ตอนที่ 1365 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1265

ยังไงซะก็ไม่มีที่ไปอยู่แล้ว งั้นแวะไปดูที่นี่กันก่อนก็แล้วกัน หลัวหมี่เสว่ตัดสินใจที่จะไปยังสถานที่ที่อยู่ในกระดาษโน้ต

รถMaseratiคันหนึ่งแล่นมาจากระยะไกลอย่างรีบด่วน หลัวหมี่เสว่มองดูอยู่ด้วยความอิจฉา เมื่อก่อนเธอก็ได้ขับรถแบบนี้ ตอนนี้อย่าว่าแต่รถคันเล็กๆเลย รถจักรยานสักคันก็ซื้อมาขับไม่ได้

Maseratiไม่ได้แล่นจากไป แต่หยุดอยู่ข้างๆหลัวหมี่เสว่ หลังจากที่เห็นคนที่มาสีหน้าของหลัวหมี่เสว่ก็เขียวปัดขึ้นมา “เซี่ยชีหรั่น”

“หลัวหมี่เสว่เธอไม่เป็นอะไรนะ?” เดิมทีเซี่ยชีหรั่นเพียงแค่อยากจะมาลองเสี่ยงโชคดูสักตั้ง คิดไม่ถึงว่าจะได้พบกับหลัวหมี่เสว่

“เธอเป็นอะไรไปเนี่ย! ฉันจะเป็นหรือไม่เป็นอะไรเธอก็ไม่ต้องมายุ่ง เธอบ้าไปแล้วหรือเปล่า!” หลัวหมี่เสว่คิดว่าเซี่ยชีหรั่นกำลังแช่งเธออยู่ สีหน้าจึงไม่สู้ดีมาก

ทัศนคติของหลัวหมี่เสว่เลวร้ายมาก เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจและสกัดหลัวหมี่เสว่เอาไว้ แล้วพูดเรื่องจริงแบบไม่ปิดบังอะไรอีกต่อไปว่า “ฉันไม่ใช่ชู้ของพ่อเธอ ผู้หญิงที่เป็นชู้จริงๆชื่อว่าซือซือ”

หลัวหมี่เสว่ตื่นตระหนกตกใจ แล้วถามโดยที่ไม่แสดงอารมณ์ใดใดอยู่บนสีหน้าว่า “เธอคิดว่าฉันจะเชื่อเธอหรอ?”

เซี่ยชีหรั่นหลบไปยืนอยู่ข้างๆและไม่ขวางกั้นอีก แล้วพูดแต่เพียงว่า “ระยะนี้เธอต้องระวังความปลอดภัยด้วยนะ”

หลัวหมี่เสว่ไม่ได้ฟังคำพูดของเซี่ยชีหรั่นอย่างละเอียด แต่สายตากลับจับจ้องไปที่เสื้อผ้าที่เซี่ยชีหรั่นกำลังสวมอยู่

ล้วนแล้วแต่เป็นแบรนด์เนมทั้งนั้นเลย พอลองมองดูที่ตัวเองอีกครั้ง สวมใส่เสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีนส์จากแผงข้างถนน ช่างน่าขันจริงๆ

เมื่อไม่อยากคุยเรื่องไร้สาระกับเซี่ยชีหรั่นอีก หลัวหมี่เสว่ก็เลยรีบออกไปอย่างรวดเร็ว เซี่ยชีหรั่นมองดูแผ่นหลังของหลัวหมี่เสว่อย่างเป็นกังวล และกำลังคิดในใจว่าหวังว่าทั้งหมดนี้จะเป็นเพราะว่าเธอคิดมากไปเอง

หลัวหมี่เสว่นั่งรถประจำทางสองสามรอบจึงมาถึงที่อยู่ที่เขียนไว้ในกระดาษโน้ต คิดไม่ถึงว่าจะเป็นร้านขายของชำร้านหนึ่งที่อยู่ในซอย

พอเห็นอาหารว่างที่อยู่ในร้านขายของชำ หลัวหมี่เสว่ก็กลืนน้ำลายไปมา ณ ช่วงเวลานี้ เธอหิวจนทนไม่ไหวมาตั้งนานแล้ว

“มีคนอยู่ไหม?” หลัวหมี่เสว่ตะโกนเข้าไปในห้อง ภายในห้องไม่มีใครตอบกลับมา หลัวหมี่เสว่ก็เลยตะโกนขึ้นมาอีกสองสามครั้ง แล้วยังผลักแผงประตูที่อยู่ทางเข้าร้านขายของชำด้วย แผงประตูไม่ได้ล็อกอยู่ ก็เลยถูกเปิดออกมาได้อย่างง่ายดาย

หลัวหมี่เสว่เดินเข้าไปข้างใน รอบๆไม่มีคนอยู่เลย มีเพียงเสียงของพัดลมที่กำลังหมุนอยู่ในห้องดังขึ้นมา

“ไม่ทราบว่ามีใครอยู่ไหมคะ?” หลัวหมี่เสว่เดินเข้าไปในห้อง ก็เห็นคนคนหนึ่งกำลังนอนหันหลังให้ตัวเองอยู่บนพื้น

ด้วยความตกใจ หลัวหมี่เสว่จึงคิดอยากจะหนีออกไป แต่กลับถูกตีที่ท้ายทอยอย่างแรง ชั่วพริบตาเดียวเธอก็ทรุดตัวลงกับพื้นแล้วก็สลบไปทันที

มีคนจำนวนหนึ่งเดินเข้ามาเป็นขบวน ในขณะที่เย่เชินหลินที่เป็นหัวหน้ากำลังมองหลัวหมี่เสว่ที่ทรุดตัวลงกับพื้น ก็สั่งจางเฟิงอี้ว่า “เริ่มทำได้เลย”

จางเฟิงอี้พูดด้วยความลังเลว่า “อันที่จริงเธอก็ไม่เคยทำมาก่อน พวกเราทำแบบนี้มันจะไม่มากเกินไปเหรอครับ? นี่คือชีวิตคนทั้งคนเลยนะครับ?”

เย่เชินหลินขมวดคิ้ว และอดที่จะทอดสายตาไปมองดูแผ่นหลังของหลัวหมี่เสว่ แล้วกัดฟันพูดว่า “ทำตามแผนได้เลย”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เย่เชินหลินกำลังมองดูจางเฟิงอี้เอามีดเล่มหนึ่งแทงเข้าไปในร่างกายของหลัวหมี่เสว่ หลังจากนั้นก็แล้วค่อยๆลบลายนิ้วมือออกอย่างระมัดระวัง

“ฮัลโหล คุณเย่ สมองของคุณเคยได้รับบาดเจ็บมาก่อนหรือเปล่าครับ?” คุณหมอที่อยู่ในสายถาม

เย่เชินหลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตอนที่เกิดแผ่นดินไหวตัวเองได้ตกลงไปในรอยร้าวขนาดใหญ่ แล้วศีรษะของฉันก็ถูกกระแทกตอนที่ตกลงไป เพียงแต่ในตอนแรกเขาไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น

“ใช่ครับ” เย่เชินหลินจึงได้เล่าถึงต้นสายปลายเหตุสั้นๆให้เขาฟังหนึ่งรอบ

“งั้นก็ถูกต้องแล้ว มีก้อนเลือดที่เล็กมากอยู่บนเส้นประสาทตา ซึ่งแทบจะมองไม่เห็นเลย แต่ก้อนเลือดก้อนนี้มันไปกดทับเส้นประสาทตาของคุณ หากไม่ระวังจะทำให้ตาบอดได้ ตอนนี้เป็นการยากเกินไปที่จะเอาก้อนเลือดนี้ออกไป เรายังพยายามคิดหาวิธีอยู่ครับ” คุณหมอที่อยู่ในสายพูด

เมื่อเย่เชินหลินรู้สาเหตุที่ทำให้ตัวเองสูญเสียการมองเห็นแล้วในใจของเขากลับสงบนิ่งลง เขาพูดประโยคสั้นๆกับคุณหมอสองสามประโยคแล้วก็วางสายไป พอจะเข้าไปในห้องเท้าของเขาก็เตะเข้ากับกล่องหนึ่งแถว

ของที่อยู่ในกล่องทั้งหมดล้วนเป็นขนมไหว้พระจันทร์ กล่องที่อยู่รอบๆก็เช่นกัน “อีกหนึ่งอาทิตย์ก็เป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์แล้วครับ” จางเฟิงอี้ปาดเหงื่อที่อยู่บนใบหน้าแล้วเดินมา

เทศกาลไหว้พระจันทร์? เย่เชินหลินคิดถึงเซี่ยชีหรั่น ในใจของเขาก็อ่อนโยนขึ้นมา ในช่วงสองปีที่ เซี่ยชีหรั่นจากไป เขาทำงานล่วงเวลาตลอดช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ เพื่อที่จะไม่ให้คิดถึงผู้หญิงคนนี้

ณ คฤหาสน์ตระกูลเย่

พ่อบ้านแปลกใจเล็กน้อยเมื่อได้รับโทรศัพท์จากเย่เชินหลิน ว่า “ส่งบัตรเชิญให้คนบางคน ว่าขอเชิญให้มารวมตัวกันในเทศกาลไหว้พระจันทร์ด้วยนะ”

“รับทราบครับ คุณชาย ผมจะไปทำทั้งหมดนี้ให้นะครับ” พ่อบ้านรับปาก

“ชีหรั่นอยู่ไหม?” เย่เชินหลินถาม

“คุณนายเหรอครับ? คุณนายไม่อยู่ครับ เจ้าหน้าที่Bakerมาที่นี่ หลังจากที่เขาไปแล้วคุณนายก็ตามออกไปครับ” พ่อบ้านรายงานเย่เชินหลินตามความเป็นจริง เย่เชินหลินไม่ได้พูดอะไรมาก แล้ววางสายไปอย่างคล่องแคล่ว

พอพ่อบ้านวางสายลง ก็เห็นเซี่ยชีหรั่นเดินเข้ามา จึงรีบพูดขึ้นมาว่า “คุณนายครับ นายน้อยโทรมาเมื่อนาทีที่แล้ว แต่น่าเสียดายที่คุณไม่อยู่”