ตอนที่ 1300 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1200

บทที่ 1300 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1200

"สิ่งที่น่าสนใจมากกว่านี้เหรอ?" เซี่ยชีหรั่นครุ่นคิดสักพัก จากนั้นก็มองไปที่เย่เชินหลินด้วยใบหน้าแดงก่ำ: "ทะลึ่ง!"

เมื่อเห็นว่าเซี่ยชีหรั่นไม่ได้มีอาการตื่นตระหนกและกังวลใจอีกต่อไปแล้ว เย่เชินหลินก็แตะแก้มของเธอและลูบที่หน้าผากอย่างใกล้ชิด: "นี่ เริ่มนับกันเถอะ"

เซี่ยชีหรั่นหลับตาลงและรู้สึกถึงลมพัดที่ใบหน้า จากนั้นก็มีเสียงปิดประตูเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่นานประตูก็เปิดขึ้นอีกครั้ง

“ลืมตาได้แล้ว” เย่เชินหลินจูบหน้าผากของเซี่ยชีหรั่นอย่างแผ่วเบา เซี่ยชีหรั่นลืมตาขึ้น ด้านหลังเย่เชินหลินมีผู้หญิงกำลังมองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างตะลีตะลาน

"ฉันขอโทษที่รบกวนคุณ" ผู้หญิงคนนี้ดูดีและอาจกล่าวได้ว่าเธอสวยมาก

เซี่ยชีหรั่นรีบพาผู้หญิงคนนั้นขึ้นไปชั้นบนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า "มองไปที่เสื้อผ้าของคุณ ก็รู้ว่าคุณร่ำรวย" ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างต่ำต้อยในขณะที่ถือเสื้อผ้าของเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นฟังไม่ค่อยถนัดจึงหันกลับมาและถามว่า "คุณพูดอะไรนะ?"

"ไม่มีอะไร" หญิงสาวยิ้มอย่างอ่อนหวาน เซี่ยชีหรั่นก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา: "คุณสวยมากจริงๆ"

เมื่อเซี่ยชีหรั่นและผู้หญิงคนนั้นปรากฏตัว เย่เชินหลินที่เหลือบตาไปมองก็รู้สึกประหลาดใจ หญิงสาวรู้สึกประหม่าเล็กน้อยพลางสะบัดชายกระโปรง เธอรู้ตัวว่าตัวเองนั้นสวยและรู้มาตลอด

"รีบ ๆ นั่งลงเร็ว ฉันจะรินชาให้คุณ!" เซี่ยชีหรั่นวิ่งไปที่ห้องครัวและหยิบกาน้ำชา “โอ้โห!” ไอน้ำที่เพิ่งเดือดจนพวยพุ่งออกไปนั้นร้อนมากจนมาถูกเซี่ยชีหรั่นเข้า

“ยัยโง่” เย่เชินหลินพูดเบา ๆ ก่อนจะจับมือของเซี่ยชีหรั่นเพื่อเดินขึ้นบันได เซี่ยชีหรั่นหันหน้าไปพูดกับผู้หญิงที่โซฟา: "ขอโทษนะ ฉันจะไปทำแผล คุณรอสักครู่นะคะ"

หญิงสาวพยักหน้าด้วยรอยยิ้มและมองลึกลงไปที่ดวงตาของเย่เชินหลิน ทันทีที่เข้ามาในห้องก็กดเซี่ยชีหรั่นเข้ากับกำแพงอย่างรุนแรงและพูดอย่างเดือดดาล “คุณกำลังเชื้อเชิญผมอย่างนั้นเหรอ?”

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่เย่เชินหลินอย่างประหลาดใจ : "เชื้อเชิญ? ฉันเปล่า"

สายตาของเซี่ยชีหรั่นมองตามการจ้องของเย่เชินหลินซึ่งอยู่ที่หน้าอกของเธอ ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้สวมชุดชั้นในและเมื่อเธอเข้าไปในสายฝน ทำให้เห็นเส้นโค้งอันงดงามของเซี่ยชีหรั่นเต็มตา

"ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น" เซี่ยชีหรั่นกระโดดขึ้นไปบนเตียงและห่อตัวเองด้วยผ้านวม เย่เชินหลินดึงเซี่ยชีหรั่นออกมา เธอพูดว่า: "ยังมีคนอยู่"

"มีคนอยู่ก็ไม่ต้องเป่าผมแล้วงั้นสิ?" เย่เชินหลินลุมหัวของเซี่ยชีหรั่นด้วยผ้าขนหนู และเช็ดผมของเธอใช้ไดร์เป่าผมช่วยให้ผมแห้ง

เป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วโมงก่อนที่เซี่ยชีหรั่นจะลงมาชั้นล่าง ผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่ในห้องมองไปที่เซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินอย่างงงงวย

"ทำไมคุณถึงมาที่ลอสแองเจลิสล่ะ ฉันว่าคุณก็เป็นคนจีนเหมือนกันนี่" เซี่ยชีหรั่นถามอย่างเป็นห่วง

“ฉันอาศัยอยู่ในชนบทตั้งแต่เกิด มีญาติบางคนบอกว่ามาที่ลอสแองเจลิสจะได้เงินเดือนสูงมาก ด้วยเหตุนี้เขาจึงขายฉันให้คนอื่นที่นี่ และในที่สุดฉันก็หนีออกมาในวันนี้ เมื่อเห็นแสงไฟของที่นี่ ฉันก็เลยคิดว่าฉันจะอยู่ได้สักคืนไหมนะ”

“ จะมีเรื่องแบบนี้ได้ยังไง? ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณไม่โทรแจ้งตำรวจล่ะ?” เซี่ยชีหรั่นตกใจกลัว

"เปล่าประโยชน์ ตำรวจไม่สามารถจับกุมได้ เบื้องหลังพวกเขาคือกองกำลังในลอสแองเจลิสทั้งหมด ไม่สามารถเอาชนะมันได้" หญิงสาวยกแผลเป็นที่มือ : "ดูสิ นี่คือรอยแผลเป็นที่เขาทิ้งไว้กับฉัน"

เซี่ยชีหรั่นสูดลมหายใจและมองไปที่รอยแผลเป็นที่ซับซ้อนบนร่างกายของหญิงสาว "นี่มันมากเกินไปแล้วนะ" เซี่ยชีหรั่นบ่นพึมพำ

“พรุ่งนี้เช้าก็ออกไปซะ” เย่เชินหลินจับมือของเซี่ยชีหรั่นแล้วเดินขึ้นไปชั้นบน ผู้หญิงคนนั้นตะโกนว่า “คุณไม่เห็นใจกันบ้างเหรอ? คุณรู้ไหมผู้คนในสถานที่นั้นขายได้เหมือนสิ่งของและคนที่ขายไม่ได้ก็จะถูกทุบตี””

"นั่นมันชีวิตของคุณ" เย่เชินหลินกล่าวแบบไม่รู้สึกรู้สา

เซี่ยชีหรั่นเขย่าข้อมือของเย่เชินหลิน ผู้หญิงคนนั้นก็กัดฟันและพูดว่า “แม้ว่านี่จะเป็นการกระทำของฉันเองเพื่อที่จะมีชีวิตที่ดีขึ้น แต่เด็กๆพวกนั้นบางคนถูกขายไปที่นั่นทันทีที่พวกเขาเกิด วันนี้ก็มีเด็กคนหนึ่งและเด็กทารกถูกขายไปยังสถานที่นั้น ไม่กี่วันพวกเขาก็จะถูกประมูล”

เย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นมองหน้ากันสักพัก สองคนอดไม่ได้ที่จะคิดบางอย่างขึ้นมา

เย่ชูฉิง อ้าวเสว่!

"พวกเขาหน้าตาเป็นยังไง ใช่ …" เซี่ยชีหรั่นถูกลากโดยเย่เชินหลิน เขาส่ายหัวและกลับไปที่โซฟา

“พูดลักษณะของพวกเขามา” เย่เชินหลินพูดเสียงต่ำ

ผู้หญิงคนนั้นกัดริมฝีปากจนริมฝีปากที่สดใสของเธอนั้นมีคราบเลือดออกมา : "ถ้าฉันบอกคุณ คุณจะให้อะไรฉันได้บ้าง?"

“คุณอยากได้อะไร?” เย่เชินหลินเลิกคิ้ว

“ฉันอยากอยู่ที่นี่” หญิงสาวกระซิบ

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่เย่เชินหลินด้วยความปรารถนาในสายตา เย่เชินหลินตบหลังมือของเซี่ยชีหรั่นด้วยท่าทางผ่อนคลายและพูดเบา ๆ ว่า "ถ้าข้อมูลที่คุณพูดมีค่าพอ"

ผู้หญิงคนนั้นครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งและพูดว่า : “มีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งที่สวยมาก ตาโต คิ้วสวย มีผมหน้าม้า ความจำดีมาก ฉันอยู่กับเธอ สามารถคำนวณเลขจำนวนมากได้ในคราวเดียว และยังมีเด็กอีกคนที่เธออุ้มอยู่ตลอด เด็กน้อยคนนั้นไม่ได้มีอะไรให้ฉันประทับใจสักเท่าไหร่”