย”

เด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างๆคว้าเซี่ยชีหรั่นด้วยความขี้ขลาด แต่เซี่ยชีหรั่นหลบอย่างเห็นได้ชัด เศร้าเสียใจจนต้องหลบอยู่ภายใต้แขนของตนเอง

เย่เชินหลินขยิบตาให้พ่อบ้านนำเด็กคนนี้ไป พลางกอดผู้หญิงที่กำลังสั่นอยู่ตรงหน้าเบาๆและปลอบใจด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า：“ยังมีผมอยู่ทั้งคน”

ภายในห้องกล้องวงจรปิด พนักงานพูดขึ้นอย่างละอายใจว่า：“ไม่รู้ว่าสองสามวันนี้กล้องวงจรปิดเป็นไร ทำไมถึงได้ถูกคนทำเสีย ยังไม่ได้ซ่อมเลยครับ ก็เลยไม่ได้เปิดกล้องวงจรปิด！”

เซี่ยชีหรั่นทิ้งน้ำหนักทั้งหมดไว้บนตัวของเย่เชินหลิน แทบที่จะยืนต่อไม่ไหว เย่เชินหลินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา：“ค้นหารูปภาพของนักท่องเที่ยวทั้งหมดที่มาท่องเที่ยวในสวนสัตว์แห่งนี้ ขอเพียงแค่ส่งรูปเข้ามาในอีเมลของพวกเรา ก็จะได้รับค่าตอบแทน1รูปต่อ 100 หยวน ”

พนักงานมองดูชายที่อยู่เบื้องหน้าอย่างตกใจจนพูดไม่ออก ต้องรู้ว่ามีคนอยู่ในสวนสัตว์แห่งนี้เป็นพันคน แต่ละคนอย่างน้อยมีรูปไม่ต่ำว่าสิบรูป หากรวมกันก็นับเป็นมูลค่ามากกว่าสิบกว่าล้านหยวน

ยามคำคืน เซี่ยชีหรั่นอยู่ภายในห้องของเย่เนี่ยนโม่ มองดูรูปวาดของเย่เนี่ยนโม่อย่างเงียบๆ เย่เชินหลินนำกล่องข้าวมาวางไว้ด้านหน้าของเซี่ยชีหรั่น พร้อมทั้งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนลงว่า：“กินซะ！”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัว แล้วเคลื่อนสายตามองไปยังรูปของเย่เนี่ยนโม่ที่ยิ้มอย่างสดใสอีกครั้ง ภายในรูปเขาถูกมือขนาดใหญ่คู่หนึ่งพาไป เซี่ยชีหรั่นตะโกนเข้าไปเหมือนแทบจะบ้า：“เอาเนี่ยนโม่คืนมาให้ฉันนะ”

เย่เชินหลินเล่นตามบทไปกับเธอ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า：“กินข้าวที่อยู่บนโต๊ะให้หมดก่อนแล้วผมจะคืนให้คุณ”

เซี่ยชีหรั่นกระโจนเข้าไปด้านหน้าชามอาหารพลางยัดซาลาเปาเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่กำลังสะอึกสะอื้นก็ดื่มนม กลิ่นแสบจมูกของนมทำให้น้ำตาของเธอไหลออกมา เซี่ยชีหรั่นไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ปล่อยให้น้ำตาไหลพรากลงมา เธอกินอย่างตะกละตะกลาม

บนใบหน้าของเย่เชินหลินไม่มีอารมณ์ความรู้สึกมากนัก ใจนั้นเจ็บจนเหมือนตะคริวกิน เขานั้นเป็นห่วงทั้งเย่เนี่ยนโม่ และเป็นห่วงท่าทีของเซี่ยชีหรั่น ทำให้เขาตกอยู่ในสภาพที่อึดอัด เมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น เซี่ยชีหรั่นก็รีบพุ่งไปอยู่ข้างๆเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินกดลำโพง：“รูปทั้งหมดของวันนั้นค้นหาครบแล้ว ตอนนี้วางอยู่ที่ออฟฟิศ”

เย่เชินหลินเช็ดคราบนมบริเวณริมฝีปากของเซี่ยชีหรั่น พร้อมพูดอย่างอ่อนโยนว่า：“รอผมกลับมาอย่างเชื่อฟังนะ”

เซี่ยชีหรั่นพูดวิงวอนขึ้นว่า：“ให้ฉันตามไปด้วยเถอะค่ะ ขอร้องล่ะ ให้ฉันได้ช่วยอะไรบ้างเถอะคะ！”

ขณะที่ลงจากรถ เซี่ยชีหรั่นเกือบหกล้ม เย่เชินหลินอุ้มเซี่ยชีหรั่นมากระทั่งถึงบริษัท มองดูรูปภาพที่กองเต็มไปหมด เซี่ยชีหรั่นมองดูรูปแล้วรูปเล่าด้วยความสั่นเทา

เวลาที่อยู่เบื้องหน้าค่อนๆผ่านไปทีละน้อยๆจนใกล้จะเช้าแล้ว เย่เชินหลินกุมมือเซี่ยชีหรั่น：“ไปพักผ่อนก่อนเถอะ”

“ฉันไม่เหนื่อย”ดวงตาของเซี่ยชีหรั่นเต็มไปด้วยรอยแดง แต่ก็ยังคงพลิกดูรูปภาพเหล่านั้นอย่างแข็งขัน

เย่เชินหลินมองไปยังหมอที่รอคำสั่งอยู่ด้านข้างพยักหน้า เซี่ยชีหรั่นถูกจับไว้แน่น ยาระงับประสาทถูกฉีดเข้าไปในเส้นเลือดของเซี่ยชีหรั่น

“อย่า ขอร้องล่ะ ฉันไม่ต้องการ！ถ้าฉันยังตามหาเนี่ยนโม่ไม่เจอ ฉันจะนอนไม่ได้！” เซี่ยชีหรั่นมองไปยังเย่เชินหลินอย่างขอร้อง กระทั่งเธอค่อยๆนอนลงในอ้อมกอดของเย่เชินหลิน

นำเซี่ยชีหรั่นวางลงนอนบนเตียงของออฟฟิศข้างๆ เย่เชินหลินจูบลงใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ความกังวลในฐานะที่ตนเป็นพ่อก็ค่อยๆเปิดเผยออกมา

เมื่อขยี้หัวตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เย่เชินหลินก็เคลื่อนสายตามายังรูปภาพที่อยู่บนโต๊ะอีกครั้ง รูปภาพของผู้หญิงคนหนึ่งทำให้เขาสะดุดตา นั้นคือเซี่ยชีหรั่น

ร่างครึ่งหนึ่งของเซี่ยชีหรั่นได้อยู่นอกเลนส์กล้อง เย่เนี่ยนโม่ก็ดึงชายกระโปรงเซี่ยชีหรั่นอย่างเชื่อฟัง เย่เชินหลินพยายามหารูปของเซี่ยชีหรั่นที่เหลือ และในที่สุดก็พบในอีกรูปหนึ่ง เซี่ยชีหรั่นยังคงอยู่ แต่ว่าข้างกายเซี่ยชีหรั่นนั้นไม่มีเงาของเย่เนี่ยนโม่แล้ว