ตอนที่ 1294หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1194

บทที่1294หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1194

เซี่ยชีหรั่นขับมาถึงลานจอดรถที่วิเวกวังเวง ลานจอดรถยังคงสภาพเดิมเหมือนเมื่อก่อน ยิ่งในตอนกลางคืนแล้วก็ยิ่งมืดครึ้มน่าสะพรึงกลัว เธอวิ่งเยาะๆ มายังบริเวณด้านหน้าคลังเก็บสินค้า เซี่ยชีหรั่นจ้องมองกลอนประตูที่ขึ้นสนิมอย่างละเอียด

กลอนประตูของโรงรถมีคราบเลือดติดอยู่ เซี่ยชีหรั่นแตะเบาๆ เหล็กบริเวณมือจับม้วนขึ้นมาทำให้ผิวของเธอรู้สึกเจ็บเล็กน้อย

คำตอบทุกอย่างปรากฏขึ้นแล้วว่า ทำไมมือของอ้ายหลอนถึงได้มีรอยแผลที่ชัดเจนขนาดนั้น จากนั้นเธอก็วิ่งไปยังรถที่หยวนหยวนขับในเวลานั้นอย่างไม่ลังเล กระจกบริเวณหน้าต่างรถมีคราบเลือดที่แห้งอย่างเห็นได้อย่างชัดเจน สีของเลือดที่อยู่ในรถค่อนข้างอ่อน

ขณะที่รถจอดอยู่ที่หน้าประตูบ้านตระกูลหวา เซี่ยชีหรั่นเดินเข้าไปในบ้านตระกูลหวาด้วยความเหน็ดเหนื่อย เงาดำที่อยู่ด้านหน้าประตูก็เอ่ยปากขึ้น

“ผมกำลังรอคุณอยู่”เซวียเหวินยูนพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

“เหวินยูน ฉัน···ขอโทษ”เซี่ยชีหรั่นราวกับเด็กที่ทำความผิดก้มหน้าไม่รู้ว่าจะทำยังไง

รองเท้าคู่หนึ่งปรากฏขึ้นมาในสายตา เซวียเหวินยื่นมือออกไปปัดเศษใบไม้ที่ไหล่ของเซี่ยชีหรั่น พลางพูดขึ้นด้วยความอ่อนโยนว่า：“จัดการธุระเรียบร้อยแล้วเหรอครับ？”

เมื่อเซี่ยชีหรั่นเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นสายตาที่เหนื่อยล้าของเซวียเหวินยูนและขอบตาสีดำคล้ำ พลางพูดด้วยเสียงเบาว่า：“ฉันต้องขอโทษจริงๆนะคะ”

“เซี่ยชีหรั่น คุณเอ็นดูผมหรือว่าเสียใจกันแน่ที่เห็นผมเป็นแบบนี้？”เซวียเหวินยูนมองผ่านเซี่ยชีหรั่นไปเพื่อดูพระอาทิตย์ขึ้นและพูดอย่างราบเรียบ

“ขอโทษนะคะ”น้ำเสียงของเซี่ยชีหรั่นสั่นแต่ก็ยังมีความหนักแน่น และพยายามกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้นว่า：“หากเจอคุณเร็วกว่านี้ก็คงจะดี จริงๆนะ”

สายตาของเซวียเหวินยูนกลับมายังเซี่ยชีหรั่นอีกครั้ง ลูบผมของเซี่ยชีหรั่นอย่างอ่อนโยน และขัดจังหว่ะขึ้นอย่างรีบร้อนด้วยความเอ็นดู พลางพูดขึ้นว่า：“เมื่อคืนคุณไม่ได้นอนหลับอย่างสบาย รีบไปพักผ่อนเถอะ”

เซี่ยชีหรั่นส่ายศีรษะ จับมือของเซวียเหวินยูนพลางพูดขึ้นว่า：“คุณยังจำเรื่องที่ฉันถูกขังอยู่ในโรงรถได้ไหม？เรื่องนี้เป็นฝีมือของอ้ายหลอน รวมทั้งเรื่องของหยวนหยวนเมื่อครึ่งปีที่แล้วด้วย คนสุดท้ายที่อยู่กับหยวนหยวนก็คืออ้ายหลอน ซึ่งก็หมายความว่า ไม่เพียงแต่กว๋อเหาที่เกี่ยวข้องกับการตายของหยวนหยวน อ้ายหลอนก็ด้วยเช่นกัน！”

เซวียเหวินยูนพูดขึ้นกับเซี่ยชีหรั่นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น：“หากคุณคิดว่าเรื่องที่คุณพูดมาทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง ถ้างั้นคุณก็ต้องไปขัดขวางอ้ายหลอนตั้งแต่ตอนนี้ วันนี้ตอนเช้าเธอจะเปิดประชุมใหญ่ผู้ถือหุ้น！”

เซี่ยชีหรั่นเดินทางมายังบริษัทอย่างรีบด่วน พนักงานรักษาความปลอดภัยเข้ามาขวางเซี่ยชีหรั่นไว้ สีหน้าประหลาดใจและพูดขึ้นว่า：“คุณผู้หญิงครับ คุณอ้ายหลอนได้กำชับไว้ว่าคุณอย่าขึ้นไปเป็นดีที่สุดครับ ”

เซี่ยชีหรั่นไม่สามารถสลัดมือของพนักงานรักษาความปลอดภัยให้หลุดได้ ทำได้เพียงหน้าเย็นชาและพูดขึ้นว่า：“คุณไปถามก็ได้ว่าคนๆเดียวที่สามารถพักอยู่ที่บ้านตระกูลหวาได้ไม่ใช่อ้ายหลอนแต่เป็นฉัน”

พนักงานรักษาความปลอดภัยลังเลครู่หนึ่ง ทำให้เซี่ยชีหรั่นใช้โอกาสนี้ในการสลัดมือของพนักงานรักษาความปลอดภัยออก แล้วเดินเข้าไปข้างใน เสียงโอ้อวดของอ้ายหลอนดังออกมาจากห้องทำงาน：“ฉันมีสิทธิ์ในการครอบครองผืนดินแห่งนี้ถึง80％ นั้นก็หมายความว่าฉันเป็นผู้ถือหุ้นที่ใหญ่ที่สุด ตอนนี้ฉันต้องการให้ทุกคนจับมือกันแล้วเสนอให้ฉันเป็นซีอีโอ ฉันได้พูดอย่างชัดเจนแล้ว ผลเสียที่เกิดขึ้นพวกคุณลองคิดดูเองก็แล้วกัน ”

“หนังสือสิทธิของผู้ถือหุ้นนั้นมาอยู่ในมือของคุณได้ยังไง？”เซี่ยชีหรั่นผลักประตูเข้ามาพลางพูดขึ้นเสียงดัง ในใจสับสนวุ่นวาย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเย่เชินหลินกันแน่？

“คุณสามารถดูได้ว่าหนังสือสิทธิของผู้ถือหุ้นเป็นของจริงหรือไม่ เซี่ยชีหรั่นคุณคิดว่าคุณคือหยวนหยวนเหรอ”อ้ายหลอน แกว่งเอกสารที่อยู่ในมือ

“แม้ว่าฉันจะไม่ใช่หยวนหยวน แต่ว่าคุณก็คือคนที่ฆ่าหยวนหยวนอย่างแน่นอน”เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้นเสียงดัง สีหน้าของอ้ายหลอนเปลี่ยนไปพลางร้องออกมาเสียงดัง：“คุณพูดจาเหลวไหลอะไร？！”

“ฉันพูดจาเหลวไหลหรือเปล่า คุณน่าจะรู้ดีนะ เมื่อครึ่งปีก่อนหยวนหยวนขับรถของคุณออกไปแล้วเกิดอุบัติเหตุ พวกคุณสามารถฟังเสียงจากเทปบันทึกเสียงได้”เซี่ยชีหรั่นเปิดเทปบันทึกเสียงออกมา เสียงของหยวนหยวนในเทปหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

“พนักงานรักษาความปลอดภัย รีบไล่คนที่พูดจาเหลวไหลโดยไม่มีหลักฐานออกไปซ่ะ”อ้ายหลอนตะโกนเสียงดังด้วยความโมโห

“อ้ายหลอนคุณยอมแพ้เถอะ” บริเวณประตูใหญ่ กว๋อเหาผลักหม่าลี่ให้เดินเข้ามา พไลางมองดูอ้ายหลอนอย่างเงียบๆ

“ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่ได้มีงานอดิเรกอะไร ฉันรู้สึกฉันเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง วันนั้นเมื่อครึ่งปีก่อน หยวนหยวนเห็นการแต่งตัวของฉันและเห็นด้วยว่าฉันกำลังดูดBAIอยู่ ฉันกลัวเป็นอย่างมาก กลัวว่าเธอจะบอกทุกอย่างกับหม่าลี่ ก็เลยตามเธอมาโดยตลอด กระทั่งเธอหนีอย่างรีบร้อน และนั้นก็เป็นต้นเหตุของโศกนาฏกรรมที่น่าเศร้านี้”

กว๋อเหาพูดขึ้นอย่างไม่รีบร้อน อ้ายหลอนกัดฟันแล้วพูดขึ้นว่า：“คุณบ้าไปแล้วเหรอถึงได้พูดเรื่องนี้？！”

“อ้ายหลอน แม่รู้ว่าลูกคิดว่าแม่เข้าข้างพี่ใหญ่ของลูก แต่ว่าลูกลองดูเนื้อหาในพินัยกรรมนี้สิ”หม่าลี่หยิบพินัยกรรมออกมาอย่างเรียบเฉย

อ้ายหลอนรับมาอย่างมือสั่น พินัยกรรมฉบับนี้ได้เขียนไว้อย่างเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อครึ่งปีที่แล้วเนื้อหาระบุไว้ว่า ‘ทรัพย์สินให้แบ่งออกเป็นสี่ส่วน ซึ่งอ้ายหลอนนั้นได้ส่วนแบ่งมากที่สุด’

“วันนั้นหยวนหยวนมาหาแม่ บอกว่าเธออายุยังน้อย ไม่อยากได้ทรัพย์สมบัติมากมายขนาดนี้ เพราะเธอสามารถหาได้ด้วยตัวของเธอเอง ดังนั้นให้แม่ยกทรัพย์สมบัติส่วนใหญ่ของเธอให้กับลูก”ดวงตาขุ่นของหม่าลี่มองไปยังอ้ายหลอน แววตาเผยความรักความเอ็นดูของแม่ออกมา

“หยุดพูดได้แล้ว หยุดพูดได้แล้ว”อ้ายหลอนใช้มือกุมหูทั้งสองข้างของตนเองแล้วเดินจากไป