ตอนที่ 1373 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1273

“ฉันรู้” เซี่ยชีหรั่นมองดูใบต้นอู๋ถงนอกศาลาที่จะร่วงแหล่ไม่ร่วงแหล่แล้วพูดเบาๆ

“เธอรู้เหรอ” หลินหลิงเดิมทีก็เป็นคนเฉลียวฉลาด แค่แวบเดียวก็เข้าใจทุกอย่าง “เป็นความต้องการของประธานเย่?”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า ในน้ำเสียงมีรอยยิ้มที่แฝงด้วยความจนใจ：“ในเมื่อเขาต้องการจะหลบไปอยู่อื่นเพื่อจัดการบาดแผลและทำการรักษาด้วยตัวเอง สิ่งที่ฉันทำได้ก็คือทำตามความต้องการของเขา โดยไม่ไปปรากฏตัวอยู่ในสายตาของเขา นี่คือวิธีที่ฉันรักเขา”

หลินหลิงพูดไม่ออก มีเสียงแตรรถดังมาจากประตู เซี่ยชีหรั่นลากกระเป๋าเดินทางแล้วถอนหายใจพูด：“ตรุษจีนก็ใกล้จะมาถึงแล้ว หวังอย่างยิ่งว่าเมื่อถึงเวลานั้นจะสามารถอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันกับทุกคน”

“รักษาตัวด้วย！”หลินหลิงกล่าวออกมาจากใจ เซี่ยชีหรั่นโบกมือลาจากนั้นเดินไปหาสวีเห้าเซิงที่รออยู่ข้างๆ

จากกันแล้วอีกนานแค่ไหนกว่าจะได้พบกันอีก เซี่ยชีหรั่นได้เตรียมใจไว้อย่างตั้งแต่เนิ่นๆแล้ว อาจจะเป็นหนึ่งเดือน สามเดือน หรือไม่ก็ครึ่งปี แต่กลับไม่คิดไม่ถึงคือวินาถัดไป

“พวกเราไม่ได้ไปกรุงโรมเหรอ” เซี่ยชีหรั่นขยี้ตาจ้องสวีเห้าเซิง ไม่เข้าใจว่าตัวเองนอนหลับสักตื่น ลงจากเครื่องบินแล้วพบว่าตัวเองนั้นกลับยืนอยู่ในดินแดนของลอสแองเจลิส

“ผมอยากได้หัวใจของเซี่ยชีหรั่นมาด้วย ไม่ใช่มาแต่ตัวของเซี่ยชีหรั่น”สวีเห้าเซิงลูบศีรษะของเซี่ยชีหรั่นอย่างอ่อนโยน แล้วก็ผลักเซี่ยชีหรั่นที่ยังคงมึนงงออกไปนอกสนามบิน：“เอาล่ะ รีบไปทำอะไรที่ควรทำซะ เออใช่แล้ว มีเรื่องที่จะบอกกับคุณ ที่อยู่ของเย่เชินหลินผมได้ใส่ไว้ในช่องที่สองของกระเป๋าคุณนะ”

เซี่ยชีหรั่นหันหลังมา เห็นสวีเห้าเซิงโบกมือให้กับเซี่ยชีหรั่น แล้วเดินเข้าไปทางขึ้นเครื่อง ทั้งหมดนี้สวีเห้าเซิงได้วางแผนไว้หมด

“ขอบคุณนะ พี่สวี！” เซี่ยชีหรั่นพึมพำยู่ในลำคอ

ในห้องวีไอพีที่เงียบสงบ เย่เชินหลินสวมชุดผู้ป่วยนั่งอยู่บนเตียง ในรูปถ่ายเป็นใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นที่ยิ้มอย่างร่าเริง

“นายท่านการผ่าตัดจะเริ่มขึ้นแล้ว” สิบสามที่ยืนอยู่ข้างๆได้กล่าวขึ้น จางเฟิงอี้มองเย่เชินหลินด้วยความเป็นห่วง ในสมองยังคงกึกก้องด้วยคำพูดของแพทย์ ：“อัตราความสำเร็จกับอัตราความล้มเหลวเท่ากัน"

“ไปกันเถอะ” เย่เชินหลินพับรูปถ่ายลง ลุกขึ้นแล้วเข้าไปในห้องผู้ป่วย ไฟในห้องผู้ป่วยได้สว่างขึ้น ร่างของคนคนหนึ่งได้ปรากฏตัวอยู่ข้างๆ จางเฟิงอี้มองเซี่ยชีหรั่นแล้วถอนหายใจกล่าวขึ้น ：

“ถ้าหากรู้ว่านายหญิงท่านอยู่ด้วย เขาจะต้องดีใจมากกระมัง”

มุมปากเซี่ยชีหรั่นได้ยกรอยยิ้มขึ้น ในหัวสมองที่ไม่สามารถให้ผู้อื่นได้เข้ามาได้อีกแล้ว

เวลาแปดชั่วโมง ไฟในห้องผ่าตัดได้ดับลง ประตูถูกผลักออก เซี่ยชีหรั่นลุกจากเก้าอี้อย่างหุนหัน เย่เชินหลินที่ถูกปิดด้วยผ้าก๊อซอย่างแน่นหนาถูกเข็นออกมา แพทย์หันไปทำท่าOKให้กับทุกคน

แปดชั่วโมงที่อกสั่นขวัญแขวน เซี่ยชีหรั่นเส้นประสาทบีบรัดแน่นจนไม่สามารถพยุงร่างต่อไปไหว จึงเซไปทรุดลงผนังกำแพง

ในห้องที่จัดไว้สำหรับทหารเพื่อพักรักษาโรคในต่างประเทศโดยเฉพาะ เซี่ยชีหรั่นที่นอนคว่ำหน้าอยู่ข้างเตียง มือที่กุมจับไว้ใด้สั่นเบาๆ เซี่ยชีหรั่นจึงกระตุกตัวขึ้น ทำท่าจะเอ่ยปากพูด แต่นึกขึ้นได้ว่าเย่เชินหลินไม่รู้ว่าตัวเองนั้นตามมาถึงที่สหรัฐอเมริกา

จางเฟิงอี้ที่เข้ามาพอดี เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเย่เชินหลินก็รู้สึกดีใจมาก จึงรีบไปเรียกแพทย์ให้เข้ามาทำการตรวจเช็คทันที

แพทย์ก็เข้ามาในบัดดล แพทย์ชายชราชาวต่างชาติทำการตรวจเช็คด้วยตัวเอง ดูอยู่สักพักแล้วพูดขึ้น：“ ลิ่มเลือดนั้นถูกขจัดแล้ว แต่เนื่องด้วยลิ่มเลือดที่อยู่นานเกินไป ดังนั้นจึงต้องพักรักษาดูอาการอีกสักครึ่งเดือน”

เมื่อจางเฟิงอี้ส่งแพทย์ออกไปแล้ว ก็หันไปมองเซี่ยชีหรั่นที่อยู่ข้างๆ จึงอดไม่ได้ที่จะพูดกับเย่เชินหลินว่า：“ ตอนนี้การผ่าตัดก็สำเร็จเสร็จสรรพแล้ว ผมจะบอกให้นายหญิงมานะครับ”

สักพัก “ไม่ต้อง” เย่เชินหลินกล่าวเบาๆ

ระเบียงทางเดินที่อยู่ด้านนอก จางเฟิงอี้ขยี้ศีรษะแล้วพูดกับเซี่ยชีหรั่นว่า：“เห็นๆอยู่ว่าประธานเย่นั้นคิดถึงท่านมาก แต่ทำไมถึงไม่ยอมเจอท่านก็ไม่รู้”

เซี่ยชีหรั่นครุ่นคิดจากนั้นพูดกับจางเฟิงอี้ว่า ：“คุณแนะนำฉันให้กับเย่เชินหลินในฐานะพยาบาลที่ไม่สามารถพูดได้ก็แล้วกัน ในเมื่อเขาไม่ต้องการให้ฉันมาเจอเขา อย่างนั้นฉันก็จะใช้วิธีนี้ในการอยู่ข้างๆเขา”

จางเฟิงอี้ลังเลแล้วพูดกล่าว：“ได้ครับๆ แต่ถ้าเป็นแบบนี้นายหญิงจะเหนื่อยมากนะครับ”

เซี่ยชีหรั่นยืนกรานที่จะทำแบบนี้ จางเฟิงอี้จึงทำได้เพียงทำตามความต้องการของเซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินก็ไม่ได้คัดค้าน นางพยาบาลที่ไม่สามารถพูดได้สำหรับเขาบางทีก็อาจจะเป็นเรื่องที่ดี ทำให้เขามีเวลามากขึ้นในการคิดถึงเซี่ยชีหรั่น

เมื่อได้รับการอนุญาตจากเย่เชินหลินแล้ว จางเฟิงอี้จึงหันมาพูดกับเซี่ยชีหรั่นว่า：“อย่างนั้นก็เริ่มกันเลย”

เซี่ยชีหรั่นหันไปพยักหน้าขอบคุณให้กับจางเฟิงอี้ จากนั้นยื่นมือจะไปจับที่มุมผ้าห่ม ไม่ระวังมือไปโดนมือของเย่เชินหลินเข้า เซี่ยชีหรั่นจึงรีบดึงมือกลับ แต่กลับถูกเย่เชินหลินจับไว้

เย่เชินหลินจับถูไถมือของเซี่ยชีหรั่นอย่างละเอียด จากนั้นคิ้วขมวดแน่น จางเฟิงอี้ก้าวเดินมาข้างหน้าแล้วถามขึ้นอย่างใจเย็น ：“นายท่าน มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ”

ริมฝีปากที่ขาวซีดของเย่เชินหลินเม้มขึ้น จากนั้นปล่อยมือเซี่ยชีหรั่นออก คิดหัวเราะเยาะตัวเองในใจว่าบ้าไปแล้ว เห็นนางพยาบาลคนหนึ่งเป็นเซี่ยชีหรั่นไปได้

วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนครึ่งเดือนใกล้จะผ่านไป มือของเซี่ยชีหรั่นได้หยาบกระด้างขึ้น เย่เชินหลินยิ่งอยู่ก็ยิ่งเกิดความสงสัยในตัวนางพยาบาลคนนี้ขึ้น

มักจะรู้เสมอว่าตัวเองต้องการอะไร ดื้อรั้นที่จะยืนอยู่หน้าประตูห้องอาบน้ำในขณะที่ตัวเองอาบน้ำ บางครั้งก็ลืมสถานะของตัวเอง ในเวลาที่ตัวเองไม่อยากจะทานข้าวก็จะยืนถืออาหารอยู่ข้างๆไม่ยอมจากไป