ตอนที่ 1363 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1263

ไห่โจ๋ซวนขมวดคิ้ว แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาอีกครั้งว่า “คุณเป็นคนยิงหรือเปล่า!”

ชายที่พูดสำเนียงกวางตุ้งขยิบตาให้เพื่อน แล้วพูดว่า “จริงๆแล้วเรื่องนี้มันมีเงื่อนงำบางอย่างซ่อนอยู่จริงๆ ถ้าไม่อย่างนั้น เอ็งก็แกะมือข้างหนึ่งของข้าออก แล้วข้าค่อยบอกเอ็ง มือของข้ามีบาดแผล พอคลายเชือกออกแล้วข้าก็หนีไปไม่ไหวหรอก”

ไห่โจ๋ซวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงก้าวไปข้างหน้าเพื่อคลายเชือกที่มือข้างหนึ่งให้ชายคนนั้น ดวงตาของชายคนนั้นเป็นประกายขึ้นมา และมือของเขาก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าที่เอวด้านหลังของเขาอย่างเงียบๆ ภายในซ่อนมีดเล่มเล็กๆเอาไว้หนึ่งเล่ม ขอเพียงแค่ใช้เด็กคนนี้เป็นตัวประกัน ก็ไม่ต้องกลัวว่าคนพวกนี้จะไม่ปล่อยพวกเขาไปได้แล้ว

หลังจากที่ไห่โจ๋ซวนถูกลักพาตัวไปไกลถึงแอฟริกา ไห่ลี่หมินก็ได้เชิญครูสอนเทควันโดมาสอนเทควันโดให้ไห่โจ๋ซวนเป็นกรณีพิเศษ เมื่อเขาเห็นว่าชายคนนั้นคิดจะต่อต้าน ไห่โจ๋ซวนก็เลยต่อยไปที่ข้อมือของชายคนนั้นหนึ่งหมัด แม้ว่าเขาจะไม่มีเรี่ยวแรงเพียงพอเพราะว่าเขาอายุยังน้อย แต่ก็ทำให้ชายคนนั้นตื่นตระหนกตกใจจนทำอะไรไม่ถูกและมีดก็ร่วงหล่นลงกับพื้นได้เช่นเดียวกัน

ชายคนนั้นต้องการจับมีด ไห่โจ๋ซวนจึงหยิบมีดขึ้นมาแล้วกดลงไปที่คอของชายคนนั้น เลือดที่ค่อยๆไหลซึมออกมาทีละน้อยทำให้ไห่โจ๋ซวนมีความรู้สึกสะใจที่ได้แก้แค้น แล้วมีดก็ได้เข้าใกล้เนื้อมากขึ้นอีกนิด ความคิดที่จะแก้แค้นให้กับไห่ลี่หมินยังคงอยู่ในสมองของไห่โจ๋ซวนไม่สามารถลืมเลือนได้

“โจ๋ซวน!” เซี่ยชีหรั่นที่อยู่ข้างๆรีบวิ่งมาขว้างมีดทิ้งไป แล้วกอดไห่โจ๋ซวนไว้ในอ้อมแขน ตามด้วยเย่เชินหลินที่รีบวิ่งมาเตะชายสองคนนั้นออกไป แล้วกำชับกับจางเฟิงอี้ว่า “สั่งสอนไปทีหนึ่งแล้วพาไปสถานีตำรวจซะ”

พอเกิดเรื่องเหล่านั้นในงานศพ เซี่ยชีหรั่นก็เลยไม่กล้าปล่อยให้ไห่โจ๋ซวนอยู่ในบ้านคนเดียว เธอจึงไปพูดกับหลินหลิง แล้วพาไห่โจ๋ซวนมาอยู่ที่บ้านตระกูลเย่

ในห้องรับแขก ไห่โจ๋ซวนกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ เย่ชูฉิงที่อยู่ข้างๆก็ถูกพี่เลี้ยงอุ้มอยู่ พอเย่ชูฉิงเห็นไห่โจ๋ซวน ก็บิดมือเล็กๆ อ้วนๆแล้วชูมือโบกไปทางไห่โจ๋ซวน และพูดว่า “อุ้มอุ้ม!”

พี่เลี้ยงยิ้มแล้ววางเย่ชูฉิงลง เย่ชูฉิงเดินโซเซและโบกมือทั้งสองข้างไปทางไห่โจ๋ซวน เมื่อเขากำลังจะไปถึงไห่โจ๋ซวน ไห่โจ๋ซวนก็ลุกขึ้นยืนและหลบหลีกมือของเย่ชูฉิงที่ต้องการคว้าเสื้อผ้าของตัวเองทันที

เย่ชูฉิงเสียการทรงตัวและล้มตัวลงกับพื้น เงยหน้าขึ้นมองไห่โจ๋ซวนอย่างน่าสงสาร แล้วเบ้ปากและร้องไห้ออกมา

ไห่โจ๋ซวนมองดูเย่ชูฉิงร้องไห้ฟูมฟายอย่างเฉยเมย ภายในใจก็มีความปิติยินดีที่ไม่สามารถอธิบายได้อยู่เล็กน้อย แด๊ดดี้ของเขาไม่อยู่แล้ว แถมตัวเองยังต้องมาอาศัยอยู่ในบ้านของคนที่ทำร้ายแด๊ดดี้อีก เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ในหัวใจของไห่โจ๋ซวนก็ยิ่งรู้สึกเกลียดชังมากขึ้นไปอีก

“ชูฉิง?” เสียงของเซี่ยชีหรั่นดังมาจากบันได เซี่ยชีหรั่นรีบรับเย่ชูฉิงจากมือของพี่เลี้ยงมากอดเอาไว้ในอ้อมแขนและโอ๋เขา เย่ชูฉิงนอนพิงอยู่บนไหล่ของเซี่ยชีหรั่น แล้วมองไห่โจ๋ซวนที่ยืนอยู่ข้างๆอย่างหวาดกลัวเล็กน้อย

พอไห่โจ๋ซวนเห็นเซี่ยชีหรั่นรักเย่ชูฉิงอย่างสุดจิตสุดใจเช่นนี้ ก็กำลังคิดในใจว่าเย่ชูฉิงไว้วางใจตัวเองถึงขนาดนี้ ถ้าตัวเองรังแกเย่ชูฉิงขึ้นมา เซี่ยชีหรั่นจะยิ่งเจ็บปวดใจมากขึ้นหรือไม่?

พอคิดถึงตรงนี้ สีหน้าท่าทางที่เย็นชาของไห่โจ๋ซวนก็เปลี่ยนเป็นท่าทางที่สนิทสนมขึ้นมา แล้วเดินไปตรงหน้าเซี่ยชีหรั่นและพูดอย่างน่าเอ็นดูว่า “น้องชูฉิง เมื่อกี้พี่ชายไม่ระวัง พี่ขอโทษนะ”

เย่ชูฉิงสะอึกสะอื้นและมองไห่โจ๋ซวน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทางที่ดูดุร้ายและใจดำเหมือนในตอนแรกอีกต่อไป สักพักใหญ่จึงยื่นมือทั้งสองข้างออกไปหาไห่โจ๋ซวนใหม่ “อุ้มอุ้ม!”

ในขณะที่ไห่โจ๋ซวนกำลังอุ้มเย่ชูฉิงอยู่เซี่ยชีหรั่นก็ยิ้มแย้ม เซี่ยชีหรั่นเห็นไห่โจ๋ซวนอารมณ์มั่นคงแล้วจึงวางใจขึ้นมา เย่เชินหลินเดินเข้ามาทางประตูใหญ่ จึงรีบเดินไปข้างหน้าเซี่ยชีหรั่นแล้วถามว่า “สองคนนั้นเป็นยังไงบ้าง?”

“ฆ่าคนโดยเจตนา ผมพลิกแพลงลูกไม้เข้าไปด้วยนิดหน่อย ก็เพียงพอที่จะเอาพวกมันเข้าไปนั่งอยู่ในคุกได้แล้ว” เมื่อเย่เชินหลินพูดถึงสองคนนั้นสีหน้าของเขาก็เย็นชาขึ้นมา

“งั้นซือซือล่ะ?” เซี่ยชีหรั่นเอ่ยปากพูดขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เย่เชินหลินไม่เคยพูดถึงซือซือเลย เย่เชินหลินกวาดสายตามองไปที่ไห่โจ๋ซวน เขาไม่อยากพูดเรื่องเหล่านี้ต่อหน้าเด็กคนนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงความเศร้าโศกเสียใจของเด็กคนนี้

ไห่โจ๋ซวนที่กำลังอุ้มเย่ชูฉิงอยู่ข้างๆก็พูดอย่างน่าเอ็นดูขึ้นมาว่า “น้าเซี่ยผมพาชูฉิงออกไปอาบแดดข้างนอกนะครับ”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า ไห่โจ๋ซวนอุ้มเย่ชูฉิงออกประตูไปกลับไม่ได้จากไปไหน แต่วางเย่ชูฉิงเอาไว้ แล้ววิ่งไปแอบฟังที่หน้าต่าง

ภายในห้องเย่เชินหลินพูดอย่างแผ่วเบาว่า “ผู้หญิงคนนี้ผมจะจัดการเอง เธอทำเรื่องเลวๆมากเกินไปแล้วจริงๆ ผมจะพาเธอไปอยู่ในสถานสงเคราะห์ แล้วให้คนเฝ้าดูเธอ”

เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจ เรื่องราวดำเนินมาถึงวันนี้ เธอไม่สามารถชี้แจงข้อเท็จจริงอะไรให้ซือซือได้แล้ว เธอจึงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “เรื่องนี้ควรจะจบลงได้แล้ว”

ในขณะที่ไห่โจ๋ซวนที่อยู่นอกหน้าต่างกำลังฟังการสนทนาระหว่างเย่เชินหลินและ เซี่ยชีหรั่นอยู่นั้น คิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้น ฆาตกรที่ฆ่าแด๊ดดี้ของตนเองคนนั้นกับแด๊ดดี้ตระกูลเย่น่าจะรู้จักกันดี และแล้วเขาก็มีความรู้สึกว่าชายเสื้อถูกถึงขึ้นมา พอไห่โจ๋ซวนก้มลงไป ก็เห็นเย่ชูฉิงยื่นมือเล็กๆออกมาและพยายามจะเอื้อมไปให้ถึงนิ้วก้อยของไห่โจ๋ซวน

นี่คือวิธีสร้างความสัมพันธ์ที่ไห่โจ๋ซวนมักใช้กับเย่ชูฉิงเมื่อตอนที่เย่ชูฉิงยังเล็กๆ ในขณะที่กำลังมองดูการกระทำที่เย่ชูฉิงพยายามที่จะดึงมือของตัวเองอยู่นั้น ก็ชักนำให้ความทรงจำที่อ่อนโยนในหัวใจของไห่โจ๋ซวนหวนกลับมาอีกครั้ง ไห่โจ๋ซวนโน้มตัวลง แล้วยื่นนิ้วของตัวเองให้เย่ชูฉิง และแอบจดจำสถานที่ที่ใช้คุมตัวซือซือเอาไว้ในใจเงียบๆ

วันรุ่งขึ้น คนขับรถไปส่งเย่เนี่ยนโม่กับไห่โจ๋ซวนที่โรงเรียน พอเข้าไปในประตูโรงเรียนแล้ว ไห่โจ๋ซวนก็หยุดเดิน แล้วเย่เนี่ยนโม่จึงถามด้วยความแปลกใจว่า “เป็นอะไรไปเหรอ?”