ตอนที่ 1299 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1199

บทที่ 1299 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1199

ผ้าห่มมีกลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ เสียงของการกดบนแป้นพิมพ์มาจากภายในห้องอ่านหนังสือ เซี่ยชีหรั่นค่อย ๆ เปิดประตู เย่เชินหลินที่สวมแว่นตากำลังกดแป้นพิมพ์

มีกลิ่นยาสูบจาง ๆ ในห้อง เซี่ยชีหรั่นเห็นว่าที่เขี่ยบุหรี่ด้านข้างเต็มไปด้วยก้นบุหรี่แล้ว เย่เชินหลินไม่ได้นอนทั้งคืนงั้นเหรอ?

ค่อยๆปิดประตู เซี่ยชีหรั่นมายังห้องครัว โรงแรมได้ออกแบบห้องครัวแยกเป็นสัดส่วน เซี่ยชีหรั่นหยิบแตงกวา มะเขือเทศและขนมปังออกมา

ตัดขนมปังเป็นสามเหลี่ยมแนวทแยง วางแฮมลงบนขนมปัง ใส่แตงกวา มะเขือเทศและเนย เซี่ยชีหรั่นทำได้อย่างรวดเร็ว และรู้สึกทึ่งเมื่อต้องการจะใส่มันเข้าไปในเตาอบ

โรงแรมคงคิดว่าลูกค้าที่พักอยู่ในห้องชุดเพรสซิเดนเชียล สวีท ไม่จำเป็นต้องทำอาหารด้วยตัวเอง จึงไม่มีเตาอบในห้องครัวของยูนิต

เซี่ยชีหรั่นหยิบแซนวิชไปรอบ ๆ ห้อง แล้วทอดสายตาไปที่เครื่องรีดผ้าข้างๆ ประตูเปิดออกเล็กน้อย มีจานรองใบหนึ่งยื่นเข้ามา เย่เชินหลินเลิกคิ้ว

เซี่ยชีหรั่นพยายามถือจานและนมสดเข้ามาอย่างทุลักทุเล เย่เชินหลินละจากงานตรงหน้าและมองแซนวิชในมือของเซี่ยชีหรั่นพร้อมทั้งพูดอย่างสงสัย “ผมจำได้ว่าห้องนี้ไม่มีเตาอบ”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เย่เชินหลินก็หดหู่อย่างมาก วางแผนที่จะร้องเรียนโรงแรมนี้อย่างจริงจัง เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า เธอหัวเราะและใช้มืออธิบายด้วยท่าทาง “ฉันเห็นเตารีดอยู่ในตู้เก็บของข้างห้องครัว ฉันจึงห่อแซนวิชด้วยกระดาษฟอยล์ แล้วเอาไปอุ่นด้วยเตารีดสักพักหนึ่ง ฉันคิดว่ามันน่าจะดีทีเดียว!”

เย่เชินหลินมองไปที่เซี่ยชีหรั่นซึ่งกำลังขมวดคิ้วอย่างยิ้มแย้ม เขาคว้าตัวเธอและสูดดมกลิ่นหอมของร่างกายของอีกฝ่ายอย่างลึกซึ้ง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม : "อรุณสวัสดิ์!"

ทั้งสองจัดการกับแซนวิชได้อย่างรวดเร็วเซี่ยชีหรั่นมองไปที่คอมพิวเตอร์ของเย่เชินหลินซึ่งเต็มไปด้วยที่ข้อมูลเกี่ยวกับนมผงสำหรับทารกและถามอย่างประหลาดใจ : “คุณจะเข้าสู่โลกของนมผงอย่างนั้นเหรอ?”

เย่เชินหลินมองไปที่คอมพิวเตอร์แล้วถามว่า “ชูฉิงคืออะไร?”

“ชูฉิง？ชูฉิง เป็นคนไง” เซี่ยชีหรั่นตอบอย่างแปลกประหลาด จากนั้นก็ถูกเย่เชินหลินเคาะที่หน้าผากเบา ๆ

“ชูฉิงเป็นทารก นั่นหมายความว่าจำเป็นต้องใช้นมผง เมื่อพิจารณาจากพื้นฐานครอบครัวของผู้หญิงคนนี้ เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะให้ชูฉิงดื่มนมผงที่ราคาถูกมาก และนมผงราคาแพงจะต้องซื้อในร้านเฉพาะทางเท่านั้น” เย่เชินหลินอธิบายกับเซี่ยชีหรั่นอย่างระมัดระวัง

เซี่ยชีหรั่นปรบมือและตะโกน : "นึกออกแล้ว! ผู้หญิงคนนั้นต้องไปที่ร้านนมผงเพื่อซื้อนมผงแน่ ดังนั้นเราต้องจับผู้หญิงคนนี้ในร้านนมผงเท่านั้น!"

เย่เชินหลินพยักหน้าอย่างชื่นชมและจูบจมูกของเซี่ยชีหรั่น "ฉลาดมาก!"

“อย่างไรก็ตาม ถ้าต้องจัดการร้านนมผงในลอสแองเจลิสทีละร้าน อาจเป็นเรื่องยากเกินไป เมื่อถึงเวลานั้น ชูฉิงอาจจะโตแล้ว!” เซี่ยชีหรั่นนึกถึงฉากในทีวีแล้วน้ำตาก็เริ่มคลอดอยากจะร้องไห้อีกครั้ง

“จำไว้นะ ตอนนี้คุณเป็นเจ้าของที่ดินผืนสุดท้ายที่มีค่าที่สุดในจีนแล้ว” เย่เชินหลินกล่าวอย่างลึกซึ้ง

ภายในห้องประชุม กลุ่มชายรูปร่างสูงใหญ่ต่างมองไปที่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ในชุดสูทตรงหน้าพวกเขา เซี่ยชีหรั่นสวมเสื้อสูทและกางเกงขากว้างสีกลีบบัว แสดงให้เห็นถึงทรวดทรงอ้อนแอ้น ผมสีดำยาวของเธอม้วนงอเผยให้เห็นลักษณะที่ละเอียดอ่อนของเธอ

“ดังนั้นจุดประสงค์ของการเรียกตัวแทนจำหน่ายนมผงทั้งหมดในลอสแองเจลิสมานั้น ก็คือเพื่อการเปิดร้านนมผงที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีน” ผู้ประกอบการร้านนมผงในลอสแองเจลิสครุ่นคิดหลังจากฟังเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าและกล่าวว่า:“ใช่แล้ว ตอนนี้ประเทศของเรามีประชากรจำนวนมาก ทำให้มีความต้องการที่จะนำเข้านมผงจำนวนมากเช่นกัน นอกจากนี้ฉันมีทรัพย์สินที่จับต้องได้มูลค่ากว่าหลายร้อยล้านหยวน ดังนั้นคุณจะไม่เสียเงินเปล่าแน่นอน”

“ที่นี่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเราทั้งหมด แม้ว่าเราจะรับปากแต่ก็ยังมีเจ้าคนคร่ำครึคนหนึ่ง ซึ่งเขาเป็นยักษ์ใหญ่ในอุตสาหกรรมนมผง” ชายคนหนึ่งพูดอย่างครุ่นคิด

“ ถ้าคุณกำลังพูดถึงเจมส์ล่ะก็ คุณเริ่มเตรียมตัวได้เลย” เย่เชินหลินเดินเข้ามาและวางหนังสือโอนทรัพย์สินไว้บนโต๊ะ

เพียงเวลาไม่นานข้อมูลของบรรดาร้านขายนมผงในลอสแองเจลิสทั้งหมดก็ถูกแก้ไข ผู้หญิงคนหนึ่งบนหน้าปกของคู่มือนั้นดูสะดุดตามาก

"คนนี้เป็นใคร ใช้เวลานานแค่ไหนในการค้นหาเขา"

“พี่สาวของฉันเป็นผู้จัดการ เธอบอกว่าร้านนมผงทั้งลอสแองเจลิสกำลังต้องการตัวผู้หญิงคนนี้”

เหล่าพนักงานต่างกระซิบกระซาบจนไม่ทันสังเกตเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ตรงประตู อ้าวเสว่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและโทรออกหมายเลขโทรศัพท์หนึ่ง ซึ่งมีเพียงเบอร์เดียวเท่านั้น

"มีอะไรเหรอ" น้ำเสียงของซือซือดูไม่ค่อยดีนัก

“แม่...หนูเจอคุณน้าแล้ว” คำพูดที่คิดไว้ก่อนหน้านี้ของซือซือถูกตีกลับมาโดยอ้าวเสว่อย่างกะทันหัน

“ฉันรู้แล้ว เซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลินได้เริ่มตามหา เย่ชูฉิงแล้ว ผู้หญิงคนนั้นไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว เธอพาเย่ชูฉิง หนีไปซะ” ซือซือสั่งอย่างใจเย็น

"ชูฉิงร้องไห้อยู่ตลอด ดูเหมือนจะหิวมาก เธอต้องคิดถึงน้าชีหรั่นแน่ ๆ เธอคิดถึงแม่ตัวเองแล้ว " อ้าวเสว่มองไปที่นิ้วของเธอและพูดเบา ๆ

“อ้าวเสว่ เธอจำไว้ให้ดี ความเศร้าโศกทั้งหมดของเธอเกิดจากครอบครัวนี้ ถ้าไม่อย่างนั้น เธอก็มีแม่และพ่อพร้อมหน้า ดังนั้น อย่าเห็นใจพวกเขานักเลย พวกเขาเป็นตัวการที่ทำให้เธอร้องไห้อย่างหนักนะ”

ซือซือพูดกับอ้าวเสว่อย่างจริงจัง อ้าเสว่เบะริมฝีปากของเธอ ในใจกลับนึกถึงแต่เด็กที่ยื่นลูกบาศก์รูบิคให้ตัวเองและบอกให้ตนเองลุกขึ้นสู้

“เอาล่ะ รีบพาเย่ชูฉิงหนีไป” ซือซือวางสายโทรศัพท์อย่างไม่สบอารมณ์