ตอนที่ 1374 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1274

ดอกไม้ไฟขนาดใหญ่ดังขึ้นบนท้องฟ้า ประกายแสงระยิบระยับหลากหลายสีสัน ผู้คนต่างถูกแสงดอกไม้ไฟที่งดงามดึงดูดตา จนต้องแหงนหน้าขึ้นเชยชม

เซี่ยชีหรั่นมาถึงนอกห้องหนังสือที่อยู่ชั้นสอง เย่เชินหลินยืนอยู่ที่ระเบียง ในมือถือไวน์แดง ก็กำลังจ้องมองบนท้องฟ้าที่วิบวับสว่างไสวด้วยแสงดอกไม้ไฟที่จุดประกายอย่างต่อเนื่อง

“ทำไมไม่ลงไปล่ะ”เซี่ยชีหรั่นยืนยิ้มอยู่ข้างๆเย่เชินหลิน ดอกไม้ไฟที่ปะทุขึ้นบนท้องพอดี ความสว่างไสวได้สะท้อนเข้าที่ใบหน้าวิจิตรของเซี่ยชีหรั่น

เย่เชินหลินดึงเซี่ยชีหรั่นเข้ามาในอ้อมกอด โดยที่ศีรษะแนบชิดผมที่นุ่มสลวยของเซี่ยชีหรั่น แล้วมองดูดอกไม้ไฟบนท้องฟ้าจากนั้นพูดเบาๆ：“พวกเราไปท่องโลกกันเถอะ”

“คุณพูดอะไรนะ” เสียงดอกไม้ไฟดังมาก เซี่ยชีหรั่นได้ยินไม่ชัดเจน จึงต้องตะโกนถามกลับดังๆ

เย่เชินหลินหงายตัวเซี่ยชีหรั่นลง จากนั้นริมฝีปากประกบเข้ากับริมฝีปาก จูบกันอย่างดื่มด่ำท่ามกลางแสงดอกไม้ไฟ จนกระทั่งเซี่ยชีหรั่นหายใจไม่ออก

ริมฝีปากอันอบอุ่นประกบจูบอยู่ที่ริมฝีปากอันงดงามของเซี่ยชีหรั่น แล้วเปล่งคำพูดออกมาทีละคำๆ：“ผมบอกว่า！ อยากจะพาคุณไปท่องเที่ยวทั่วโลก ！ กันสองต่อสง！”

แสงดอกไม้ไฟระยิบระยับวิบวับปะทุอยู่ด้านหลังพวกของเขาสองคน ทำให้ครึ่งท้องฟ้านั้นส่องสว่างไสว และยังส่องประกายให้เห็นถึงน้ำตาใสๆที่คลออยู่ในดวงตาของเซี่ยชีหรั่น

ท่ามกลางเสียงประทัดที่ดังตูมตาม เซี่ยชีหรั่นตะโกนอย่างเสียงดังใส่เย่เชินหลิน：“ฉันตกลง！”

สิบสี่ปีต่อมา

ในห้องจัดงานที่แพงที่สุดของโรงแรมตี้เหา ชายหนุ่มที่สวมชุดไหมสีดำนอนเล่นอยู่บนโซฟาอย่างขี้เกียจ กำลังควงมีดพับสวิสเล่มหนึ่งเล่นอยู่ในมือ ใบหน้าที่หล่อเหลาบนไม่แพ้ให้กับดาราดังคนใด

“เนี่ยนโม่ วันนี้เป็นวันเกิดของนาย ป้าเซี่ยกับลุงเย่ยังอยู่ที่ป่าอเมซอนเหรอ”

ไห่โจ๋ซวนวางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะหญิงสาวที่อยู่ข้างตัวเอง จากนั้นเอนตัวเข้าไปใกล้เย่เนี่ยนโม่ยิ้มแล้วกล่าวขึ้น ไห่โจ๋ซวนซึ่งได้รับการจัดเป็นดาวมหาวิทยาลัยของมหาวิทยาลัยZร่วมกับเย่เนี่ยนโม่ เทียบความหล่อเหลาสูงยาวของเย่เนี่ยนโม่แล้วดูเป็นเด็กเรียนกว่าเยอะ จี้ต่างหูไพลินทำให้รูปร่างหน้าตาของไห่โจ๋ซวนที่อ่อนโยนดูเป็นเด็กเรียนแลดูเนือยๆ

เย่เนี่ยนโม่ปรายตามองหญิงสาวที่อยู่ข้างไห่โจ๋ซวน และพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจ：“วันนี้ชูฉิงจะกลับมาจากฝรั่งเศส”

“จริงเหรอ ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก ผมจะได้ไปรับเธอด้วยตัวเอง” ไห่โจ๋ซวนยิ้มขึ้นอย่างอ่อนโยนและจริงใจ

“ผมไม่รู้จริงๆว่านายไม่เข้าใจจริงๆหรือแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ ถ้าหากให้ชูฉิงเห็นเข้าเธอจะต้องทุกข์ใจอีกแน่！” เย่เนี่ยนโม่โมโหเพื่อนรักที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กจนต้องกัดฟัน คนทั้งโลกต่างรู้ว่าเย่ชูฉิงนั้นชอบไห่โจ๋ซวนมาตั้งแต่เล็ก ไห่โจ๋ซวนเองก็ดีกับเย่ชูฉิงเช่นกัน แต่ว่าให้ตายอย่างไรก็ไม่ยอมสารภาพความรู้สึกออกมา ！

ไห่โจ๋ซวนพูดอย่างเคร่งขรึม: "เมิ่นเจ๋เรียนอยู่ในชั้นเดียวกันกับพวกเรา และเป็นเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็กๆ ดังนั้นเราจึงได้ชวนเธอมางานวันเกิดของนายด้วย"

ซ่งเมิ่นเจ๋เป็นลูกนอกสมรสของส้งซูหาว จุดนี้ไห่โจ๋ซวนกับเย่เนี่ยนโม่ต่างรู้กัน ผู้หญิงโดยปกติเป็นคนเงียบ ดังนั้นจึงไม่ได้สมาคมเท่าไหร่เย่เนี่ยนโม่

ซ่งเมิ่นเจ๋ได้ยินไห่โจ๋ซวนเอ่ยถึงตัวเอง จึงเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มเบาๆ จากนั้นก็ก้มหน้ามองแก้วเครื่องดื่ม

“อืม ตามใจนายก็แล้วกัน” เย่เนี่ยนโม่ที่นอกจากเซี่ยชีหรั่น สวีเห้าเซิง และไห่โจ๋ซวน หลี่ยี่ซวนเพื่อนที่รู้จักมักจี่กันมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว นอกเหนือจากนั้นไม่ว่าจะกับใครก็มักมีเย็นชาใส่

ประตูห้องจัดงานถูกผลักออก หญิงสาวที่มีหน้าตางามวิจิตรมากได้เดินเข้ามา

หญิงสาวที่มีผมลอนยาวสลวยสีน้ำตาล สวมใส่ชุดลูกแพร์สีขาวที่เข้ากับฤดูร้อน มุมปากที่ยิ้มขึ้นก็ปรากฏลักยิ้มจางๆ

“พี่โจ๋ซวน！”เย่ชูฉิงเมื่อลงจากเครื่องบินก็รีบมุ่งหน้ามาที่โรงแรมตี้เหาอย่างเหน็ดเหนื่อย เพื่อแค่อยากจะเจอกับไห่โจ๋ซวนเร็วๆ

“อาหารบนเครื่องบินไม่ค่อยอร่อย แน่นอนว่ายังไม่ได้ทานอาหารอะไรมาใช่ไหม” ไห่โจ๋ซวนลูบศีรษะของเย่ชูฉิงแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

เย่ชูฉิงพยักหน้ารับอย่างเคอะเขิน ไห่โจ๋ซวนถอนหายใจแล้วพูดขึ้น：“ร้านฉังเซียนมีเมนูอาหารใหม่ อีกสักครู่ผมจะพาคุณไปชิม”

เย่ชูฉิงได้ยินไห่โจ๋ซวนบอกว่าจะพาตัวเองไปทานของอร่อยดวงตาก็เป็นประกาย ไห่โจ๋ซวนหันหน้ามาพูดกับซ่งเมิ่นเจ๋ที่ก้มหน้าจ้องมองแก้วเครื่องดื่มตลอดเวลา ：“เมิ่นเจ๋คุณก็ไปด้วยกันสิ”

ซ่งเมิ่นเจ๋รีบเงยหน้าขึ้น ตอบรับอย่างเร็วพลันแล้วก็ก้มหน้าลงต่อ

สีหน้าของเย่ชูฉิงซีดขาวขึ้น อารมณ์ที่ดีเมื่อสักครู่ค่อยๆจมดิ่งอยู่ในก้นบึ้ง

หลี่ยี่ซวนที่ติดตามหลังเย่ชูฉิงมาโดยตลอด มองเย่ชูฉิงด้วยความสงสาร ได้กำหมัดแน่นขึ้น แต่ก็ไม่สามารถก้าวมาข้างหน้าได้

เย่ชูฉิงเห็นตัวเองเป็นแค่เพื่อนที่เชื่อใจได้เท่านั้น ปกติก็มักจะคุยแต่เรื่องทุกเรื่องของไห่โจ๋ซวนตัวเองฟัง ถ้าหากว่าตัวเองนั้นสารภาพความรู้สึกออกมา อย่างนั้นเย่ชูฉิงก็คงจะตกใจแล้วหนีไป หลี่ยี่ซวนจึงได้แต่ทนกลั้นอย่างขมขื่นแล้วดื่มXOจนหมดแก้วในอึกเดียว สักพักสำลักออกมา

“ถ้าผมจำไม่ผิดปีนี้นายเพิ่งจะขึ้นปีหนึ่ง” เย่เนี่ยนโม่ย้ายแก้วเครื่องดื่มออกไปอย่างเงียบๆ

หลี่ยี่ซวนเริ่มรู้สึกมึนนิดๆ และตบเข้าที่ไหล่ของเย่เนี่ยนโม่จนเสียงดังป้าบ ส่ายศีรษะแล้วพูดขึ้น ：“ถ้าหากผมจำไม่ผิด ผมกับนายเข้าเรียนพร้อมกัน！”

：“มาๆๆ！ อย่ามัวแต่พูดคุยกันอยู่เลย วันนี้เรามาฉลองกันที่สามารถเข้าเรียนมหาวิทยาลัยZ และฉลองวันเกิดให้กับเนี่ยนโม่ พวกเราทุกคนหมด！”