ตอนที่ 1292หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1192

บทที่1292หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1192

เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้วพลางมองไปที่หญิงสาว เธอไม่ชอบท่าทีเช่นนี้ของหญิงสาวเลย เซวียเหวินยูนที่อยู่ข้างๆเลิกคิ้ว ผู้หญิงแบบนี้เขาเจอมาไม่น้อยแล้ว เขาลูบไหล่ของเซี่ยชีหรั่นพลางพูดขึ้นอย่างอ่อนโยนว่า：“เดี๋ยวค่อยไปซื้อเอาใหม่ก็ได้？อ่า？”

ซาซามองเซี่ยชีหรั่นด้วยความรู้สึกอิจฉา พึมพำว่าตนนั้นวาสนาไม่ดี เซี่ยชีหรั่นนำกระเป๋าของตนเองวางที่มือของหญิงสาวคนนั้น พลางพูดขึ้นอย่างจริงใจว่า：“มีเวลาไหนบ้างไหมที่คุณรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร？”

หญิงสาวทำปากแบะและพูดขึ้นอย่างไม่พอใจว่า：“คุณมีผู้ชายคอยปกป้อง อีกทั้งยังเป็นผู้ชายที่พึ่งพาได้ คุณก็เลยพูดแบบนี้ได้ไง พวกเราคนธรรมดาต่างก็ต้องอาศัยวิธีนี้เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ”

เซี่ยชีหรั่นเริ่มรู้สึกโกรธ เซวียเหวินยูนที่อยู่ด้านหลังของเซี่ยชีหรั่นส่งสายตาบอกเป็นนัยกับซาซาว่าอย่าพูดมาก และพูดขึ้นอย่างราบเรียบว่า：“ทางที่ดีคุณควรระวังปากของคุณให้มากกว่านี้ เดี๋ยวจะไม่ได้อะไรเลย”

ซาซาทำปากแบะ จากนั้นจึงพูดขึ้นว่า：“ซาซากลับมาจากต่างประเทศอย่างกะทันหัน ได้ข่าวว่าพ่อของเขาจู่ๆก็เข้าไปรักษาตัวที่สถานพักฟื้น เขากับพวกเราก็เลยมีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีนัก”

“แล้วพวกคุณเจอเธอครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่？”เซี่ยชีหรั่นถามขึ้น

ซาซาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วจึงตอบว่า：“ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ครั้งสุดท้ายน่าจะเป็นตอนที่เธอมาโรงเรียน วันนั้นท่าทีของเธอไม่ค่อยดีนัก ดูอกสั่นขวัญหาย กระทั่งอาจารย์เรียกชื่อของเธอ เธอก็ไม่ได้ยิน พอถึงคาบเรียนในช่วงกลางวันก็ไม่เห็นเธอแล้ว มีเพื่อนนักเรียนบางคนบอกว่ามีคนมาหาเธอ”

ใครกัน？ใครมาหาหยวนหยวน？เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้ว คนที่มาหาหยวนหยวนคือคนที่ไล่ตามเธอกระทั่งจะทำร้ายเธอจนตายคนนั้นใช่ไหม？

“เฮ้ย ถ้าพวกคุณไม่ถามอะไรต่อฉันจะไปแล้วนะ”ซาซาถือกระเป๋าของเซี่ยชีหรั่นอย่างอดใจไว้ไม่ไหว จู่ๆก็รับรู้ได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างในกระเป๋าดังขึ้น ไม่นานก็พบว่าเซี่ยชีหรั่นลืมหยิบโทรศัพท์มือถือของตนออกจากกระเป๋า เธอปิดเครื่องอย่างสงบเยือกเย็น จากนั้นซาซาก็รีบร้อนเดินจากไป

คนที่ไล่ตามหยวนหยวนเป็นใครกันแน่ เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง？เซี่ยชีหรั่นครุ่นคิดอย่างหมกมุ่น และจู่ๆรถก็ได้หยุดลง เซี่ยชีหรั่นเงยหน้าขึ้นอย่างงงงวย ：“ถึงแล้วเหรอ？”

เซวียเหวินยูนเปิดประตูรถให้กับเซี่ยชีหรั่นพลางพูดขึ้นว่า：“ลงรถเถอะ”เซี่ยชีหรั่นมองสิ่งก่อสร้างที่อยู่รอบๆตัว พลางถามขึ้นอย่างประหลาดใจว่า：“ทำไมคุณถึงพาฉันมาที่ห้างสรรพสินค้าล่ะ？”

เซวียเหวินยูนเขกหน้าผากของเซี่ยชีหรั่นพลางพูดขึ้นว่า：“คุณคงไม่อยากให้ผมกลายเป็นคนพูดไม่เป็นคำพูดหรอกนะ”

เธอตามเซวียเหวินยูนมายังร้านค้าแบรนด์หรู ในร้านคนค่อนข้างเบาบาง เนื่องจากคนที่มีกำลังซื้อของที่นี่มีไม่มากนัก

“ไปเถอะ”เซวียเหวินยูนยืนอยู่ด้านหลังของเซี่ยชีหรั่นยิ้มพลางพูดขึ้น เซี่ยชีหรั่นเดินเข้าใกล้ร้านๆหนึ่งอย่างใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

สิ้นค้าทุกชิ้นที่อยู่ในร้านเธอมีแล้วแทบทั้งนั้น เพราะทุกครั้งข่าเอ๋อจะซื้อของแบรนด์เนมเหล่านี้นำมาไว้ที่ห้องแต่งตัวของเซี่ยชีหรั่น

เธอหยิบเน็คไทขึ้นมาเส้นหนึ่งอย่างลวงๆ เมื่อเซวียเหวินยูนเห็นท่าทีที่เหม่อลอยของเซี่ยชีหรั่น ก็ถามขึ้นอย่างหดหู่ว่า：“คิดถึงเขาอยู่เหรอ？”

เซี่ยชีหรั่นหันกลับมาแล้วนำเน็คไทมาทาบที่คอของเซวียเหวินยูนพลางพูดขึ้นว่า：“ฉันคิดว่าเส้นนี้เหมาะกับคุณไม่น้อยเลย”

“ความหมายของคุณก็คือ？”แววตาของเซวียเหวินยูนก็ค่อยๆเปล่งประกายขึ้น เซี่ยชีหรั่นนำเนคไทกลับไปวางไว้ที่เดิมอย่างรู้สึกผิด“ขอโทษนะค่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณจะชอบแบบนี้ไหม”

เนคไทที่อยู่ในมือของเธอถูกอีกมือหนึ่งหยิบไป แววตาของเซวียเหวินยูนอ่อนโยน เขาพูดขึ้นอย่างตั้งใจว่า：“ขอบคุณครับ！”

เซี่ยชีหรั่นรีบร้อนสะบัดมือ และไปกระทบกับหลังมือของเซวียเหวินยูนจึงร้องด้วยความตกใจว่า：“ทำไมมือของคุณถึงได้ร้อนขนาดนั้นคะ？”

รถมาถึงบ้านตระกูลหวาอย่างรวดเร็วจากการเร่งของเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นจูงมือของเซวียเหวินยูน แล้วจู่ๆก็มาหยุดอยู่ที่บันได พลาง

พูดขึ้นว่า：“ห้องของคุณไปทางไหนคะ？”

เซวียเหวินยูนยิ้มเปลี่ยนมาเป็นคนจูงมือเซี่ยชีหรั่นไปอีกทางหนึ่ง ในห้องสีหน้าของเซวียเหวินยูนเริ่มแดงก่ำ

เขาชี้ไปที่โซฟาพลางพูดขึ้นกับเซี่ยชีหรั่นว่า：“หรั่นหรั่นคุณนั่งลงก่อน เดี๋ยวผมขอเคลียร์เอกสารก่อน”

เมื่อพูดจบเซวียเหวินยูนก็เริ่มเข้าสู่ภวังค์ในการทำงาน และมองดูตัวเลขในเอกสารรายงานอย่างละเอียด เซี่ยชีหรั่นมองดูหน้าที่แดงก่ำของเซวียเหวินยูนเพราะอาการป่วย พลางลุกขึ้นแล้วใช้มือบังที่หน้าจอคอมของเซวียเหวินยูนด้วยความฉุน

“หรั่นหรั่นหยุดก่อกวนได้แล้ว”เซวียเหวินยูนเงยหน้าขึ้น เนื่องจากเขาตัวร้อนจึงทำให้สายตาดูอ่อนโยนไม่น้อย

“ฉัน ฉันไม่สนทั้งนั้น ฉันต้องการให้คุณไปพักผ่อนบนเตียงเดี๋ยวนี้！”เซี่ยชีหรั่นไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำอย่างไรเพื่อให้เซวียเหวินยูนฟังตน จึงพูดขึ้นอย่างเผด็จการ

เซวียเหวินยูนไม่เคยเห็นท่าทีเผด็จการของเซี่ยชีหรั่นมาก่อน จึงรู้สึกตะลึงงันเล็กน้อย สีหน้าของเซี่ยชีหรั่นเริ่มแดง แต่ว่าจะเป็นตายยังไงเธอก็ไม่ยอมปล่อยมือออก

“เหอะๆ หรั่นหรั่นคุณจะทำให้ผมต้องประหลาดใจอีกกี่ครั้ง？”เซวียเหวินยูนลุกขึ้นพลางจูงมือของเซี่ยชีหรั่นแล้วเดินเข้าไปในห้องและพูดขึ้นอย่างราบเรียบว่า：“มาเฝ้าผมเถอะ ถ้าไม่อยากให้ผมทำงานคุณก็ต้องมาเฝ้าผมไม่ให้ละสายตา”

ในห้องพักซาซามองดูโทรศัพท์รุ่นใหม่ด้วยความดีอกดีใจเป็นอย่างมาก โทรศัพท์รุ่นนี้ราคาน่าจะมากกว่าหมื่นหยวน อีกทั้งยังเป็นของจริงอีกด้วย

เสียงเพลงที่ฟังแล้วผ่อนคลายดังขึ้น ทำให้เธอกดปุ่มรับสายโดยไม่ทันระวัง เสียงหนักแน่นของผู้ชายดังขึ้นจากโทรศัพท์ “ทำอะไรอยู่？”