ตอนที่ 1290 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1190

บทที่ 1290 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1190

“เมื่อครู่ฉันเห็นกว๋อเหา ฉันคิดว่า ดูเหมือนเขากับหยวนหยวนจะมีความสัมพันธ์อะไรบางอย่างกัน จะพูดอย่างไรดีล่ะ ฉันรู้สึกว่าการตายของหยวนหยวนเกี่ยวข้องกับเขา!” สีหน้าของเซี่ยชีหรั่นนั้นแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด เพราะวิ่งมาด้วยความเร่งรีบ หลังจากที่เห็นคนแล้ว เธอก็คิดจะมาหาเย่เชินหลินตามจิตใต้สำนึก

“ถ้าอย่างนั้น มันเกี่ยวข้องอะไรกับผมกัน” เย่เชินหลินควบคุมเสียงหัวใจที่เต้นอย่างมีชีวิตชีวาผิดปกติเอาไว้ให้เงียบลงเล็กน้อย

เซี่ยชีหรั่นชะงัก ถอยไปสองก้าว สีแดงก่ำบนใบหน้ากลายเป็นขาวซีด พูดพึมพำว่า “ใช่แล้ว เกี่ยวข้องอะไรกับคุณด้วยล่ะ ฉันก็แค่เคยชินเท่านั้นเอง”

เซี่ยชีหรั่นหมุนตัว คิดจะจากไป แต่แผ่นหลังที่แนบชิดกับแผงอกอันอ่อนโยนนั้นได้ยินเสียงหัวใจเต้นที่ดังไม่น้อยกว่าตัวเองออกมาจากหน้าอกของเย่เชินหลิน เย่เชินหลินเอ่ยเสียงเบา “ขอบคุณที่มาหาผม”

ภายในห้องที่มืดสลัว มีเสียงหัวเราะกำเริบเสิบสานของชายหญิง ผงแป้งสีขาวที่อยู่บนโต๊ะกระจายไปทั่ว สิ่งเหล่านี้อาจจะต้องใช้เงินที่หามาได้ครึ่งชีวิตของคนคนหนึ่ง ถึงจะซื้อได้ ถูกคนที่อยู่ที่นี่โปรยไปทั่วอย่างตามใจชอบ

กว๋อเหาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่โอบหญิงสาวสองคนเอาไว้ และจมเข้าไปอยู่ในโลกของตัวเองแล้ว ประตูถูกเปิดออก มีบริกรสองคนเดินเข้ามา กว๋อเหาหรี่ตามองสองคนนี้อย่างพิจารณา

คนหนึ่งอ้วนผิดปกติ อีกคนหนึ่งนั้นยืนนิ่งอยู่อีกด้าน ออร่าดีกว่าทุกคนที่อยู่ในที่นี้ “นาย! มารินเหล้าให้ฉัน!”

กว๋อเหาชี้ไปยังบริกรที่ยืนนิ่งๆ บริกรกวาดมองไปด้วยสีหน้าเย็นเยียบ แววตาราบเรียบเหมือนกับมองซากศพของสัตว์

กว๋อเหาตะลึงไปครู่หนึ่ง พึมพำขึ้นมาประโยคหนึ่งโดยไม่รู้ตัว และตะคอกเสียงดังใส่บริกรตัวอ้วนท้วมที่อยู่อีกด้าน “เรียกนายนั่นแหละ ไอ้อ้วน มารินเหล้า”

ไอ้อ้วนขยับ แต่กลับถูกชายที่อยู่ด้านข้างดึงเอาไว้ สายตาที่เย็นยะเยือกราวกับลำแสงกวาดผ่านไปทางกว๋อเหา “บริกรสองคนนี้นี่ อีกครู่หนึ่งฉันจะร้องเรียนพวกเขา หักเงินเดือนเขาให้หมด!” กว๋อเหาพึมพำกับตัวเอง ขณะยกขวดเหล้าขึ้นมา

“พวกเราจะยืนฟังความลับอยู่ตรงนี้อย่างเปิดเผยหรือ” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างเหลือเชื่อ

“ไม่อย่างนั้นล่ะ?” เย่เชินหลินเอ่ยเรียบๆ กว๋อเหาที่อยู่ด้านนั้นก็กำลังเล่นสนุกอย่างบ้าคลั่ง เพราะตัวยา เขาโอบหญิงสาวที่อยู่ข้างกายเอาไว้ ทั้งยังเล่นสนุกเสียเต็มประดา

“มีอีกครั้งหนึ่งที่ฉันโทรศัพท์หาคุณ ตอนนั้นฉันได้รับบาดเจ็บ และอยากเจอคุณมากอย่างกะทันหัน แต่กลับได้ยินเสียงผู้หญิง ตอนนั้นฉันรู้สึกว่าตัวเองน่าขันมาก”

เซี่ยชีหรั่นมองเหตุการณ์บ้าบอคอแตกเบื้องหน้าอย่างเฉยเมย เอ่ยพูดด้วยความท้อแท้เล็กน้อย เย่เชินหลินเลิกคิ้ว เขารู้ว่าเรื่องพวกนี้ล้วนทำร้ายเซี่ยชีหรั่น แต่เขาไม่ใช่คนที่ถนัดอธิบายมาแต่ไหนแต่ไร

“ขอเพียงแค่คุณเชื่อว่าที่ผมทำมาทั้งหมดนี้ล้วนเพื่อคุณ คุณก็จะไม่ถูกทำร้าย” เย่เชินหลินเอ่ยเรียบๆ

“อย่างนั้นหรือ สิ่งที่คุณคิดว่ามันคือการปกป้องนั้นทำร้ายฉันมาตลอดนะคะ” เซี่ยชีหรั่นกระซิบเสียงเบาจนไม่อาจจะเบาไปมากกว่านี้แล้วเอ่ยออกมา

“เอ๋ บริกรคนนี้ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน หน้าตาจิ้มลิ้มดีนะ” หญิงสาวคนหนึ่งลงมาจากตัวกว๋อเหา เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่น

สายตาของกว๋อเหามองมาทางเซี่ยชีหรั่น สีหน้าซีดเผือดลงไปมากในเสี้ยววินาที “เขาจะต้องมองฉันเป็นหยวนหยวนอย่างแน่นอน ก่อนหน้านี้เคยเกิดเรื่องแบบนี้มาก่อน”

แววตาของเย่เชินหลินคมกริบขึ้นมากะทันหัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเหมือนกับเส้นขนานเส้นหนึ่ง “เขาทำร้ายคุณหรือไม่!”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า ทางด้านกว๋อเหานั้นเริ่มที่จะกวาดของบนโต๊ะลงพื้นแล้ว “หยวนหยวน ทำไมเธอถึงไม่ปล่อยฉันไป ฉันไม่ได้ฆ่าเธอสักหน่อย เธออย่าตามติดฉันไม่ปล่อยอีกเลย!”

เสียงร้องไห้โวยวายของชายหนุ่มทำให้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ตะลึงค้าง กว๋อเหาหยิบที่เขี่ยบุหรี่ขึ้นมาปาใส่กำแพง พร้อมกับตะโกนออกมาว่า “ไสหัวไปให้หมด!”

หญิงสาวมองไปทางกว๋อเหาด้วยความประหลาดใจแวบหนึ่ง พากันหยิบกระเป๋าขึ้นมาและตามกันออกไป เย่เชินหลินลากเซี่ยชีหรั่นไปนั่งบนโซฟาด้วยท่าทีเอ้อระเหยลอยชาย ปลายนิ้วแตะผงแป้งที่ถูกบดบนโต๊ะ ดวงตาคู่นั้นมองไปทางกว๋อเหาราวกับดูเรื่องสนุก

“ปล่อยฉัน! ไม่อย่างนั้นฉันจะให้เธอตายอีกครั้ง!” กว๋อเหาหยิบขวดเหล้าบนโต๊ะขึ้นมาปาทิ้ง คว้าเศษกระจกขึ้นมา ชี้ไปทางเซี่ยชีหรั่น

“นายสามารถลองดูได้” เย่เชินหลินสลัดผงแป้งที่อยู่บนนิ้วทิ้ง เอนเข้ากับพนักพิงหลังโซฟาอย่างสบาย มองเยาะเย้ยไปทางกว๋อเหา

กว๋อเหาถอยไปก้าวหนึ่งอย่างขลาดกลัว สำหรับเย่เชินหลินนั้นเขารู้สึกหวาดกลัวแปลกๆ ใบหน้าของหยวนหยวนนั้นลอยไปลอยมาบนตัวเซี่ยชีหรั่นตลอดเวลา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดที่รินไหล เจือไปด้วยคำตำหนิที่โกรธแค้น มองมาทางกว๋อเหาเงียบๆ หลังจากนั้นก็ค่อยๆมีคราบเลือดซึมออกมา

“อย่างมองฉันแบบนี้นะ!” กว๋อเหาวิ่งมาทางเซี่ยชีหรั่นด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ เย่เชินหลินยกเท้าถีบโต๊ะวางน้ำชาที่อยู่ตรงกลาง โต๊ะวางน้ำชาก็พุ่งไปกระแทกกว๋อเหาที่พุ่งเข้ามา

เสียงกระจกกระทบเข้ากับร่างกาย กว๋อเหาร้องอู้อี้ออกมา พาดอยู่ที่โต๊ะ ลุกขึ้นไม่อีก “เล่าเรื่องที่นายรู้ทั้งหมดออกมา”

เย่เชินหลินเอ่ยอย่างเย็นชา สำหรับเขาแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้แผนการอะไร การใช้ความรุนแรงง่ายๆนั้นเป็นวิธีการของเขา เพราะเขามีความสามารถ