ตอนที่ 1243 สาวใช้ของคุณชายเย่1143

ตอนที่ 1243 สาวใช้ของคุณชายเย่1143

“อืม เชื่อใจผม！”เย่เชินหลินพูดขึ้นเบาๆ สายตาฉายแววหดเหี้ยมออกมา เขาจะไม่ยอมปล่อยให้คนที่คิดจะทำร้ายเซี่ยชีหรั่นกับเย่เนี่ยนโม่อย่างเด็ดขาด

“นายหญิง ท่านประธาน ผมได้ตรวจสอบยี่ห้อของเสื้อผ้าตัวนั้นแล้ว เป็นยี่ห้อที่ค่อนข้างมีระดับที่ชื่อว่าRIYOKA มีขายทุกห้างสรรพสินค้าในเมืองแห่งนี้”

จางเฟิงอี้ขยายรูปภาพคอเสื้อของชายผู้นั้นร้อยเท่า แล้วนำรูปโลโก้ที่ชัดเจนให้เซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินดู

“นับจากนี้เป็นต้นไปจัดหาคนตรวจสอบข้อมูลของเสื้อยี่ห้อนี้ทั้งเมือง ตรวจสอบคนที่ซื้อเสื้อผ้ายี่ห้อนี้ในระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมา”

เย่เชินหลินเคาะโต๊ะพลางกำชับอย่างใจเย็น เซี่ยชีหรั่นที่อยู่ข้างๆถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า：“ทำไมต้องเป็นสามเดือน ทำไมถึงไม่ตรวจสอบนานกว่านั้น”

เย่เชินหลินชี้ไปที่โลโก้พลางพูดขึ้นว่า：“โลโก้ที่อยู่บนคอเสื้อยังใหม่อยู่ แสดงให้เห็นว่าเสื้อตัวนี้ซื้อมาได้ไม่นานมากเครื่องหมายการค้าบริเวณแขนเสื้อก็ไม่ตัดทิ้ง เห็นได้ว่าผู้ชายคนนี้ก็ไม่ใช่ผู้ชายที่มีรสนิยมอะไร อีกทั้งตัวเลขบนป้ายยี่ห้อมีเลขสามที่เลือนลาง ตัวอักษรแบบนี้ส่วนใหญ่จะเป็นวันที่ผลิต”

จางเฟิงอี้เหลือบมองเย่เชินหลินครู่หนึ่งด้วยความเลื่อมใส เขาหยิบรายงานนี้แล้วออกไปจากห้องทำงาน เซี่ยชีหรั่นลังเล เย่เชินหลินขมวดคิ้ว：“ไม่ได้”

เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้นอย่างรีบร้อนว่า：“ฉันอยากจะไปช่วยตามหาด้วยตนเอง ถ้าให้ฉันมัวแต่นั่งอยู่ไม่ทำอะไรเลย ฉันรู้สึกว่าฉันไร้ค่า”

เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ทอดถอนหายใจพลางพูดขึ้นว่า：“คุณเองก็ต้องระวังนะ”

“หลายวันมานี้คุณกำลังทำอะไรอยู่เหรอ ไม่อยู่บ้านเลย”จิ่วจิ่วโยนกระดานไปบนตัวของเหยนชิงเหยียนด้วยความโกรธ

เหยนชิงเหยียนบีบจมูกด้วยความเหน็ดเหนื่อยพลางพูดขึ้นว่า：“ที่บริษัทมีงานเยอะ คุณอย่างี่เง่าเลย ผมต้องทำโอที”

จิ่วจิ่วยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่：“ทำโอที？ฉันถามคนที่บริษัทของคุณแล้ว พวกเขาบอกว่าไม่เห็นคุณที่บริษัท！”

สีหน้าของเหยนชิงเหยียนลุ่มลึกขึ้น น้ำเสียงก็สูงขึ้น เขาพูดขึ้นอย่างโหดเหี้ยมว่า：“คุณตรวจสอบผม？แล้วคุณรู้อะไรบ้างล่ะ？”

จิ่วจิ่วตกใจกับสีหน้าท่าทางของเหยนชิงเหยียน น้ำตาคลอเบ้า： “ที่แท้คุณก็มีผู้หญิงอยู่นอกบ้านจริงๆ คุณเคยใส่อารมณ์กับฉันที่ไหนกัน！”

เหยนชิงเหยียนทอดถอนหายใจ โอบกอดจิ่วจิ่วไว้ในอ้อมกอดของเขา พลางพูดปลอบใจว่า：“ร้องไห้บ่อยๆมันจะกระทบกับลูกในท้องนะ อย่าคิดมาก ผมไม่ได้มีผู้หญิงอื่น ให้เวลาผมหน่อย อีกไม่นานพวกเราก็จะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมแล้ว”

เหยนชิงเหยียนตัดสินใจ แทนที่จะฆ่าเย่เนี่ยนโม่ ใช้เย่เนี่ยนโม่ในการข่มขู่เซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลินเพื่อแลกกับเงินก้อนหนึ่งดีกว่า ถ้าทำแบบนี้ จิ่วจิ่วกับลูกก็จะมีชีวิตที่สุขสบาย

เซี่ยชีหรั่นเดินเข้าไปในช็อปขายเสื้อผ้าของRIYOKA พนักงานในร้านเห็นว่าเซี่ยชีหรั่นใส่เสื้อผ้าที่มีราคาแพงจึงล้อมหน้าล้อมหลังอย่างกระตือรือร้น

“สวัสดีค่ะ คุณผู้หญิง ไม่ทราบว่าคนผู้หญิงต้องการเสื้อผ้าแบบไหนให้กับคุณผู้ชายคะ？”พนักงานถามขึ้นอย่างยิ้มแย้ม

เซี่ยชีหรั่นหยิบรูปใบหนึ่งขึ้นมาพลางถามขึ้นว่า：“ขอถามหน่อยคะว่าพวกคุณมีเสื้อผ้าแบบนี้ขายไหม ถ้ามีความสามารถให้ข้อมูลลูกค้ากับฉันได้ไหมคะ”

พนักงานมองเซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาประหลาดไม่พูดไม่จา ไม่มีใครเต็มใจที่จะเสียเวลาไปกับความต้องการปลาดๆของผู้หญิงคนนี้ เพราะมันเสียเวลาของตนเอง

เมื่อถึงเวลาพลบค่ำ เซี่ยชีหรั่นเดินออกมาจากร้านด้วยความหดหู่หงอยเหงาไม่มีชีวิตชีวา รถโรลส์รอยซ์จอดรออยู่ด้านหน้าประตูทางเข้าร้านอย่างเงียบๆ พนักงานที่ปฏิบัติตัวไม่ดีกับเซี่ยชีหรั่นมองดูชายรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลาที่ลงมาจากเบาะคนขับด้วยความตกตะลึง

เย่เชินหลินเดินมาเบื้องหน้าของเซี่ยชีหรั่นลูบหูของเธอพลางถามว่า：“มีอะไรคืบหน้าไหม？”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัวพลางพูดขึ้นว่า：“ทุกคนต่างไม่ยอมเสียเวลาบอกฉัน”

พนักงานรับรู้ได้ถึงสายตาเย็นชาที่จู่ๆก็มองมาที่ตน ทำให้รู้สึกร้อนตัวอย่างบอกไม่ถูก วันรุ่งขึ้น เซี่ยชีหรั่นเดินเข้ามาในร้านพนักงานรีบรินน้ำให้กับเซี่ยชีหรั่น：“คุณผู้หญิงดื่มน้ำก่อนค่ะ”

“ไม่ ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้มาซื้อเสื้อผ้า ฉันแค่มาถามข่าว”พวกพนักงานรีบหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น ท่านอยากจะสอบถามเรื่องอะไรสอบถามได้เลยนะคะ

เซี่ยชีหรั่นชี้ไปที่รูปภาพด้วยความรู้สึกเสียใจพลางพูดขึ้นว่า：“ฉันอยากจะถามหน่อยว่าในรอบสามเดือนนี้พวกคุณได้ขายเสื้อผ้าชนิดนี้ออกไปบ้างไหม ถ้าหากว่ามีเอาบันทึกการจำหน่ายสินค้ามาให้ฉันดูหน่อยได้ไหม”

“ได้สิ ได้อยู่แล้ว” ผู้จัดการร้านหยิบสมุดบัญชีออกมาด้วยตนเองพลางยิ้มอย่างเบิกบาน กรุณารอสักสิบนาทีนะคะ เดี๋ยวพวกเราขอตรวจสอบก่อน

เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นเดินออกไปจากร้าน ผู้จัดการร้านและพนักงานต่างทอดถอนหายใจ ภายในหนึ่งคืนบริษัทRIYOKAก็ถูกซื้อเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งเจ้าของคนใหม่ยังได้ยังได้มอบหมายภารกิจแรก นั้นก็คือดูแลคุณเย่ให้ดี

หลังจากที่ผ่านการคัดกรองของ จางเฟิงอี้ยังเหลือข้อมูลของชายอีกห้าคนที่มีรูปร่างสอดคล้องกับความเป็นไปได้ เซี่ยชีหรั่นยังไม่ได้พูดอะไรออกมา เย่เชินหลินก็พูดขึ้นว่า：“เรื่องนี้ก็พอแค่นี้ คุณพยายามมามากพอแล้ว”

เซี่ยชีหรั่นบ่นพึมพำว่า：“ไม่ ฉันยังทำไม่ดีพอ ตอนนี้ผ่านไปสามวันแล้ว ไม่มีข่าวคราวของเนี่ยนโม่เลยแม้แต่น้อย ขอร้องล่ะคุณยอมให้ฉันไปเถอะ”

จางเฟิงอี้มองไปที่เย่เชินหลินรอให้เขาตอบกลับ หมอบอกแล้วว่าเซี่ยชีหรั่นไม่สามารถรับการกระตุ้นความรู้สึกได้อีกแล้ว เมื่อเห็นแววตาแห่งความปรารถนาของเซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า：“ต้องระวังความปลอดภัยด้วยนะ”

ขณะที่มือของเซี่ยชีหรั่นถือข้อมูลอยู่ ก็ผลักประตูใหญ่ของชุมชนเล็กๆชุมชนหนึ่ง กริ่งประตูถูกกดนานมาก ชายใส่แว่นหน้าตาหล่อเหลาเปิดประตูออกมา ยิ้มให้กับเซี่ยชีหรั่นพลางพูดขึ้นว่า：“ไม่ทราบว่าคุณคือใครครับ？”

“หลายวันมานี้ คุณได้ซื้อเสื้อแบบนี้ไหมคะ？”เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าทรงผมของชายที่อยู่ตรงหน้าไม่ค่อยเหมือนกับในรูปสักเท่าไหร่ แต่ก็ปลุกความกล้าในตัวเองแล้วถามขึ้น