ตอนที่ 1372 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1272

เมื่อเย่เนี่ยนโม่ได้ยินข้างใจก็รู้สึกไม่พอใจขึ้น ลูกสาวตัวเองไม่สบายแท้ๆ ยังจะยุ่งอยู่กับการทำงานอีก ลุงสวีไม่เห็นเป็นแบบนี้！

เย่เนี่ยนโม่จึงแอบโทรศัพท์หาสวีเห้าเซิง ไม่นาน สวีเห้าเซิงก็ได้รีบมาหาอย่างรวดเร็วทันที

“ชูฉิงไม่เป็นอะไรใช่ไหม” สวีเห้าเซิงรีบถามขึ้น เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า

“ใครเป็นผู้ปกครองคะ รบกวนมาทำเรื่องเข้าพักโรงพยาบาลด้วยค่ะ” แพทย์ที่ถือใบเข้าพักโรงพยาบาลไว้ พ่อบ้านถูกเซี่ยชีหรั่นไล่กลับไปเอาของเล่นชิ้นโปรดของเย่ชูฉิง เซี่ยชีหรั่นจึงเตรียมตัวที่ไปดำเนินการด้วยตัวอเอง แต่กลับถูกสวีเห้าเซิงแย่งใบเข้าพักโรงพยาบาลไป

“เดี๋ยวผมจะไปดำเนินการเอง จำได้ว่าเมื่อก่อนที่เนี่ยนโม่ไม่สบาย คุณนั้นถือแผ่นกระดาษเดินวนไปวนมา”

“ลุงสวี เมื่อก่อนที่ผมไม่สบายลุงสวีอยู่ด้วยตลอดเหรอครับ” เย่เนี่ยนโม่ถามขึ้นด้วยความสงสัย

สวีเห้าเซิงพยักหน้าอย่างอ่อนโยน เซี่ยชีหรั่นกับเย่เนี่ยนโม่คือคนที่สนิทชิดเชื้อที่สุดของเขาตลอดไป

ตกตึก เซี่ยชีหรั่นที่พยุงตัวเองไม่ไหวจึงได้ซบพิงเข้าไปที่ไหล่ของสวีเห้าเซิง สวีเห้าเซิงหันไปมองใบหน้าด้านข้างของเซี่ยชีหรั่นอย่างอ่อนโยน

ประตูถูกผลักออก เย่เชินหลินได้เดินเข้ามา แล้วมองเห็นเย่ชูฉิงที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย วัดอุณหภูมิร่างกายของเย่ชูฉิงด้วยตัวเองแล้วถึงวางใจ

สวีเห้าเซิงชักสีหน้าเย็นชาแล้วค่อยๆวางเซี่ยชีหรั่นไปพิงเข้ากับเก้าอี้ข้างหลัง แล้วส่งสัญญาณให้เย่เชินหลินตามตัวเองออกไปด้านนอก

“เย่เชินหลิน ป่านนี้คุณเพิ่งมา เป็นผู้ชายประสาอะไร！” สวีเห้าเซิงที่ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห จึงปล่อยหมัดใส่เย่เชินหลิน

เย่เชินหลินยื่นมือมารับหมัดของสวีเห้าเซิงไว้ อารมณ์ที่ถูกเก็บกดไว้นานได้ระเบิดปะทุออกมา คว้าคอของสวีเห้าเซิงแรงๆมาบีบไว้แน่น จากนั้นพูดขึ้นว่า：“ถ้าหากวันหนึ่งที่ผมไม่สามารถดูแลเซี่ยชีหรั่นได้ ช่วยผมดูแลเธอด้วย！”

“พูดบ้าอะไร！” สวีเห้าเซิงดึงมือของเย่เชินหลินออก แล้วต่อยเข้าที่แก้มของเย่เชินหลิน

ความเร็วของเย่เชินหลินที่ต้องการจะหลบนั้นได้เชื่องช้าลง จึงถูกหมัดของสวีเห้าเซิงต่อยเข้าอย่างจัง จนทั้งตัวเซไถลไปข้างหน้า

สวีเห้าเซิงก็สังเกตถึงความผิดปกติของเย่เชินหลิน จึงเดินไปหยุดอยู่หน้าเย่เชินหลินและพูดด้วยความสงสัย “คุณเป็นอะไรไป”

“พาผมออกไปจากที่นี่ก่อน” เย่เชินหลินลุกยืนขึ้น ก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วชนเข้ากับเก้าอี้ จึงได้ถอยหลังไปสองสามก้าว

“ นี่คุณ” สวีเห้าเซิงมองเย่เชินหลินอย่างลังเลใจ ในห้องได้มีเสียงดังลอยออกมา เย่เชินหลินจึงร้องขึ้นอย่างลนลาน：“รีบเข้าสิ！”

สวีเห้าเซิงจึงไม่ลังเลใจอีก คว้าแขนของเย่เชินหลินเดินมุ่งไปที่ทางออกบันได ทั้งหมดนี้ล้วนอยู่ในสายตาของเซี่ยชีหรั่น

เชินหลิน เมื่อไหร่คุณจะบอกเรื่องราวทั้งหมดนี้กับฉัน น้ำตาที่เอ่อซึมอยู่ในเบ้าตาที่สุดก็ร่วงหล่นลง

ระเบียงทางเดินมีเสียงฝีเท้าก้าวเดินดังขึ้น เซี่ยชีหรั่นรีบแสร้งทำเป็นหลับ สวีเห้าเซิงได้เดินเข้ามาใกล้แล้วจ้องเซี่ยชีหรั่น จากนั้นได้ถอนหายใจ โชคชะตาชอบเล่นตลกกับคู่รักคู่นี้ที่รักกันมาก

วันรุ่งขึ้น เซี่ยชีหรั่นแสร้งพูดคุยเฮฮากับสวีเห้าเซิงเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลินหลิงที่พาไห่โจ๋ซวนมาเยี่ยมเย่ชูฉิง

“ชีหรั่น ผมอยากจะไปเที่ยวต่างประเทศสักพัก คุณอยากจะไปกับผมด้วยไหม”สวีเห้าเซิงที่พลางปอกแอปเปิลพลางแสร้งถามอย่างไม่ใส่ใจขึ้น

“ไม่ได้” หลินหลิงแย่งพูดขึ้นก่อน พูดตลกอะไรกัน ตอนนี้เย่เชินหลินต้องการกำลังใจจากเซี่ยชีหรั่นที่สุด เซี่ยชีหรั่นจะไปเที่ยวต่างประเทศกับสวีเห้าเซิงได้อย่างไร

“ทำไมอยู่ๆก็แนะนำเรื่องนี้ขึ้น” เซี่ยชีหรั่นคิดว่าเป็นความคิดของเย่เชินหลินหรือเปล่า จึงยิ้มแล้วถามขึ้น

หลินหลิงรู้สึกไม่พอใจที่เซี่ยชีหรั่นไม่ปฏิเสธสวีเห้าเซิงในทันที น้ําเสียงในการพูดจึงไม่ค่อยรื่นหูสักเท่าไหร่：“ชีหรั่น อย่าบอกนะว่าเธอจะนำไปคิดไตร่ตรอง”

“ตอนนั้นที่คุณตอบตกลงการขอแต่งงานของผมนั้น ผมก็ได้วางแผนไว้แล้วว่าหลังจากที่แต่งงานจะพาคุณกับเนี่ยนโม่ไปท่องเที่ยวทั่วโลก ถึงแม้ว่าบทบาทในตอนนี้จะต่างกัน แต่ผมก็ยังอยากจะทำเรื่องนี้กับคุณ”

สวีเห้าเซิงนั้นพูดออกมาจากใจ แม้ว่าเย่เชินหลินจะต้องการให้ตัวเองพาเซี่ยชีหรั่นไปอยู่ต่างประเทศสักพัก แต่ว่าคำพูดเมื่อสักครู่นั้นเป็นสิ่งที่เขาต้องการอยากจะพูดจริงๆ

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า ไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจนแก่สวีเห้าเซิง มองดูนาฬิกาก็เป็นเวลาเกือบประมาณบ่ายสามโมงแล้ว

เซี่ยชีหรั่นได้ฝากชูฉิงให้สวีเห้าเซิงแล้ว ก็รีบมุ่งไปทางกลับบ้าน แต่ไม่ได้กลับบ้านตระกูลเย่ แต่กลับโค้งเข้าไปในอาคารที่ปลูกเต็มไปด้วยดอกไวโอเล็ตที่อยู่ไม่ไกลจากบ้าน

สิบสามรออยู่ที่ประตูตั้งแต่เนิ่นๆแล้ว เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ได้พาเซี่ยชีหรั่นขึ้นตึกไป

“อีกไม่กี่วันนายท่านก็จะทำการผ่าตัดแล้ว” สิบสามพูดกับเซี่ยชีหรั่นเบาๆ

ชั้นสามที่อบอวลด้วยกลิ่นจางๆของยาสมุนไพร ในห้องที่เปิดโล่ง เย่เชินหลินยังคงหันหน้ามองไปทิศทางบ้านตระกูลเย่ เซี่ยชีหรั่น ได้เดินเข้ามาใกล้ และยังคงยืนข้างๆเย่เชินหลินอย่างเงียบๆ

“ สิบสาม” เย่เชินหลินเรียกขึ้นฉับพลัน เซี่ยชีหรั่นลนลานขึ้น เธอไม่สามารถส่งเสียงได้ ถ้าส่งเสียงเย่เชินหลินก็จะจำได้ทันที

“นายท่านดิฉันมาแล้วค่ะ” สิบสามรีบวิ่งเข้ามายืนข้างเย่เชินหลินทันที แล้วโบกมือให้กับเซี่ยชีหรั่น

“วันนี้ชีหรั่นทำอะไรบ้าง”

สิบสามมองเซี่ยชีหรั่น แล้วโน้มตัวไปหาเย่เชินหลินจากนั้นพูดขึ้น ：“นายหญิงอยู่ดูแลคุณหนูที่โรงพยาบาลค่ะ”