ตอนที่ 1296หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1196

บทที่1296หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1196

“โจ๋ซวนเด็กดี เอาของขวัญนี้มอบให้กับน้องอ้าวเสว่ดีไหมครับ？”

ไห่โจ๋ซวนพยักหน้า เดินก้าวมาข้างหน้าสองสามก้าว จู่ๆเย่ชูฉิงก็ร้องไห้ออกมา เซี่ยชีหรั่นรีบปลอบอย่างรวดเร็ว เท้าของไห่โจ๋ซวนก็ถอยกลับมาหาเย่ชูฉิงจากที่เมื่อสักครู่นี้เขาวิ่งไปหาอ้าวเสว่ และยื่นมือออกไปลูบที่ศีรษะของเย่ชูฉิง

แม่บ้านครูกันเข้ามาพร้อมกับขวดนมและของเล่น อ้าวเสว่มองดูเด็กที่อยู่ในอ้อมกอดของเซี่ยชีหรั่นด้วยความอิจฉา หันหลังแล้ววิ่งออกไป พร้อมกับมีเสียงฝีเท้าที่ดังตามมาข้างหลัง ไห่โจ๋ซวนตะโกนออกมาว่า：“อ้าวเสว่！อย่าเพิ่งไป！”

อ้าวเสว่หยุดฝีเท้าลงพลางหันไปมองไห่โจ๋ซวน ไห่โจ๋ซวนนำของเล่นมอบให้กับอ้าวเสว่：“คุณป้าหรั่นหรั่นให้เธอ”

อ้าวเสว่ไขว่มือไว้ที่หลังไม่ยอมรับของ ไห่โจ๋ซวนยิ้มพลางพูดขึ้นว่า：“อ้าวเสว่เธอก็ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ”

“ฉันไม่น่ารักสักหน่อย！มีแต่คนบอกว่าฉันนิสัยไม่ดี！”อ้าวเสว่ทำปากจู๋ ไห่โจ๋ซวนเดินมาข้างๆอ้าวเสว่และลูบที่ศีรษะของอ้าวเสว่：“อย่าดื้อสิ ชูฉิงน่าจะร้องไห้ขึ้นมาอีก คุณป้าหรั่นหรั่นบอกว่าพวกเราน่าจะอยู่ที่นี่อีกสักสองสามวัน เดี๋ยวเราค่อยมาเล่นกันก็ได้”

เขานำของเล่นยัดใส่ในมือของอ้าวเสว่ โจ๋ซวนโบกมือแล้วรีบกลับไปที่เดิม อ้าวเสว่ทำปากจู๋แล้วปล่อยของเล่นให้หล่นลงไปบนพื้น พอมือคลายออกก็ทำให้รูบิคที่อยู่ในมือหล่นลงไปด้วย

รูบิคถูกหยิบขึ้น เมื่ออ้าวเสว่เห็นคนที่เดินมาก็พูดขึ้นด้วยความโมโหว่า：“หลี่หวาเซิงทำไมนายถึงได้น่ารำคาญแบบนี้นะ ชอลมาแย่งรูบิคของฉันไปทำอะไรกัน！”

หลี่หวาเซิงยิ้มพลางแยกชิ้นส่วนของรูบิคออกและพูดขึ้นอย่างโอ้อวดว่า：“เมื่อกี้นี้ฉันเห็นว่าเธอทิ้งมันลงไปกับพื้น แล้วตอนนี้ฉันก็เป็นคนเก็บมันได้！”

อ้าวเสว่เบ้ปากอยากจะร้องไห้ ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลัง：“แย่งกลับคืนมา”

อ้าวเสว่หันหลังกลับมาก ผู้ชายที่อยู่ด้านหลังก็คือคนที่มอบรูบิคให้กับเธอ บุคลิกของเย่เนี่ยนโม่เคร่งขรึม แววตาก็ไม่เป็นธรรมชาติเหมือนเมื่อก่อน ด้านหลังมีเด็กชายผิดดำตามมา

“อ้าวเสว่ เอากลับมา”เย่เนี่ยนโม่พูดซ้ำอีกครั้งอย่างราบเรียบ

การที่เย่เนี่ยนโม่ปรากฏตัวในครั้งนี้ ทำให้มีความกล้าหารมากขึ้นอ้าวเสว่ อ้าวเสว่หันหลังกลับไปพลางยื่นมือออกแล้วพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า：“ฉันจะบอกนายเป็นครั้งสุดท้ายนะว่าอย่าแย่งของๆฉัน”

หลี่หวาเซิงมองข้ามอ้าวเสว่ไปยังเย่เนี่ยนโม่ เย่เนี่ยนโม่มองหลี่หวาเซิงด้วยสายตาเย็นชา อวัยวะทั้งห้ายังไม่โตเต็มที ท่าทีของเขาก็เหมือนเย่เชินหลินไปสามส่วนแล้ว

“เช่อ ไม่เอาก็ไม่เอาสิ ต่อไปต่อให้เธอข้อร้องฉัน ฉันก็ไม่เอา！” หลี่หวาเซิงทิ้งรูบิคลงพลางหันหลังวิ่งจากไป

รูบิคกลิ้งมายังปลายเท้าของเนี่ยนโม่ เย่เนี่ยนโม่หยิบขึ้นมาส่งให้กับอ้าวเสว่：“ต่อไปอย่าร้องไห้แล้วยอมแพ้ให้กับศัตรู”

“เช่อ นายอายุมากกว่าฉันแค่ปีเดียว”อ้าวเสว่ทำปากจู๋และน้ำเสียงเบาลงไม่น้อย เย่เนี่ยนโม่มองไปยังรูบิคที่อยู่ในมือของอ้าวเสว่ด้วยความประหลาดใจ：“ลองเล่นอีกครั้งหนึ่งสิ”

“อะไรนะ？”อ้าวเสว่เงยหน้าขึ้น

“รูบิคอันนี้ก็เหมือนกับสมัยก่อน”เย่เนี่ยนโม่หน้าบอกบุญไม่รับแต่น้ำเสียงเผยความประหลาดใจออกมา

อ้าวเสว่หยิบรูบิคออกมาด้วยความภาคภูมิใจ หลังจากนั้นไม่ถึงนาทีเธอก็บิดรูบิคกลับด้านไปมาให้เย่เนี่ยนโม่ดู เย่เนี่ยนโม่พยักหน้า：“ยอดเยี่ยมมาก！”

ใบหน้าของอ้าวเสว่ที่ถูกชื่นชมก็แดงก่ำ แต่ก็ยังคงเสแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น：“แน่นอนอยู่แล้ว”จู่ๆเด็กชายผิวดำที่อยู่ข้างๆก็พูดขึ้นว่า：“คุณชายน้อย ได้เวลาไปเล่นกับคุณหนูแล้วครับ”

เย่เนี่ยนโม่พยักหน้าให้กับอ้าวเสว่ แล้วเดินจากในทันที อ้าวเสว่มองไปยังเงาหลังของเย่เนี่ยนโม่ที่กำลังเดินจากไปพลางคิดด้วยความอิจฉาว่า：“เด็กผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดของผู้หญิงคนนั้นอีกแล้วใช่ไหม？”

“วันนี้หุ้นของบริษัทเย่ซื่อราคาตกลงเป็นอย่างมาก ทำให้เงินทุนจำนวนมากไหลออกอย่างรวดเร็ว องค์กรจำนวนมากกำลังคาดเดาว่าบริษัทเย่ซื่อพัฒนามาจนถึงจุดอิ่มตัวแล้ว ต่อไปพวกเราต้องจับตาดูอย่างใกล้ชิด”เย่เนี่ยนโม่ปิดทีวีด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก

เซี่ยชีหรั่นเดินเข้ามาด้วยชุดนอนพลางมองดูสีหน้าของเย่เชินหลินแล้วถามขึ้นว่า：“รบกวนคุณหรือเปล่าคะ？”เย่เชินหลินลุกขึ้นแล้วดอบเซี่ยชีหรั่นที่ตัวหอมฟุ้งมาไว้ในอ้อมกอด

เซี่ยชีหรั่นผลักเย่เชินหลินเล็กน้อย สีหน้าแดงก่ำพลางพูดขึ้นว่า：“ชูฉิงอยู่ในนี้ค่ะ！”

เย่เชินหลินดมกลิ่นของหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้า หลังจากที่เซี่ยชีหรั่นคลอดลูก ผิวของเธอก็ดีขึ้นไม่น้อย เซี่ยชีหรั่นกลับพูดด้วยความเป็นห่วงว่า：“ทำยังไงดีคะ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมน้ำนมของชูฉิงถึงได้น้อยขนาดนี้ ฉันกลัวว่าลูกจะหิวตอนกลางคืนจังเลยค่ะ”

เย่เชินหลินก็หยุดการกระทำลง เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะให้หมอมาตรวจที่บ้านก็แล้วกัน เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าขณะเดียวกันเขาก็อุ้มเธอวางลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน

ความเร่าร้อนที่ปะทุขึ้นเริ่มเข้าครอบงำสติของทั้งสองคน เซี่ยชีหรั่นเขินอายจนไม่แม้แต่อยากจะมองเย่ชูฉิงเย่เชินหลินลูบแก้มที่ร้อนเผ่าของเซี่ยชีหรั่น พลางยิ้มแล้วลุกขึ้น

สวมใส่ชุดคลุมอาบน้ำ เย่เชินหลินรูดม่านกั้นระหว่างเย่ชูฉิงกับห้องนอน แล้วหันกลับมาเลิกคิ้วพลางพูดขึ้นว่า：“รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง？”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าด้วยสีหน้าที่แดงก่ำ เมื่อจินตนาการถึงความเร่าร้อนที่กำลังจะปะทุขึ้นอีกครั้ง เซี่ยชีหรั่นที่ห่างเหินไปนาน ทำให้รู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเป็นเหมือนสิ่งแปลกหน้า

เสียงซุบซิบที่ข้างใบหู ทำให้เริ่มร้อนระอุ ผ้าม่านผืนหนาที่สะท้อนเงาเลือนลางออกมา ทำให้เห็นถึงความฟุ่มเฟือยอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ค่ำคืนที่เงียบสงบของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า สภาพแวดล้อมที่ไม่หรูหราฟุ่มเฟือย เด็กผู้หญิงคนพูดขึ้นข้างๆว่า：“เธอบอกว่าเซี่ยชีหรั่นอุ้มเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมาด้วยเหรอ”

อ้าวเสว่พยักหน้า กำกระต่ายและรูบิคที่อยู่ในมือแน่น：“อืม พวกเขาเรียกหล่อนชูฉิง”

ซือซือยิ้มอย่างเย็นชา：“ชูฉิง ดูเหมือนจะมีชีวิตที่ไม่เลวเลย”เมื่อเหลือบไปเห็นรูบิคที่อยู่ในมือของอ้าวเสว่ ซือซือก็แสดงท่าทีรังเกียจ แล้วหยิบธนบัตรออกมา：“เอาเงินนี่ไปซื้อ อยากซื้ออะไรก็ซื้อ เลิกเล่นของเล่นบ้าๆนี้สักทีอายเขา”