ตอนที่ 1293หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1193

บทที่1293หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1193

สีหน้าที่ซาบซึ้งของเซี่ยชีหรั่นจู่ๆก็มองเย่เชินหลินด้วยสายตาเย็นชา พลางพูดขึ้นว่า：“ถ้างั้นคุณไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม？ฉันไม่ค่อยคุ้ยเคยกับที่นี่ คราวที่แล้วก็หลงทางไปครั้งหนึ่งแล้ว”

เซี่ยชีหรั่นที่ก้มหน้าอยู่ คิดไม่ถึงเลยว่าแววตาของเย่เชินหลินมีฉายแววความอ่อนโยนออกมา

“ไปกันเถอะ”

“วิดีโอเมื่อครึ่งปีก่อนเหรอ？ไม่รู้ว่าทิ้งไว้ไหนแล้ว？จะหาเจอได้ยังไง”พนักงานรักษาความปลอดภัยพึมพำ แม้ว่าข้างกายของเซี่ยชีหรั่นจะมีเย่เชินหลินยืนอยู่ข้างๆ เขาก็ไม่ยอมที่จะวีดีโอเมื่อครึ่งปีที่แล้วที่อยู่ท่ามกลางวีดีโอมากมายเหล่านี้

เย่เชินหลินไม่พูดอะไรออกมา เซี่ยชีหรั่นถึงแขนเสื้อของเย่เชินหลินไปมา ยิ้มแล้วพูดกับพนักงานรักษาความปลอดภัยว่า：“ในเมื่อที่นี้ไม่มี ถ้างั้นพวกเราขอตัวก่อนนะคะ”

เย่เชินหลินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมายังไม่ทันได้ทำอะไรก็ถูกเซี่ยชีหรั่นดึงออกมา กระทั่งมาถึงด้านนอกของห้องพนักงานรักษาความปลอดภัย เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้นอย่างลับๆล่อว่า：“ฉันมีวิธี”

“อ่า？”เย่เชินหลินให้ความร่วมมือโดยการขยับเข้ามาใกล้ เซี่ยชีหรั่นกระซิบที่ข้างหูของเย่เชินหลินเบาๆว่า：“คืนนี้พวกเราแอบมาที่นี่กันเถอะ”

เย่เชินหลินเลิกคิ้วขึ้น เมื่อเห็นท่าท่างมั่นใจของเซี่ยชีหรั่น ราวกับว่าได้เห็นช่วงเวลาที่ผู้หญิงที่เคยเป็นสาวใช้ของตนเย่อหยิ่งและมั่นใจอีกครั้ง จำต้องเก็บโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋า ในเมื่อเธออย่างเล่น งั้นก็เล่นเป็นเพื่อนเธอก็แล้วกัน

ท่ามกลางค่ำคืนที่มืดมิด เซี่ยชีหรั่นก็แอบเดินเข้าไปในห้องของพนักงานรักษาความปลอดภัย ประตูเมื่อถูกผลักเบาๆก็เปิดออกแล้ว เซี่ยชีหรั่นถามขึ้นอย่างแปลกใจว่า：“ตอนกลางคืนห้องพนักงานรักษาความปลอดภัยไม่ล็อคประตูเหรอ？”

“อาจจะเป็นเพราะรู้ว่าจะมีคนมาแน่เลย？”เย่เชินหลินเหลือบสายตาครู่หนึ่งพลางพูดกับเซี่ยชีหรั่นอย่างราบบเรียบ

ในห้องมีเครื่องบันทึกวิดีโอวางเรียงเป็นกองๆอย่างเป็นระเบียบ เมื่อเรียบเป็นกองไว้กินพื้นที่กว่าครึ่งห้อง เซี่ยชีหรั่นร้องด้วยความเศร้าโศก：“เยอะขนาดนี้แล้วเมื่อไหร่จะหาเจอล่ะ”

เย่เชินหลินชี้ไปที่กองที่เตี้ยที่สุดที่อยู่ข้างๆเซี่ยชีหรั่น：“งั้นเริ่มจากกองนี้ก็แล้วกัน”

เซี่ยชีหรั่นเริ่มหาจากกองแรกก่อนอย่างจำใจ เพื่อพลิกไปดูม้วนที่ห้าก็ร้องขึ้นด้วยความดีใจว่า：“โชคดีจังเลย ครู่เดียวก็หาเจอแล้ว！”

เย่เชินหลินพยักหน้าอย่างจำใจ หันไปมองบอดี้การ์ดด้านนอกหน้าต่างที่ยังไม่ทันได้จากไป แววตาเผยประกายความชื่นชมออกมา

“พวกคุณเป็นใครกัน！มาทำอะไรที่นี่！”แสงไฟจ้าส่องมายังเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่น

ในห้องทำงาน ผู้อำนวยการโรงเรียนที่ยืนอยู่ข้างๆยิ้มพลางพูดขึ้นว่า：“ประธานเย่จะมาดึกขนาดนี้ทำไมถึงไม่บอกกล่าวจะได้เตรียมคนต้อนรับ”

“ผู้อำนวยการโรงเรียนครับ ในมือของพวกเขาถือวีดีโออยู่ ผมคิดว่าน่าจะเป็นขโมยครับ” พนักงานรักษาความปลอดภัยพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่จริงจัง

“ขโมยที่ไหนกัน！นั้นคือประธานของโรงเรียนเรา！ถ้าคุณไม่รู้อะไรก็กลับบ้านไปเลี้ยงควายเถอะ！”ผู้อำนวยการโรงเรียนตำหนิพนักงานรักษาความปลอดภัยซะเละ

“คุณพูดแบบนี้ได้ยังไงกันคะ เขาจับพวกเราก็เพราะทำตามหน้าที่ๆตนรับผิดชอบ หากคุณทำเช่นนั้นฉันคิดว่ามันไม่ถูกต้องนะคะ！เซี่ยชีหรั่นซึ่งเป็นคนที่ถูกจับ กลับพูดเพื่อช่วยเขา เดิมทีพนักงานรักษาความปลอดภัยที่กำลังรู้สึกน้อยใจที่ไม่ได้รับความยุติธรรมก็ตะลึงงัน

ผู้อำนวยการโรงเรียนก็งุนงงครู่หนึ่ง มองไปยังเย่เชินหลินด้วยแววตาสงสัย เย่เชินหลินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย และมอบนามบัตรใบหนึ่งให้กับพนักงานรักษาความปลอดภัย

“บริษัทเย่ซื่อ พรุ่งนี้มารายงานตัวด้วย”

บริษัทเย่ซื่อ？ก็คือคนที่แม้แต่พนักงานรักษาความปลอดภัยก็ต้องรับคนที่เรียนจบปวสคนนั้นหนะเหรอ？สายตาของพนักงานรักษาความปลอดภัยมองไปยังใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเซี่ยชีหรั่น ทันใดนั้นก็ได้สติ รับนามบัตรนั้นมาด้วยความดีใจจนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

“ไปกันเถอะ”เย่เชินหลินจูงมือเซี่ยชีหรั่น พลางพูดกับผู้อำนวยการโรงเรียนด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบว่า：“เตรียมห้องฉายโปรเจ๊กเตอร์ให้พวกเราห้องหนึ่งด้วยนะครับ”

ท่ามกลางแสงไฟที่มืดสลัว จิตใจของเซี่ยชีหรั่นจดจ่ออยู่แต่กับวีดีโอเมื่อครึ่งปีก่อนนี้ วีดีโอได้ฉายผู้คนที่เดินไปมาราวกับกำลังเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีต

ขณะที่เซี่ยชีหรั่นมองดูวีดีโอ เย่เชินหลินก็มองดูเซี่ยชีหรั่น คิ้วของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าขยับไปมา เมื่อเห็นคนที่คล้ายว่าจะใช่ดวงตาก็ขยับเล็กน้อยทำให้คิ้วที่ประณีตขยับตามไปด้วย ดูเท่าไหร่ก็ไม่พอ

เซี่ยชีหรั่นนวดคลึงที่ดวงตาของตนเอง ภาพที่อยู่เบื้องหน้าราวกับสายน้ำที่ขยับไปมา เปลือกตาหย่อนลงแทบจะปิดลง มือข้างหนึ่งพยุงศีรษะของเซี่ยชีหรั่นวางไว้บนไหล่ของเขา เซี่ยชีหรั่นที่อยู่ในสภาวะที่กึ่งหลับกึ่งตื่นก็ขยับหาท่าทางที่สบายที่สุด ไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงลมหายใจก็เงียบสนิท

เย่เชินหลินไม่ได้หันศีรษะกลับไป แต่ก็รับรู้ได้ถึงไอร้อนบริเวณคอที่เซี่ยชีหรั่นพ่นออกมา พลางกดโทรศัพท์โทรออก

“ประธานเย่”อีกไม่กี่นาทีต่อมาผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ในชุดสูทก็ปรากฎอยู่ที่เบื้องหน้าของเย่เชินหลิน

“หาผู้หญิงที่ชื่อหยวนหยวนอย่างละเอียด”น้ำเสียงของเย่เชินหลินไม่ถือว่าเย็นชานัก ถือได้วว่าราบเรียบพอสมควร และบอดี้การ์ดก็รู้ดีว่าเป็นเพราะเขาไม่อยากให้เสียงดังรบกวนผู้หญิงที่นอนหลับอยู่

เซี่ยชีหรั่นตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ถูๆไถๆที่บริเวณแก้ม เมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบว่ามีแสงหนึ่งเล็ดลอดเข้ามาในห้องนี้

เงยหน้าขึ้นฉันพลัน เผชิญหน้ากับใบหน้าที่เรียบเฉยของเย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นหลบสายตาของเขาเล็กน้อย มองเห็นคราบน้ำลายบนไหล่ของเย่เชินหลิน

“ขอโทษนะคะ ฉัน”สีหน้าของเซี่ยชีหรั่นแดงขึ้น แล้วรีบยื่นมือเข้าไปลูบไหล่ที่เปื้อนน้ำลายของเธอจนเป็นรอย