ตอนที่ 1287 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1187

บทที่ 1287 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1187

“ไม่ใช่ ฉันจะต้องพูดกับเธอให้ชัดเจน เรื่องนั้นไม่ใช่ความผิดของฉัน ฉันไม่สนใจว่าจะถูกเธอเห็นในสภาพแบบนี้ เพียงแต่วิ่งตามออกไปตามสัญชาตญาณเท่านั้น ไม่ได้จงใจจะทำให้เธอตกใจ”

“การตายของหยวนหยวนเกี่ยวข้องกับคุณหรือคะ” เซี่ยชีหรั่นค่อยๆดึงมือที่อยู่บนลูกบิดกลับมา มองกว๋อเหาด้วยความเหลือเชื่อ

“ไม่เกี่ยวข้อง ไม่ได้เกี่ยวข้อง” กว๋อเหาที่นั่งอยู่ในห้องงึมงำตอบ ตอนที่เซี่ยชีหรั่นยกเท้าถอยไปด้านหลัง ก็พบผงแป้งสีขาวห่อหนึ่ง จึงเก็บขึ้นมา

ในแต่ละมุมยังมีแป้งสีขาวแบบนี้วางไปทั่ว เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าวันนี้กว๋อเหาผิดปกติ แต่กลับมีความสงสัยเพิ่มขึ้นในใจ การตายของหยวนหยวนจะต้องเกี่ยวข้องกับกว๋อเหาอย่างแน่นอน

“หยวนหยวน เธอจะไม่สนใจเรื่องนี้ไม่ได้!” อ้ายหลอนพุ่งเข้ามาในห้องเซี่ยชีหรั่น เอ่ยออกมาอย่างมีโทสะทั้งที่ถือหนังสือพิมพ์อยู่

บนหนังสือพิมพ์ระบุว่า เริ่มมีการดำเนินงานบนที่ดินผืนสุดท้ายของบ้านตระกูลหวาแล้ว มีคนงานเข้ามาลงมือก่อสร้างกันบนที่ดินแห่งนั้นอย่างต่อเนื่อง อ้ายหลอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดสีเย็นชาเล็กน้อยว่า

“เธอคงจะไม่ปล่อยให้หยาดเหงื่อสุดท้ายของแม่ฉันต้องถูกทำลายลงในมือของเย่เชินหลินหรอกนะ”

เซี่ยชีหรั่นไม่ชอบสีหน้าที่ดูมีแผนการของอ้ายหลอนในตอนนี้ จึงเอ่ยเรียบๆว่า “คุณย่าเป็นคนมอบที่ดินผืนนั้นให้เขาเช่นกัน”

อ้ายหลอนเห็นสีหน้าที่อารมณ์ไม่ดีของเซี่ยชีหรั่นแล้ว ก็เปลี่ยนสีหน้าทันที พลางเอ่ยว่า “เธอก็ไม่ใช่ไม่รู้อาการของคุณแม่ในตอนนี้ ถือว่าช่วยคนก็ต้องช่วยจนถึงที่สุดนะ อย่างน้อยก็ให้เธอได้จากไปอย่างไม่มีห่วง”

เซี่ยชีหรั่นมีสีหน้าสะเทือนใจ พยักหน้าและเอ่ยว่า “อีกครู่หนึ่งฉันจะไปดูกับคุณ ฉันจะไปเยี่ยมคุณย่าก่อน” อ้ายหลอนไม่พอใจถึงการทำอย่างขอไปทีของเซี่ยชีหรั่น แต่ก็ไม่มีหนทางอื่น จึงทำได้เพียงแค่พยักหน้า

ภายในห้องพักผู้ป่วย หม่าลี่หลับลึกอยู่ตลอดเวลา เซี่ยชีหรั่นมองใบหน้าของหญิงชรา พลางครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลาว่าแบบนี้มันคุ้มค่าหรือไม่

“หลานกำลังคิดอะไรอยู่หรือ” เสียงอ่อนแรงดังขึ้น เซี่ยชีหรั่นรีบช่วยหม่าลี่ถอดหน้ากากออกซิเจนออก หม่าลี่โบกมือปฏิเสธน้ำที่เซี่ยชีหรั่นยื่นมาให้ “ดูเหมือนว่าวันนี้หลานไม่ค่อยสบายใจ”

“เย่เชินหลินต้องการจะเอาที่ดินผืนนั้นคืนไปค่ะ” เซี่ยชีหรันเป็นห่วงว่าสภาพอารมณ์ของหม่าลี่จะแปรปรวน แต่ก็ไม่อยากจะปิดบังเธอ

“แค่กๆ ย่าคาดเดาไว้แล้ว ในตอนแรกที่มอบให้เขาก็นึกเอาไว้แล้วล่ะ หลานเห็นว่าเป็นอย่างไรล่ะ” อารมณ์ของหม่าลี่ไม่ได้แปรปรวนมากนัก

“ในตอนแรกที่คุณย่าจำหนูผิดเป็นหยวนหยวน จึงได้มอบที่ดินผืนนั้นให้กับเย่เชินหลิน หนูควรจะเอามันคืนมาตั้งแต่ตอนนั้น” เซี่ยชีหรั่นเอ่ยความคิดแรกเริ่มที่เก็บเอาไว้ในใจตัวเองออกมา

“เด็กโง่ ตอนนี้หลานก็เป็นหลานสาวของย่านะ อยากจะทำอะไรก็ไปทำเถอะ ย่าก็แก่แล้ว ควรจะวางมือได้แล้ว” หม่าลี่ตบมือเซี่ยชีหรั่นเบาๆ จู่ๆก็ไอออกมาอย่างรุนแรง

คุณหมอกลุ่มแล้วกลุ่มเล่ากรูเข้ามาไม่หยุด เซี่ยชีหรั่นมองสีหน้าเจ็บปวดของหม่าลี่ ยามร่างกายถูกสอดท่อต่างๆเข้าไป ในใจก็ยิ่งแน่วแน่ในความเชื่อมากยิ่งขึ้น

สถานที่ก่อสร้าง คนกลุ่มใหญ่ที่มีทั้งคนชราและเด็ก กำลังเผชิญหน้ากับทีมงานก่อสร้าง “พวกเราอาศัยอยู่ที่นี่ดีๆ พวกคุณอาศัยอะไรมาไล่พวกเราออก” เด็กวัยรุ่นตะโกนออกมาจากกลุ่มฝูงชน

“ตอนนี้ที่ดินผืนนี้เป็นของบริษัทเย่ซื่อ ก่อนหน้านี้ก็ได้มีการแจ้งพวกคุณแล้ว หวังว่าทุกท่านจะให้ความร่วมมือ” จางเฟิงอี้เอ่ยด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก แต่ในใจกลับจนปัญญา เขาไม่อยากจะทำงานที่ทำให้ผู้คนรังเกียจประเภทนี้อีกครั้งแล้ว

“รื้อ” จางเฟิงอี้สั่งสั้นๆ กระชับแต่ความหมายครอบคลุม ทีมงานก่อสร้างก้าวไปด้านหน้า ในกลุ่มคนก็ไม่รู้ว่าใครปาไข่ไก่เข้ามา ชั่วครู่หนึ่งสถานที่แห่งนี้ก็วุ่นวายเสียจนไม่น่าดู

รถเก๋งคันหนึ่งหักเลี้ยวด้วยความเร็วสูง นำพาให้ฝุ่นละอองฟุ้งขึ้นไม่น้อย กลุ่มคนเงียบไปชั่วขณะ หลังจากเห็นเซี่ยชีหรั่นแล้วก็ก่อความวุ่นวายขึ้นมาอีกรอบ

“คุณเป็นใคร!”

“ทุกคนเงียบกันหน่อยนะคะ ฉันชื่อเซี่ยชีหรั่น มาเพื่อแก้ปัญหาเรื่องนี้โดยเฉพาะ” เซี่ยชีหรั่นปลอบประโลมคนที่กำลังจะก่อจลาจล

“เซี่ยชีหรั่นก็คือเจ้าของที่ดินผืนนี้คนเดิมที่ผู้หญิงคนนั้นบอกกับพวกเราวันนี้ไม่ใช่หรือ” ในกลุ่มคนเริ่มมีคนร้องโวยวายใส่เซี่ยชีหรั่น “พวกคุณทำงานกันอย่างไรกันแน่! คุยเรื่องระยะเวลาการใช้งานที่ดินผืนนี้กันเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ก็ขายให้คนอื่นอีก!”

จางเฟิงอี้รีบเดินมาข้างกายเซี่ยชีหรั่น เอ่ยเสียงเบาว่า “คุณผู้หญิง เรื่องในวันนี้จะต้องดำเนินการแน่นอน คุณก็อย่าทำให้ผมลำบากใจเลยครับ”

เซี่ยชีหรั่นเดินไปเผชิญหน้าอยู่ตรงกลางระหว่างสองฝ่าย เดิมอากาศที่ร้อนอบอ้าวเล็กน้อยก็ทำให้ร่างกายที่ตั้งครรภ์อยู่แบกรับไม่ไหวอยู่แล้ว แต่ยังยืนหยัดที่จะเอ่ยว่า “ไม่สามารถแตะต้องที่ดินผืนนี้ได้”

จางเฟิงอี้กัดฟันส่งสายตาให้กับทีมงานก่อสร้างที่อยู่อีกด้านหนึ่ง ทีมงานก่อสร้างจึงเริ่มติดเครื่องยนต์รถขุดดิน และไม่มีใครกล้าก้าวไปด้านหน้าทันที

จางเฟิงอี้รู้สึกเพียงแค่ว่าเงาร่างเบื้องหน้าโงนเงน เซี่ยชีหรั่นก็วิ่งไปถึงใต้รถขุดดิน กางมือสองข้างออกเพื่อปกป้องตึกแล้ว “รอก่อน!” จางเฟิงอี้ตะโกนเสียงดัง

กลุ่มคนเห็นเซี่ยชีหรั่นทำถึงขนาดนี้แล้วก็ค่อยๆสงบลงอย่างช้าๆ และยังมีคนบางกลุ่มกรูเข้าไปอยู่ข้างกายเซี่ยชีหรั่น จางเฟิงอี้กัดฟันสั่งให้ทีมงานก่อสร้างถอย พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเย่เชินหลิน

พระอาทิตย์ในเวลากลางวันนั้นร้อนจัดมาก เซี่ยชีหรั่นยังคงแน่วแน่ มองรถที่บึ่งมาด้วยความเร็วสูงคันหนึ่งอย่างตกตะลึง เย่เชินหลินที่สวมชุดสูทเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเย็นชา