ตอนที่ 1291 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1191

บทที่1291 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1191

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าถือปากกาอัดเสียงแล้วเดินเข้าไปที่บ้านตระกูลหวา เดินไปสักพักหนึ่งก็หันกลับมาอย่างอัตโนมัติ บริเวณด้านหน้าประตูใหญ่ยังคงมีเงาคนยืนตระหง่านจ้องมองตนอยู่ด้วยท่าทางเศร้าสลด

“อ้ายหลอน”เซี่ยชีหรั่นถูกชน เธอรีบคว้าเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆเพื่อพยุงตนเองไว้จึงไม่ล้มลง อ้ายหลอนรีบเดินไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว แต่จู่ๆก็ก้าวถอยกลับมาแล้วถามขึ้นว่า：“สองสามวันมานี้มีใครโทรหาคุณบ้างไหม หรือมีใครมาหาคุณหรือเปล่า แล้วพูดจาเลอะเทอะกับคุณ”

เซี่ยชีหรั่นส่ายศีรษะพลางถามขึ้นด้วยความแปลกใจว่า：“ไม่มีหนิ คุณหมายถึงใครเหรอ？”

อ้ายหลอนถอนหายใจอย่างโล่งอก ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า：“ไม่มีอะไรหรอก แค่ได้ยินมาว่าช่วงนี้ชอบมีคนโรคจิตมาเดินป่วนเปี้ยนแถวนี้ กลัวว่าเธอจะได้รับอันตราย ฉันไปก่อนล่ะ”

อ้ายหลอนทักทายอย่างรีบร้อนแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานรถปอร์เช่สีแดงก็ขับออกไปอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนู “คุณหนูอ้ายหลอน？”พ่อบ้านข่าเอ๋อถือกระเป๋ายาออกมาแล้วถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ：“คุณอ้ายหลอนล่ะครับ？”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อครู่นี้เห็นเธอรีบร้อนออกไป”เซี่ยชีหรั่นมองไปยังพ่อบ้าน ขณะที่พ่อบ้านถือกล่องยาอยู่ก็พูดขึ้นด้วยความประหลาดใจ：“บาดแผลที่มือของคุณอ้ายหลอนควรที่จะจัดการให้เรียบร้อย”

“บาดแผล？”เซี่ยชีหรั่นนึกถึงบาดแผลบริเวณมือของอ้ายหลอน ข่าเอ๋อพูดขึ้นต่อว่า：“ใช่ครับแขนของเธอมีร่องรอยของกระจกบาด”

ข่าเอ๋อพูดพึมพรำ เซี่ยชีหรั่นพลันขมวดคิ้ว กระจก？พลางนึกถึงกลิ่นคาวเลือดที่ตนได้กลิ่นจากบริเวณโรงรถวิเวกวังเวง หรือว่ามันจะเกี่ยวข้องกัน？

กลิ่นหอมลอยเข้ามาเตะจมูก เซวียเหวินยูนถือเต้าฮวยไปมาบริเวณจมูกของเซี่ยชีหรั่น ยิ้มพลางพูดขึ้นว่า：“องค์หญิงของผมคิดอะไรอยู่เหรอครับ？ทำไมถึงได้เพลิดเพลินขนาดนั้น？แม้แต่กลิ่นหอมที่อยู่ตรงหน้าก็ไม่ได้กลิ่น？”

เซี่ยชีหรั่นได้สติพลันหันมามองเซวียเหวินยูน ยิ้มแล้วหันมาดูว่าเซวียเหวินยูนนำของอร่อยอะไรมากันแน่ เซวียเหวินยูนนำมือไปหลบไว้ข้างหลัง ทำให้เซี่ยชีหรั่นเข้าใกล้ตนมากขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งริมฝีปากของเขาแตะไปยังหน้าผากของเธอ

สัมผัสชุ่มชื่นทำให้เซี่ยชีหรั่นตะลึงงันพลันถอยหลังกลับด้วยสีหน้าแดงก่ำพลันมองไปยังเซวียเหวินยูน เซวียเหวินยูนนำเต้าฮวยวางไว้บนโต๊ะน้ำชาด้วยความพึงพอใจพลางพูดขึ้นว่า：“กินเถอะ กินเสร็จค่อยออกเดินทาง”

“ไปไหนค่ะ？”เซี่ยชีหรั่นกินเต้าฮวยรสหอมหวานไปหนึ่งคำอย่างพอใจ แล้วเงยหน้ามองเซวียเหวินยูนด้วยความงุนงง

มีสัมผัสเบาๆแตะที่หน้าผากของเธอ เซวียเหวินยูนแตะเบาๆที่หน้าผากของเซี่ยชีหรั่น จากนั้นคลึงด้วยความเอ็นดู แล้วจึงพูดออกไปว่า：“ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องลืมแน่ๆ คุณบอกว่าจะไปงานเลี้ยงวันสถาปนาโรงเรียนกับผมไม่ใช่เหรอ？”

เซี่ยชีหรั่นจึงนึกขึ้นมาได้ เซวียเหวินยูนเคยชวนเธอจริงๆและเธอก็ได้รีบปากเขาแล้ว แต่หลังจากที่ได้พบกับเย่เชินหลิน จิตใจของเธอก็ว้าวุ่น และลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

จากโรงเรียนที่เงียบสงบ ในเวลานี้กลับเต็มไปด้วยผู้คน นักเรียนที่เรียนจบแล้วออกไปดิ้นรนในสังคมภายนอก ต่างสวมใส่เสื้อผ้าอย่างประณีต พยายามขับรถคันหรู และพูดคุยกับผู้คนอย่างยิ้มแย้ม เพื่อเสนอด้านดีๆให้กับผู้คนได้เห็น และเก็บซ่อนความทุกข์ยากของตนไว้อย่างชาญฉลาด

“เหวินยูน！”ชายคนหนึ่งยืนยิ้มต้อนรับผู้คนอยู่บริเวณด้านหน้าประตูโรงเรียน เซวียเหวินยูนพาเซี่ยชีหรั่นเดินไปยังเบื้องหน้าของชายผู้นั้น ใบหน้ายิ้มออกไปด้วยความจริงใจอย่างยากที่จะได้พบเห็น：“ผู้อำนวยการจาง”

ผู้อำนวยการจาง ตบไหล่ของเซวียเหวินยูนเบาๆพลางพูดขึ้นว่า：“ในรุ่นนั้น คุณมีอนาคตที่สดใสที่สุด เงินที่คุณบริจาคจำนวนหนึ่งร้อยล้านหยวนสำหรับสร้างโรงเรียนพวกเราได้รับแล้ว อาจารย์และนักเรียนทุกคนต่างรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก”

“ผู้อำนวยการจางโรงเรียน นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำครับ”เซวียเหวินยูนพูดขึ้นอย่างราบเรียบ และแนะนำเซี่ยชีหรั่น：“นี่เซี่ยชีหรั่นครับ”

“เซี่ยชีหรั่น คุณก็คือนักออกแบบอัญมณีใช่ไหม？”ผู้อำนวยการจาง มองไปยังเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าพลางหยอกล้อขึ้นว่า：“หากไม่ได้เป็นเพราะชื่อเหมือนกัน ฉันนี่แหระเซี่ยชีหรั่น”

“ฮ่าๆๆ ตัวจริงของคุณน่าหลงใหลกว่าในหนังสืออีกนะครับ คุณรู้หรือยังครับว่าผลงานของคุณถูกนำมาเรียบเรียงเป็นส่วนหนึ่งของบทเรียนการออกแบบงานศิลปะ？”ผู้อำนวยการจางยิ้มกริ่มพลางมองไปยังเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นมองไปยังเซวียเหวินยูนและผู้อำนวยการจางด้วยความงงงวย ผู้อำนวยการจางโบกมือพลางพูดขึ้นว่า：“มา ตามผมมาครับ”

ภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ผู้อำนวยการจางโรงเรียน หยิบหนังสือออกแบบงานศิลปะขึ้นมาเล่มหนึ่งพลางเปิดออกสองสามหน้าและชี้ไปที่รูปของอัญมณี “คุณเซี่ยครับ ผลงานของคุณได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของแบบเรียนที่นักเรียนสาขาการออกแบบใช้ในการเรียนเรียบร้อยแล้วนะครับ”

เซี่ยชีหรั่นตลึงงันเมื่อเห็นผลงานของตนเองถูกพิมพ์เป็นภาพถ่ายสี และคิดถึงภาพที่นักเรียนที่กำลังไล่ตามความฝันเหล่านั้นใช้แบบเรียนที่มีภาพผลงานของตนเองเรียนอย่างตั้งใจ “ยินดีด้วยนะครับ”เซวียเหวินยูนตบไหล่ของเซี่ยชีหรั่นเบาๆ แชร์ความรู้สึกดีใจกับเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นยิ้มอย่างเบิกบาน ท้องขยับเล็กน้อย เซี่ยชีหรั่นลูบที่ท้องของตน เซวียเหวินยูนถามขึ้นอย่างเคร่งเครียดว่า：“ทำไมเหรอครับ？เขาเตะคุณอีกแล้วเหรอ？”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า ยิ้มแล้วพูดว่า：“อาจจะเป็นเพราะเด็กน้อยอยากจะแสดงความยินดีกับเธอมั่ง” บรรยากาศค่อยข้างดี สีหน้าของผู้อำนวยการจางโรงเรียนมองไปยังเขาทั้งสองอย่างเข้าใจพลางพยักหน้า และใช้โอกาสในขณะที่เซวียเหวินยูนอารมณ์ดีพูดขึ้นว่า：“ในเมื่อวันนี้คุณก็มาแล้ว เราถือโอกาสคุยเรื่องอาคารเรียนกันเถอะ？”

เซวียเหวินยูนพยักหน้า และเกรงว่าเซี่ยชีหรั่นจะรู้สึกอุดอู้ จึงมองไปที่เซี่ยชีหรั่นพลางพูดขึ้นว่า：“คุณอยากจะไปเดินเล่นรอบๆไหม？”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า ไม่รู้ว่าชีวิตการเรียนในโรงเรียนของเซวียเหวินยูนเป็นอย่างไรบ้าง？ขณะที่เซี่ยชีหรั่นเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนขวักไขว่ไปมาอย่างคับคั่งในโรงเรียนแห่งนี้ ในอ้อมกอดของเธอเต็มไปด้วยผลงานของตัวเธอเอง และมองออกไปข้างหน้าด้วยความประหลาดใจ

บริเวณสองข้างทางของโรงเรียน มีทั้งคนจีนและคนต่างชาติเดินสลับไปมา ทำให้อบอวลไปด้วยบรรยากาศของวัยหนุ่มสาว สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา ชมรมต่างๆที่เรียงรายอยู่ตามสองข้างทาง แสดงความสามารถต่างๆที่อยู่ในตัวเองและชักชวนให้ผู้คนต้องหยุดฝีเท้าเพื่อมองดู ราวกับว่าสายตาของผู้ช่วยยืนยันความสามารถของตนให้ประจักษ์ยิ่งขึ้น

ห้องเรียนทรงวงกลมถูกโอบล้อมไปด้วยผู้คนอย่างแน่นหนา กระทั่งทำให้มีคนบางส่วนไม่สามารถเข้าไปได้ ทำให้ต้องยืนมองอยู่ด้านนอก เซี่ยชีหรั่นเดินเข้าไปใกล้ด้วยความประหลาดใจ และเมื่อเดินไปถึงบริเวณบันไดก็ค่อยๆหยุดฝีเท้าลง