ตอนที่ 1367
ตอนที่ 1367 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1267
October 28, 2026
เย่ชูฉิงเอามือที่ยังมีรอยประทับสีแดงวางไว้บนฝ่ามือของไห่โจ๋ซวนด้วยความดีใจ และตอบกลับอย่างมีความสุขว่า “อื้ม!”
ไห่โจ๋ซวนเหลือบมองหลี่ยี่ซวนเบาๆ แล้วจูงเย่ชูฉิงเดินออกไป ไหล่ของหลี่ยี่ซวนถูกชน พอเขาหันไปมองจึงรู้ว่าเป็นเย่เนี่ยนโม่
เย่เนี่ยนโม่หันไปมองตามสายตาของหลี่ยี่ซวนไปที่ลานบ้านแล้วถามด้วยความสงสัยว่า “นายกำลังดูอะไรอยู่?”
“ดูมนุษย์ต่างดาว!” ตอนที่หลี่ยี่ซวนปฏิบัติต่อเย่เนี่ยนโม่เขาจะพยายามแสดงความทะเล้นและชอบก่อกวนบวกกับความปากร้ายของตัวเองออกมาอย่างเต็มที่
“นายพูดว่าน้องสาวของฉันเป็นมนุษย์ต่างดาวอย่างนั้นเหรอ?!” เย่เนี่ยนโม่พูดจาบ่ายเบี่ยง
“ฉันเปล่าสักหน่อย!” หลี่ยี่ซวนยกกำปั้นขึ้นและกำลังจะชก เย่เนี่ยนโม่ยิ้มและหันหลังไป แล้วก็ชนเข้ากับอ้าวเสว่ที่กำลังคิดและพูดกับตัวเองอยู่ ทำให้อ้าวเสว่ก้าวถอยหลังไม่หยุด เขาจึงใช้มือข้างหนึ่งรองไหล่ของอ้าวเสว่เอาไว้อย่างมั่นคง
เย่ชูหวินเหลือบมองดูอย่างเย็นชา แล้วหันหลังมากินถั่วลิสงต่ออย่างเงียบๆ “เธอไม่เป็นไรนะ!” ยังไงตัวเองก็เป็นคนที่ชนอ้าวเสว่ล้ม เย่เนี่ยนโม่จึงถามด้วยความเป็นห่วง
“ไม่เป็นไร! นายชนฉันล้มลง คืนนี้ฉันอยากให้นายฟังฉัน!” อ้าวเอ๋อร์พูดอย่างเจ้าเล่ห์
หลี่ยี่ซวนที่อยู่ข้างๆทนดูไม่ไหวแล้ว ยังไงซะตัวเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย เขาจึงพุ่งตัวเข้าไปพูดอยู่ข้างๆเย่เนี่ยนโม่ว่า “เธอนี่แตกต่างจากพวกมิจฉาชีพตรงไหนกัน โดนคนอื่นชนแค่แป๊บเดียว ก็ติดตามเขาไปตลอดชีวิตแล้ว!”
อ้าวเสว่โกรธจนพูดไม่ออก เย่เนี่ยนโม่เหลือบมองอย่างหลี่ยี่ซวนอย่างสงบเยือกเย็น แต่กลับชื่นชอบหลี่ยี่ซวนขึ้นมาจากใจจริง
“พวกเธอสามคนกระซิบกระซาบอะไรกันอยู่ล่ะ! รีบไปเล่นที่ลานกับไห่โจ๋ซวนและชูฉิงเถอะ” เซี่ยชีหรั่น เดินมาตรงหน้าของเด็กทั้งสามคนยิ้มและพูดออกมา
โม่เสี่ยวจุนดึงเย่ชูหวินขึ้นแล้วก็ผลักไปหาเย่เนี่ยนโม่ และรีบพูดว่า “ไปเล่นกับเพื่อนๆนะ อย่าทำนิสัยไม่ชอบพูดจาล่ะ”
เย่ชูหวินมองถั่วลิสงที่ยังทานไม่เสร็จอยู่บนโต๊ะอย่างอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย สายตาของโม่เสี่ยวจุน เต็มไปด้วยความเถียงไม่ได้ เย่ชูหวินพยักหน้า แล้วเดินไปนอกลานบ้านอย่างเย็นชา
“นิสัยที่ไม่ชอบพูดจาแบบนี้ฉันดูยังไงๆก็เหมือนเย่เชินหลิน” ไม่เสี่ยวจุนบ่นพึมพำ ไห่ฉิงฉิงทุบโม่เสี่ยวจุนเบาๆหนึ่งครั้ง “คุณพูดอะไรของคุณน่ะ!”
จงหยุนซางถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ชีหรั่น ตอนนี้มันก็สามทุ่มแล้วนะ เชินหลินมีธุระก็เลยมาไม่ได้หรือเปล่า?”
คนที่อยู่ในห้องรับแขกทั้งหมดมองไปที่เซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วพูดว่า “ฉันจะลองโทรถามดูสักหน่อยนะคะ”
โทรศัพท์ถูกรับสายอย่างรวดเร็ว “ฮัลโหล ชีหรั่น”
“ค่ะ ฉันเอง จัดการธุระเสร็จหรือยังคะ? ทุกคนมาอยู่กันครบแล้วนะคะ” ในขณะที่เซี่ยชีหรั่นมองดูทุกคนนั่งอยู่ด้วยกันก็มีความสุขมาก
“ขอโทษนะ มีงานที่บริษัทผมไปไม่ได้ คืนนี้อาจจะกลับไปไม่ได้แล้ว” น้ำเสียงของเย่เชินหลินมีความเหนื่อยล้าอยู่ด้วย
“อ่า อย่างนั้นเหรอคะ? งั้นคุณก็ดูแลสุขภาพด้วย อย่าหักโหมเกินไปนะคะ” หัวใจของเซี่ยชีหรั่นเหมือนกับตกจากก้อนเมฆแล้วร่วงลงไปจนถึงก้นเหว และน้ำเสียงก็หงอยเหงาเศร้าซึมขึ้นมา
ขณะที่เตรียมจะวางสาย ทันใดนั้นเย่เชินหลินก็พูดอยู่ในสายว่า “เดี๋ยวก่อนชีหรั่น”
เซี่ยชีหรั่นตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งว่า “ค่ะ ฉันยังอยู่”
“สุขสันต์วันหยุดนะครับ ผมรักคุณนะ” เย่เชินหลินพูดเสร็จก็วางสายไป
พอทุกคนเห็นสีหน้าของเซี่ยชีหรั่นต่างก็เดาออกว่าเกิดอะไรเรื่องขึ้น โม่เสี่ยวจุนลุกขึ้นมาถามด้วยสีหน้าที่เขียวปัดด้วยความโกรธว่า “เขาไม่กลับมาแล้วใช่ไหม คุณจะบอกว่าเขามักจะทิ้งคุณที่อยู่บ้านคนเดียวบ่อยๆเพื่อที่จะทำงานแบบนี้ใช่ไหม ผมจะไปถามเขาให้รู้เรื่อง”
ไห่ฉิงฉิงรีบดึงโม่เสี่ยวจุนเอาไว้ แล้วเหลือบมองไปที่เซี่ยชีหรั่นที่มีสีหน้ามัวหมอง และส่งสายตาเป็นนัยให้โม่เสี่ยวจุนหนึ่งครั้ง แล้วปลอบใจเซี่ยชีหรั่นว่า “รออีกสักหน่อยเถอะ เขาอาจจะงานยุ่งมากจริงๆก็ได้”
หลินหลิงคิดถึงคำพูดที่เย่เชินหลินเคยพูดกับตัวเอง เธอจึงกำลังคาดคะเนอยู่ในใจว่าหรือว่าอาการของเย่เชินหลินจะกำเริบขึ้นมาแล้ว ขณะที่กำลังมองดูเซี่ยชีหรั่นฝืนตีสีหน้ายิ้มอย่างเห็นได้ชัด หลินหลิงก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ตัวเธอเองก็ดีขึ้นได้แค่ไหนกัน
“ฉันไม่เป็นไร ก็แค่เสียใจนิดหน่อยเท่านั้น ได้เวลาวางดอกไม้ไฟแล้ว พวกเราไปดูดอกไม้ไฟกันเถอะ”
เซี่ยชีหรั่นชี้ออกไปนอกหน้าต่างแล้วพูดด้วยสีหน้าที่ฝืนยิ้ม ถึงแม้ว่าทุกคน กังวลใจไปกับเซี่ยชีหรั่น แต่เซี่ยชีหรั่นไม่อยากเอ่ยถึงก็เลยพยักหน้าไปตามเธอ
ภายในลานบ้าน พวกเด็กๆกำลังยืนอยู่ด้วยกัน พ่อบ้านสั่งให้คนใช้เอาดอกไม้ไฟไปจัดวางให้เรียบร้อย
“ดอกไม้ไฟ วางดอกไม้ไฟ!” เย่ชูฉิงยื่นมือเล็กๆ อ้วนๆ ของเธอออกและต้องจะไปแตะประกายไฟของดอกไม้ไฟ พอหลี่ยี่ซวนต้องการจะหยุดเธอ ก็มีมือคู่หนึ่งดึงมือเล็กๆของเย่ชูฉิงกลับมาอย่างเร็วยิ่งกว่าตัวเอง
ไห่โจ๋ซวนพูดขึ้นมาด้วยความรักและเอ็นดูว่า “ถ้าสัมผัสสิ่งนั้นแล้วเดี๋ยวจะทานของอร่อยๆไม่ได้นะ”
“โจ๋ซวน ฉันว่านายไม่ต่างอะไรกับคุณพ่อเลยนะ” วันนี้เย่เนี่ยนโม่อารมณ์ดี และยังหยอกล้อไห่โจ๋ซวนอีกด้วย ไห่โจ๋ซวนยิ้ม และกำลังจับมือของเย่ชูฉิงไม่ปล่อยวาง พอเห็นหลี่ยี่ซวนที่อยู่ข้างๆเขาก็ถอนหายใจอีกครั้ง
อ้าวเสว่ยืนอยู่ข้างหลังทุกคน และกำลังมองดูเย่เนี่ยนโม่หยอกล้อไห่โจ๋ซวน โดยที่ไม่ได้หันกลับมามองที่ตัวเองเป็นเวลานาน
พอคิดได้แล้วจึงหันไปหาเย่ชูฉิง เสื้อผ้าที่อยู่บนร่างกายของเย่ชูฉิงแม้ว่าจะเรียบง่าย แต่อ้าวเสว่เพิ่งจะเล็งเห็นป้ายชื่อเมื่อสักครู่นี้ ในห้องเรียนมีผู้หญิงใส่เสื้อผ้ายี่ห้อนี้ด้วย เธอเคยได้ยินมาว่าราคาหลายหมื่นเลยทีเดียว