ตอนที่ 1371 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1271

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า หันไปทักทายสวีเห้าเซิงกับจิ่วจิ่วแล้วก็นั่งลงไปในรถตำรวจ

ในโรงพยาบาล เซี่ยชีหรั่นได้ถอนหายใจยาว ชายชราชาวต่างชาตินั่งอยู่ข้างเซี่ยชีหรั่นได้พูดด้วยภาษาจีนที่ไม่ค่อยคล่องแคล่วว่า：“ผมรู้จักคุณ”

เซี่ยชีหรั่นมองสำรวจชายชราที่อยู่ตรงหน้าด้วยความมึนงง ไม่รู้สึกคุ้นเคยกับชายชราชาวต่างชาติคนนี้แม้แต่น้อย

“เย่เชินหลิน” ชายชราพูดเพียงสั้นๆว่า

“คุณรู้จักเชินหลินเหรอ！” เซี่ยชีหรั่นเมื่อได้ยินเย่เชินหลินก็รู้สึกประหลาดใจ

“เขาเป็นคนไข้ของผม”

“โรคอะไรคะ”

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกหัวใจตัวเองเริ่มหน่วงๆ เย่เชินหลินมีเรื่องปิดบังเธอจริงๆด้วย ซ้ำยังเป็นเรื่องเจ็บป่วยอีกต่างหาก

ชายชราชาวต่างชาติได้บอกเล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบทั้งหมดโดยไม่ปิดบัง เซี่ยชีหรั่นยิ่งฟังยิ่งตกใจ “เหตุผลที่ผมมาประเทศจีนได้หลักๆคือสิบสามให้ผมมา อีกสักครู่เขาต้องรับการรักษาพอดี คุณจะไปดูสักหน่อยไหม”

ชายชราชาวต่างชาติพาเซี่ยชีหรั่นโค้งไปโค้งมา เซี่ยชีหรั่นพบว่าทางที่ไปนั้นคุ้นเคยมาก นี่ไม่ใช่บ้านที่ตัวเองพักอาศัยอยู่เหรอ

รถจอดที่ลานที่เต็มไปด้วยดอกไม้สีม่วง และสิบสามออกไปต้อนรับชายชรา เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นก็ตกตะลึงไป

“นายหญิง！นายท่านได้บอกท่านแล้วหรือ” สิบสามจำได้ว่าเย่เชินหลินเคยกำชับย้ำหนักย้ำหนาว่าห้ามใครเปิดเผยข้อมูลให้เซี่ยชีหรั่นทราบแม้แต่นิดเดียว

“ยังไม่รีบไปเตรียมพร้อมอีก เดี๋ยวก็ไม่ทันเวลาหรอก” ชายชราชาวต่างชาติช่วยเซี่ยชีหรั่นจากการถูกห้อมล้อม สิบสามแลบลิ้นใส่ชายชราแล้วก็วิ่งเข้าบ้านไป

เซี่ยชีหรั่นเดินตามชายชราตรงขึ้นไปชั้นสาม ไม่ว่าจะเป็นห้องรับแขกหรือทางเดิน ล้วนว่างเปล่า มีเพียงราวบันไดเท่านั้น

“ดวงตาของเขาบางทีอาจเกิดการบอดฉับพลัน และเขาก็ไม่ยอมไปรักษาที่ลอสแองเจลิส และก็ไม่ยอมไปที่โรงพยาบาล ต้องการจะอยู่แต่ที่นี่ ดังนั้นตรงนี้จึงไม่สามารถวางสิ่งของได้ เพื่อหลีกเลี่ยงการชนกระแทก” ชายชราพลางเดินพลางอธิบาย

เบ้าตาของเซี่ยชีหรั่นคอลเปียกซึม รู้สึกรางๆถึงเหตุผลที่เย่เชินหลินทำไมถึงไม่ยอมไปลอสแองเจลิส หรือแม้แต่เหตุผลที่ต้องการรักษาตัวอยู่ที่นี่ ที่แท้เย่เชินหลินก็แบกรับความทุกข์ทรมานมากมายมาโดยตลอด แต่ตัวเองนั้นกลับไม่เคยรู้เรื่อง

ชายชราผลักประตูเข้ามา ในห้องที่มีกลิ่นยาสมุนไพรที่ส่งกลิ่นฉุนทั่วห้อง เซี่ยชีหรั่นมองชายชราชาวต่างชาติจัดวางวัตถุดิบยาสมุนไพรจีนด้วยความประหลาดใจ

“ผมชอบแพทย์แผนจีนมาก ตั้งแต่เด็กผมก็เริ่มศึกษายาสมุนไพรจีน อย่าดูถูกชาวต่างชาติ “ ชายชราต่างชาติกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“นายท่าน วันนี้นายท่านมาแต่เช้าเลยนะคะ “ เสียงของสิบสามดังลอยมาจากด้านนอก

ชายชราชาวต่างชาติยัดตัวเซี่ยชีหรั่นเข้าไปในผ้าม่านที่ใช้ในการตรวจสอบ ประตูถูกผลักออก เซี่ยชีหรั่นเห็นเย่เชินหลินเดินเข้ามาผ่านช่องว่างของผ้าม่าน

“ในเทศกาลไหว้พระจันทร์ตาผมได้บอดฉับพลันไปครั้งหนึ่ง เมื่อวานก็เช่นกัน” เย่เชินหลินรายงานสถานการณ์ของเขาทันทีที่เดินเข้ามา เขาให้ความใส่ใจในโรคของตัวเองมากกว่าใครๆ เมื่อนึกถึงตัวเองผลักไสเซี่ยชีหรั่นไปให้สวีเห้าเซิงดูแล หัวใจของเย่เชินหลินก็บีบรัดขึ้นมา

“ทายาต่อ” ชายชราหยิบผ้าก๊อซมาผืนหนึ่ง หยิบสมุนไพรสีเขียวที่เหนียวหนืดจากขวดมาป้ายลงบนผ้าก๊อซ จากนั้นนำผ้าก๊อซมาพันรอบดวงตาของเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินที่ถูกพันตาไว้เดินไปที่หน้าต่างอย่างคุ้นชินทาง นั่งอยู่ที่พนักเก้าอี้ริมหน้าต่าง สิบสามถอนหายใจแล้วกล่าวขึ้น：“ต่อให้ไม่สามารถมองเห็นได้ นายท่านก็อยากที่จะอยู่ใกล้ๆกับนายหญิง”

สิบสามจงใจตั้งใจพูดให้เซี่ยชีหรั่นที่อยู่หลังม่านได้ยิน จากนั้นสะกิดชายชราให้เดินออกข้างนอก เซี่ยชีหรั่นจึงได้เดินออกมาจากหลังผ้าม่านลูกปัดแล้วเดินมาอยู่ข้างๆเย่เชินหลินที่ดวงตาถูกพันด้วยยา

เย่เชินหลินมองออกไปนอกหน้าต่างขณะที่ดวงตาถูกพันด้วยยา เซี่ยชีหรั่นมองตามสายตาของเย่เชินหลิน สามารถมองเห็นห้องเปียโนของตัวเองที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล เซี่ยชีหรั่นชอบนอนพักกลางวันที่นี่

“สิบสาม ช่วยไปเปิดเพลงให้ผมหน่อย” เย่เชินหลินคิดว่าคนที่ยืนอยู่ข้างตัวเองเป็นสิบสาม จึงได้สั่งกำชับ

เซี่ยชีหรั่นกลั้นน้ำตาไว้แล้วเดินไปถึงหน้าเครื่องเล่นแผ่นเสียง เป็นเครื่องเล่นแผ่นเสียงที่เก่าแก่มาก เมื่อนำแผ่นเสียงวางเข้าไป เสียงเพลงเสนาะไพเราะก็ดังขึ้นในห้อง

เย่เชินหลินมองห้องเปียโนของเซี่ยชีหรั่นจากระยะไกลอย่างเงียบๆ เซี่ยชีหรั่นมองเขาอยู่ข้างๆอย่างเงียบๆ นึกถึงเย่เชินหลินที่นั่งคนเดียวอยู่ในคืนไหว้พระจันทร์ที่มืดมิด น้ำตาของเซี่ยชีหรั่นก็ไหลออกมาอย่างไร้เสียง และไม่สามารถทต่อไปได้อีก เซี่ยชีหรั่นจึงรีบหันหลังจากไป

ในระเบียงทางเดิน เซี่ยชีหรั่นร้องไห้อย่างเงียบๆ สิบสามเดินเข้ามาข้างๆเซี่ยชีหรั่นแล้วพูดขึ้นเบาๆ：“ ดิฉันเคยได้ยินนายท่านบอกไว้ ถ้าหากวันหนึ่งที่มองไม่เห็นแล้ว ก็จะจัดการกับคนเลวที่กลั่นแกล้งนายหญิงให้หมดสิ้นซาก นายหญิง นายท่านนั้นใส่ใจนายหญิงมากเลยนะคะ นายหญิงอย่าทิ้งนายท่านไปจะได้ไหม”

เซี่ยชีหรั่นแทบอยากจะเข้าไปใส่หมัดใส่เย่เชินหลิน หรือว่าในสายตาของเขา ตัวเองเหมือนคนที่จะทอดทิ้งและจากเขาไปในยามที่เขามีปัญหาอย่างนั้นหรอ！ เห็นเซี่ยชีหรั่นเธอเป็นผู้หญิงแบบไหนกัน！

เมื่อจากสถานที่ที่เย่เชินหลินทำการรักษา เซี่ยชีหรั่นก็เดินวนไปวนมาอยู่ข้างนอก จนกระทั่งพลบค่ำถึงได้เดินกลับบ้านไป

เย่เชินหลินที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาดูหนังสือพิมพ์ด้วยสีหน้าเป็นปกติเช่นอย่างเคย เซี่ยชีหรั่นข่มอารมณ์อยากจะร้องไห้ไว้ ยิ้มแล้วเดินไปหาเย่เชินหลิน ทำท่าจะกอดเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินหลบด้วยการลุกขึ้น ตั้งใจยืนให้ห่างจากเซี่ยชีหรั่นหนึ่งช่วงแขน มองดูนาฬิกาแล้วก็ดุเซี่ยชีหรั่นเบาๆ：“ไปไหนมา ออกไปกับสวีเห้าเซิงจนถึงตอนนี้เหรอ”

หากเป็นเมื่อก่อน การกระทำของเย่เชินหลินที่จงใจทำเหินห่างใส่เซี่ยชีหรั่น จะทำให้เซี่ยชีหรั่นเจ็บปวดทุกข์ใจ แต่ว่าตอนนี้ที่เขาทำตัวห่างเหินตัวเองคงเป็นเพราะไม่อยากให้ตัวเองนั้นได้กลิ่นยาจากตัวเขากระมัง