ตอนที่ 1289 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1189

บทที่ 1289 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1189

บนลานขนาดใหญ่ มีพนักงานรักษาความปลอดภัยขวางกั้นนักข่าวอยู่หลายชั้น คนกลุ่มหนึ่งห้อมล้อมคนที่สวมชุดสูทสีดำเอาไว้ตรงกลาง เย่เชินหลินยังคงมีสีหน้าจริงจังอย่างที่เคยเป็นมาตลอด ยืนฟังคนกลุ่มแล้วกลุ่มเล่ามารายงานอย่างตั้งใจอยู่ข้างกายนายกเทศมนตรี

“ประธานเย่ ผมได้จองห้องส่วนตัวเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ต้องการไปพักสักหน่อยไหมครับ” ชายผู้มีร่างกายเจ้าเนื้อมองไปทางเย่เชินหลินยิ้มๆ

“ไม่จำเป็น” เย่เชินหลินเตรียมตัวจากไป ชายคนนั้นกลับตามไป พลางเอ่ยอย่างลึกลับว่า “คราวนี้ได้มีการเชิญนักออกแบบอัญมณีมาที่ห้องส่วนตัวด้วยเลยนะครับ ได้ยินมาว่าหน้าตางดงามมาก!”

“ใครใช้ให้คุณพูดแบบนี้กัน” เย่เชินหลินประจันหน้ากับชายคนนี้ตรงๆ แววตาแฝงไปด้วยการเตือน

“เหอๆ คุณอ้ายหลอนพูดแบบนี้นิครับ เธอบอกว่าขอเพียงแค่พูดแบบนี้ก็ได้แล้ว ผมก็แค่หวังดี” ชายร่างท้วมยิ้มกระอักกระอ่วน

เย่เชินหลินเม้มปาก เดินไปยังทิศทางตรงกันข้าม “นำทางไป”

“หยวนหยวนเอ๋ย ฉันช่วยจัดการให้เธอแล้ว อีกครู่หนึ่ง เธอก็คุยกับเขาดีๆล่ะ” อ้ายหลอนชี้แนะเซี่ยชีหรั่นอย่างจริงใจ

“อ้ายหลอน ฉันไม่ใช่หยวนหยวน เธอก็ไม่ต้องเรียกฉันแบบนั้น” เซี่ยชีหรั่นเอ่ยพูดอย่างจริงจังกับอ้ายหลอน อ้ายหลอนหน้าเสียเล็กน้อย ฝืนยิ้ม พลางเอ่ยว่า “ในเมื่อคุณแม่ของฉันเห็นว่าเธอเป็นหยวนหยวน อย่างนั้นเธอก็คือหยวนหยวน”

ประตูถูกผลักเข้ามา เย่เชินหลินเดินเข้ามานิ่งๆ อารมณ์ของเซี่ยชีหรั่นตึงเครียด “เชิญครับประธานเย่ นี่คือคุณเซี่ย”

“ชีหรั่น มีคำพูดอะไรก็พูดกันต่อหน้าในวันนี้เลยเถอะ” อ้ายหลอนดึงเซี่ยชีหรั่นมา พร้อมกับชี้แนะด้วยความจริงใจ

เย่เชินหลินมองไปที่เซี่ยชีหรั่น ภายใต้แสงไฟสีสลัว จึงมองไม่เห็นสีหน้าของฝ่ายตรงข้าม นิ้วมือเซี่ยชีหรั่นงอเล็กน้อย แฝงไปด้วยความตื่นเต้น ไม่ได้เห็นเย่เชินหลินมานานขนาดนี้ แต่เซี่ยชีหรั่นยังคงรู้สึกเหมือนว่า ฝ่ายตรงข้ามอยู่ข้างกายตัวเองตลอดเวลา ไม่เคยจากไปไหน

“ตอนนี้คุณถึงขั้นใช้วิธีการที่น่าเบื่อแบบนี้แล้วหรือ” เย่เชินหลินเอ่ยพูดอย่างเย็นชา เซี่ยชีหรั่นสีหน้าขาวซีด อยากจะอธิบาย “ไม่ใช่นะคะ ฉันไม่เคยคิดแบบนี้”

“พอได้แล้วเซี่ยชีหรั่น ผมทนมามากพอแล้ว” เย่เชินหลินหมุนตัวจากไปอย่างไร้น้ำใจ หน่วยตาของเซี่ยชีหรั่นร้อนผ่าว อ้ายหลอนที่ดูเรื่องสนุกจบแล้ว เบ้ปาก เดินตามเย่เชินหลินออกไป ในสายโทรศัพท์ไม่หลงเหลือความปรารถนาดีเมื่อครู่นี้อีกแล้ว

“เซี่ยชีหรั่นทะเลาะแตกหักกับเย่เชินหลินไปแล้ว ตอนนี้สามารถเบนความสนใจจากเซี่ยชีหรั่นไปไว้ที่เย่เชินหลินได้”

อ้ายหลอนจากไปด้วยความพอใจ ไม่ทันได้พบว่าที่หัวเลี้ยวมุมหนึ่ง จางเฟิงอี้กำลังพูดกับโทรศัพท์ที่ถืออยู่ว่า “ประธานเย่ อ้ายหลอนปลดความระแวดระวังใจแล้วครับ”

หลังเย่เชินหลินจากไป เซี่ยชีหรั่นก็นั่งอยู่คนเดียวนานมาก ภายในห้องส่วนตัวเปิดเพลงเบาๆ เซี่ยชีหรั่นกลับดูเหมือนว่า อะไรก็คิดไม่ออก จึงสูดลมหายใจลึก เซี่ยชีหรั่นเดินออกจากห้องส่วนตัว มุ่งหน้าไปตามทิศทางที่อยู่ในความทรงจำ ครู่หนึ่งก็พบว่า ตัวเองหลงทางเสียแล้ว ทิศทางในห้องส่วนตัวขนาดใหญ่นั้น ซับซ้อนจนยากจะแยกได้ชัด

“คุณผู้หญิง ช่างดูน่าสนใจอะไรเช่นนี้” ชายหนุ่มผู้รูปร่างบึกบึนคนหนึ่ง เดินโซเซอย่างคนเมาเหล้ามาทางเซี่ยชีหรั่น พร้อมพ่นกลิ่นแอลกอฮอล์ออกมา

เซี่ยชีหรั่นหลบไปด้านข้าง “คุณผู้ชาย ระวังการกระทำด้วยค่ะ”

“ระวังการกระทำหรือ” ชายหนุ่มหัวเราะฮ่าๆเสียงดัง “ผมหวางกาง เคยแต่กระทำ ไม่เคยระวังการกระทำ ผมชอบคนที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนคุณ มา ดื่มไวน์สักแก้ว แก้วหนึ่งสามพัน!”

ชายหนุ่มส่ายหัวอย่างมึนๆครู่หนึ่ง และคว้าข้อมือ ลากเซี่ยชีหรั่นไปในห้อง เซี่ยชีหรั่นดิ้นรนด้วยความกลัว “คุณเมาแล้ว คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคะ!”

มือใหญ่ของชายหนุ่มจับเซี่ยชีหรั่นที่ดิ้นรนอยู่เอาไว้แน่นกว่าเดิม “ผมไม่ได้เมา! เพียงแค่อยากให้คุณดื่มไวน์สักแก้ว ถ้าไม่ได้เห็นว่าคุณสวยล่ะก็ ไวน์แก้วหนึ่งจะหาเงินได้ถึงสามพันได้อย่างไรกัน!”

ชายหนุ่มชูสองนิ้ว กระดิกไปมา และรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง จึงชูออกมาสามนิ้ว เซี่ยชีหรั่นรีบก้มตัวหยิบรองเท้าส้นสูงของตัวเองขึ้นมาฟาดไปทางชายหนุ่ม

“ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะฟาดคุณ ฉันแค่อยากให้คุณมีสติเท่านั้นเอง!” เซี่ยชีหรั่นโยนรองเท้าส้นสูงทิ้ง วิ่งกะเผลกๆออกไปด้านนอก

ชายหนุ่มมีโทสะแล้ว กุมศีรษะวิ่งตามไป ลากเซี่ยชีหรั่นเข้ามาในห้องส่วนตัวโดยไม่สนใจอะไรอีก “ผมไม่เชื่อหรอกว่า ผมจะจัดการนางแพศยาอย่างคุณไม่ได้!!”

เซี่ยชีหรั่นถูกฉุดกระชากลากถูมาถึงห้องส่วนตัว ล้มลงบนโซฟา คนคนนั้นหยิบกระเป๋าเงินใบตุงออกมา หยิบเงินออกมาปึกหนึ่ง “มา ดื่มไวน์แก้วนี้ เงินพวกนี้ก็จะเป็นของคุณแล้ว!”

เซี่ยชีหรั่นพยายามหลบแก้วไวน์ที่ถูกยื่นมาอย่างสุดความสามารถ ชายหนุ่มกระแทกแก้วไวน์ลงบนโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์ ตะโกนเสียงดังว่า “รังเกียจที่น้อยไปสินะ ไม่เป็นไร สิ่งที่พี่มีก็เงินนี่แหละ!”

ชายหนุ่มหยิบเงินออกมาอีกปึกหนึ่ง โยนลงบนร่างของเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นเบิกตาโตมองชายหนุ่มกะทันหัน ชี้นิ้วไปที่ด้านหลัง พร้อมกับเอ่ยว่า “ข้างหลังคุณมีคนค่ะ ทางที่ดีคุณหันไปดูสักหน่อยเถอะ”

ชายหนุ่มเชิดคอขึ้น ตะโกนเสียงดังยิ้มๆ “คิดจะใช้ลูกไม้นี้ เพื่อหลบหนี ไม่มีทางเสียหรอก สติปัญญา130! ของผมนั้นอยู่เหนือคนอื่นนะ”

“อย่างนั้นหรือ” เสียงเรียบๆของชายคนหนึ่งดังขึ้นที่ด้านหลัง เขาจึงหันไปมองอย่างตื่นตระหนก ประตูใหญ่มีคนที่ยืนหันหลังให้แสงยืนอยู่ เน็คไทที่ยังเปลี่ยนไม่เรียบร้อยห้อยอยู่ที่คอหลวมๆนั้นเจือไปด้วยความชื่นชอบในการแก้ปัญหาโดยการใช้กำลัง “คุณมีความกล้ามาก” เย่เชินหลินเดินเข้ามาใกล้ชายหนุ่มอย่างช้าๆ

“ผมเหมาสถานที่แห่งนี้เอาไว้แล้ว คุณออกไปนะ!” เมื่อเทียบกับเย่เชินหลิน ชายคนนี้ก็เหมือนกับพวกไร้ความสามารถที่มีดีแค่เสียงดังเท่านั้น

“เป็นแบบนี้เองหรือ” เย่เชินหลินก้มตัวลงเก็บเงินขึ้นมาทีละใบๆอย่างสง่างาม จนกระทั่งในมือมีอยู่ปึกหนึ่งหนาๆ