ตอนที่ 1288 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1188

บทที่ 1288 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1188

“เจ็บแล้วทำไมไม่บอกฉัน!” เสียงหอบหายใจดังมาจากปากทางบันได เซี่ยชีหรั่นเดินมาถึงข้างกายเซวียเหวินยูน แย่งเบียร์ในมือเซวียเหวินยูนมาดื่มอย่างไม่สนใจอะไรอึกหนึ่ง

เซวียเหวินยูนเผยท่าทางตะลึงค้างออกมาอย่างพบได้ยากในเวลาปกติ ประสานสายตากับเซี่ยชีหรั่นอย่างตะลึงอยู่นานสองนานแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ผู้หญิงมีครรภ์ไม่สามารถดื่มเบียร์ได้”

เซี่ยชีหรั่นหัวเราะพรืดออกมา พลางเอ่ยว่า “ฉันวิ่งมาตั้งไกลเพื่อมาหาคุณ คุณกลับพูดประโยคนี้กับฉันหรือ” เซี่ยชีหรั่นนั่งลงบนพื้นอย่างยากลำบาก

“อย่างนั้น เย่เชินหลิน....” สายตาของเซวียเหวินยูนเป็นประกายมากยิ่งขึ้น เซี่ยชีหรั่นถึงขั้นเป็นฝ่ายจากเย่เชินหลินมาหาตัวเอง

“คุณกำลังคิดอะไรน่ะ ยิ้มเสียเจิดจ้าขนาดนี้!” เซี่ยชีหรั่นแก้มแดงระเรื่อเล็กน้อย

เซวียเหวินยูนส่ายหน้า แต่รอยยิ้มมุมปากยังคงไม่จางหายไป “ไปเถอะ พวกเรากลับกันเถอะ”

“กลับไปหรือ คุณมาหาโยวจื๋อไม่ใช่หรือคะ” เซี่ยชีหรั่นเอ่ย พร้อมกับจับมือเซวียเหวินยูนเพื่อลุกขึ้นยืนอย่างไม่เกรงใจ

เซวียเหวินยูนจับมือเซี่ยชีหรั่นเอาไว้แน่นโดยไม่ยอมปล่อย แววตาก็มีความพึงพอใจที่ไม่เคยมีมาก่อน “ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว”

เซี่ยชีหรั่นที่วิ่งเต้นมาทั้งวัน มองตัวเองในกระจกด้วยความเหนื่อยอ่อน กล่องใส่เครื่องประดับข้างมือถูกปัดร่วง ต่างหูหยกสีเขียวมรกตหล่นลงไปบนพื้น

เซี่ยชีหรั่นมองต่างหูด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน นี่คือสิ่งของที่เชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเย่เชินหลินให้แน่นแฟ้นที่สุดในตอนนี้ วางต่างหูไว้ในส่วนลึกที่สุดอย่างแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ปล่อยวางเล็กน้อย

เซี่ยชีหรั่นที่ถูกเสียงหนวกหูของฝนปลุกให้ตื่น ก็โงนเงนลุกขึ้นมา เสียงทะเลาะกันอย่างรุนแรงทำให้เธอมีสติทันที

“ฉันเตือนนายแล้วว่าอย่ามากินอะไรในบ้านหลังนี้” อ้ายหลอนแผดเสียงดังโวยวายใส่กว๋อเหา

“เหอะๆ เธอก็แค่กังวลว่าฉันจะพูดเรื่องนั้นออกมาไม่ใช่หรือ ตอนนี้พวกเราเป็นตั๊กแตนที่อยู่บนเรือลำเดียวกันแล้ว” เสียงของกว๋อเหานั้นเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด ต่อมาก็เอ่ยว่า “ดูท่าทางที่ทนไม่ไหวของเธอสิ หลักฐานความผิดทั้งหมดล้วนอยู่ที่อู่ซ่อมแซมแล้ว เธอจะร้อนรนอะไรอีก”

เสียงของทั้งสองคนเบาลงเรื่อยๆ เซี่ยชีหรั่นแอบจำชื่อที่กว๋อเหาเอ่ยพูดถึงเอาไว้ “คุณหนู คุณจะออกไปข้างนอกหรือคะ” ข่าเอ๋อเห็นเซี่ยชีหรั่นถือกุญแจรถอยู่ ก็เอ่ยถาม

“ผู้ดูแลบ้าน คุณรู้ไหมว่าอู่ซ่อมแซมคือสถานที่แบบไหนคะ”

“อู่ซ่อมแซม ดูเหมือนว่าจะเป็นแหล่งรวบรวมรถเก่าที่ไม่ใช้แล้วนะคะ” ข่าเอ๋อมองเซี่ยชีหรั่นด้วยความประหลาดใจ “คุณหนูจะไปทำอะไรที่นั่นคะ”

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันก็แค่ถามไปอย่างนั้นเอง” เซี่ยชีหรั่นมองท้องฟ้าที่มืดสนิทแล้วก็รีบออกไป ข่าเอ๋อเห็นท่าทางรีบร้อนของเซี่ยชีหรั่นแล้วก็ยกโทรศัพท์ที่อยู่ในมือขึ้นมา

เซี่ยชีหรั่นขับรถไปจนถึงจุดหมาย เป็นสถานที่จัดการรถเก่าใช้การไม่ได้ที่ถูกทิ้งเอาไว้จริงๆด้วย เซี่ยชีหรั่นหยิบกุญแจรถที่กำเอาไว้ในมือมาตลอดไล่กดไปตามรถแต่ละคัน

เธอหากุญแจนี้พบในห้องหยวนหยวน จนกระทั่งได้ยินการโต้เถียงกันของพวกอ้ายหลอน เซี่ยชีหรั่นถึงได้คิดเชื่อมโยงกุญแจกับรถที่หยวนหยวนเกิดเรื่องในวันนั้นขึ้นมา

เซี่ยชีหรั่นค้นหาอย่างละเอียด กดกุญแจรถครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งมีเสียงเบาๆลอยมาจากในมุมหนึ่ง เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจยาว และเดินไปจนถึงรถปอร์เช่คันเก่าบุโรทั่งคันนั้น

ประตูรถยังอยู่ในสภาพดี ไม่เสียหาย หน้ารถนั้นบุบอย่างหนัก สามารถมองออกได้เลยว่าตอนที่ชนนั้นรุนแรงมากแค่ไหน เซี่ยชีหรั่นเปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่งอย่างระมัดระวัง

บนรถยังมีคราบเลือดสีน้ำตาล เซี่ยชีหรั่นอดทนต่อความไม่สบายตัวแล้วหยิบปากกาบันทึกเสียงออกมาจากใต้เบาะรองนั่ง

เสียงซ่าๆลอยออกมาจากปากกาบันทึกเสียง หลังจากนั้นก็มีน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกลัวของหญิงสาวคนหนึ่ง “หนูไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เบรกรถขัดข้องไปแล้ว เธอยังตามอยู่ด้านหลังหนู หนูกลัวมากเลย คุณย่า หนูไม่อาจดูแลคุณย่าได้แล้ว ช่วยหนูดูแลพ่อหนูด้วยนะคะ”

เสียงกระแทกอย่างรุนแรงและเสียงระเบิดดังขึ้น เซี่ยชีหรั่นนั่งนิ่ง ฟังเสียงบันทึกจากปากกาบันทึกเสียง คนที่ไล่ตามหยวนหยวนอยู่ด้านหลังคือใครกัน

อ้ายหลอนที่ยืนอยู่ในสถานที่ไม่ไกลนักมองเซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาเย็นชา ถ้าไม่ได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์ของผู้ดูแลบ้าน เธอก็คงไม่ได้มาที่นี่ เซี่ยชีหรั่นเริ่มสงสัยเรื่องการตายของหยวนหยวนแล้ว

อ้ายหลอนมองท้ายทอยของหญิงสาวที่อยู่ในรถแล้วก็ยกยิ้มบางๆ “กริ๊งงงงง” เสียงแหลมสูงของเสียงเรียกเข้าดังขึ้น

เซี่ยชีหรั่นลงมาจากรถ เดินไปถึงโกดังเก็บของที่มีเสียงเรียกเข้าดัง “มีใครอยู่ไหมคะ” เซี่ยชีหรั่นกระซิบถามเสียงเบา

เสียงเรียกเข้ายังคงดังต่อไป และเริ่มมีการบันทึกเสียง “สวัสดีค่ะ ฉันคือหยวนหยวน หากมีเรื่องอะไรสามารถทิ้งข้อความเอาไว้ได้เลยนะคะ ฉันจะตอบกลับหลังจากนี้ค่ะ” เสียงแปลกหน้าดังขึ้นในโกดังเก็บของ

เซี่ยชีหรั่นปลุกความกล้าเดินเข้าไปด้านในโกดังเก็บของ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากพื้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือนั้นเสียไปแล้ว รูปโปรไฟล์ที่คล้ายกับเซี่ยชีหรั่นนั้นกระพริบวูบวาบอยู่ด้านบน

แสงไฟมืดลงกะทันหัน เสียงประตูถูกล็อกดังขึ้น ทำให้เซี่ยชีหรั่นสะดุ้งตกใจ “เฮ้! ข้างในมีคนค่ะ!”

เซี่ยชีหรั่นวิ่งไปที่หน้าประตู ตะโกนผ่านรั้วประตูไม่หยุด หน้าประตูคล้ายกับว่ามีคนคนหนึ่งหยุดยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่งแล้วจากไป