ตอนที่ 1375 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1275

“เมื่อกี้น่าจะเข้าไปตบใส่เขาสักฉาด” ！”ติงยียีถีบกระถางดอกไม้ที่วางอยู่ข้างประตูในห้องน้ำเพื่อระบายความโมโห

“เพล้ง！” เสียงกระถางดอกไม้แตก ติงยียีสบตาเข้ากับผู้จัดการตึกที่เดินผ่านมา จากนั้นก็ตวาดเสียงดังทั่วระเบียงทางเดินด้วยความโกรธดัง

“ติงยียี！！！！”

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ไห่โจ๋ซวนประคองเย่เนี่ยนโม่ที่เมาไม่ได้สติไปที่ห้องพักของโรงแรม โทรศัพท์ของเย่เนี่ยนโม่ดังขึ้น ควานหาอยู่ตั้งนานก็หาไม่เจอ เย่เนี่ยนโม่จึงอุดใบหูของตัวเองด้วยความรำคาญ

หมดคำพูดกับคนที่เมาจริงๆ ไห่โจ๋ซวนวางเย่เนี่ยนโม่ลงบนเตียง หยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าของเย่เนี่ยนโม่แล้วยื่นใส่ข้างใบหูของเย่เนี่ยนโม่

“เย่เนี่ยนโม่สุขสันต์วันเกิดนะ！” เสียงเซี่ยชีหรั่นดังขึ้นจากโทรศัพท์ น้ำเสียงดูมีความสุข

“ขอบคุณครับหม่ามี้ ท่องเที่ยวสนุกไหมครับ” เมื่อได้ยินเสียงของเซี่ยชีหรั่น เย่เนี่ยนโม่ก็รู้สึกตัวขึ้นมาหน่อย

“อืม วันนี้เห็นกิ้งก่าตัวใหญ่มากในป่า เดี๋ยวหม่ามี้จะส่งรูปภาพไปให้ดูนะ ใช่แล้ว ความจริงพ่อของลูกก็อยู่ข้างๆ” เสียงโทรศัพท์ได้หยุดชะงัก เหมือนกับเซี่ยชีหรั่นวางโทรศัพท์ลงแล้วคุยอะไรบางอย่างกับเย่เชินหลิน

“ก็เป็นแค่วันเกิด ผู้ชายไม่ควรยึดติดเรื่องเล็กๆน้อยๆเช่นนี้” เย่เนี่ยนโม่ได้ยินเสียงของเย่เชินหลินดังลอยมา จึงยิ้มอย่าเย็นชาแล้วพูดว่า：“แม่ครับ！ ไม่ต้องแล้ว ก็แค่วันเกิดเท่านั้นเอง”

พูดคุยกับเซี่ยชีหรั่นอีกสักพัก เย่เนี่ยนโม่ก็วางสายโทรศัพท์ลง ไห่โจ๋ซวนที่อยู่ข้างๆมองด้วยแววตาที่เย็นชา เย่เนี่ยนโม่มีเย่เชินหลินรัก มีสวีเห้าเซิงเอ็นดู ส่วนพ่อของตัวเองที่เพื่อช่วยเซี่ยชีหรั่นกลับถูกคนร้ายยิงเสียชีวิต ยิ่งคิดจิตใจก็ยิ่งเจ็บปวด

เย่เนี่ยนโม่เอนศีรษะลงแล้วหลับอย่างสะลึมสะลือ ไห่โจ๋ซวนมองเย่เนี่ยนโม่ที่หลับอยู่บนเตียง จึงก้าวมาข้างหน้าทำการผลักใส่ จนแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ตื่นขึ้นมาได้อย่างแน่นอน จากนั้นก็ได้โทรหาหมายเลขหนึ่ง ไม่นาน มีหญิงสาวใส่รองเท้าส้นสูง สวมชุดแฟชั่นได้เดินเข้ามา

ไห่โจ๋ซวนสำรวจหญิงสาวคนนี้ เส้นผมดำนุ่มตรงและยาวสลวยจรดส่วนเอว ใบหน้างดงาม เสื้อผ้าที่รัดรูป ทำให้รูปร่างของหญิงสาวนั้นเสวยงามสมบูรณ์แบบมาก เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งได้อย่างชัดเจน

“คุณว่าถ้าหากทุกคนรู้อ้าวเสว่ฉายาหญิงสาวอัจฉริยะได้มาประเคนถึงที่เอง ทุกคนจะประหลาดใจไหม”

ไห่โจ๋ซวนขยับขอบแว่นขึ้น ในแววตาประกายแสงสีทองแห่งการคิดบัญชี สักพักก็หายไป

“โจ๋ซวน ขอบใจมากนะ วันนี้ลำบากแล้ว กลับไปก็อย่าลืมดื่มเหล้าให้น้อยๆหน่อย” อ้าวเสว่พูดเสียงหวานแล้วยิ้มใส่ไห่โจ๋ซวน

ไห่โจ๋ซวนยิ้มเยาะเย้ยอยู่ในใจ ผู้หญิงคนนี้เสแสร้งแสดงเก่งกว่าตัวเองอีก ตั้งแต่เล็กจนโตด้านหนึ่งเสแสร้งเป็นคนดี อีกด้านหนึ่งก็ไปทำร้ายคนอื่น แสร้งปลอมเป็นสุกรเพื่อหลอกกินเสือ ไม่มีใครที่จะเก่งกาจเท่าเธอได้อีกแล้ว แต่ว่าตัวเองก็ไม่ได้ดีไปสักกว่าเท่าไหร่

หันหลังมาโบกมือให้กับอ้าวเสว่ ไห่โจ๋ซวนใจดีช่วยส่งทั้งคู่ถึงประตู เย่เนี่ยนโม่จงเพลิดเพลินมีความสุขกับของขวัญที่เรานำมามอบให้กับนายเหอะ

หลังจากที่ไห่โจ๋ซวนจากไป อ้าวเสว่ก็ถอดชุดออก จ้องมองเย่เนี่ยนโม่ด้วยใจที่รักใคร่ แล้วหยิบรูบิคที่เก่าชำรุดออกมาจากกระเป๋า จากนั้นพูดเบาๆ：“สุขสันต์วันเกิดนะเย่เนี่ยนโม่”

เย่เนี่ยนโม่ได้พลิกตัวแล้วนอนหลับต่อ อ้าวเสว่มองเย่เนี่ยนโม่ด้วยความตื่นเต้น เธอรอวันนี้มาเป็นเวลาหลายปี รอวันนี้มาถึง ตอนเด็กๆที่เจอกับเย่เนี่ยนโม่ครั้งแรกในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า สองปีต่อมาก็ได้เจอกันอีกครั้ง เติบโตมาด้วยกันจนสนิทคุ้นเคย อ้าวเสว่รู้ดีว่าชาตินี้เธอมีอยู่ชีวิตเพื่อเย่เนี่ยนโม่

ลวดลายสีสันที่ละเอียดงดงามของเล็บมือค่อยๆแตะเข้าที่ลูกกระเดือกของเย่เนี่ยนโม่ อ้าวเสว่โน้มตัวลง สำรวจความหล่อบนใบหน้าของเย่เนี่ยนโม่อย่างใกล้ชิด “จูบแรกของคุณ ฉันได้มาแล้ว”

อ้าวเสว่พูดประโยคนี้เบาๆเสร็จ จานนั้นค่อยๆก้มประกบลงที่ริมฝีปากลงของเย่เนี่ยนโม่ เย่เนี่ยนโม่รู้สึกร่างกายร้อนรุ่ม เขาไม่รู้ตัวไห่โจ๋ซวนได้วางยาลงในเหล้าตั้งแต่แรกแล้ว

เมื่อยาออกฤทธิ์ ใบหน้าเย่เนี่ยนโม่ที่แดงก่ำได้ลืมตาขึ้น เสน่ห์เย้ายวนของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าที่ค่อนข้างคุ้นเคย เริ่มค่อยๆใช้มือไต่ขึ้นมาที่ลำคอของตัวเอง ส่วนร่างกายนั้นก็ยั่วยวนอย่างไม่หยุดหย่อน

แววตาเย่เนี่ยนโม่มืดขึ้น ในเมื่ออีกฝ่ายประเคนมาถึงที่เอง เหตุไฉนตัวเองต้องอดทนอดกลั้น พลิกตัวขึ้นกดอ้าวเสว่ให้อยู่ด้านล่าง เย่เนี่ยนโม่จากที่ถูกกระทำกลายเป็นผู้กระทำเอง

ให้ห้องจัดงานอีกฝั่งหนึ่ง หลี่เหอไท้ที่ช่วงนี้กระเพาะไม่ค่อยดี ชีวิตช่วงแรกนั้นสู้ลำบากลำบนมามาก ชีวิตครึ่งหลังก็เลยต้องพักรักษาร่างกาย จงหยุนซางโทรศัพท์มาบอกว่าเมื่อสักครู่ดื่มเหล้าติดลมไปหน่อยจนต้องเข้าโรงพยาบาล หลี่ยี่ซวนเป็นกังวลได้ตามไปที่โรงพยาบาล

ในห้องจัดงาน เย่ชูฉิงที่กำลังนอนหลับปุ๋ย ใบหน้าแดงระเรื่อ ลักยิ้มเล็กๆที่ดูน่ารักมาก ไห่โจ๋ซวนจ้องสำรวจเย่ชูฉิง ด้วยใบหน้าที่ไม่ได้อ่อนโยนเฉกเช่นอย่างเคย แต่กลับเป็นความเกลียดชังที่ทำให้คนต้องประหลาดใจ

ตั้งแต่เล็กที่เขาดีกับเย่ชูฉิงขนาดนั้น ก็เพื่อต้องการให้เย่ชูฉิงตกหลุมรักเขา！ เขาทำสำเร็จแล้ว ในสายตาของเย่ชูฉิงมีเพียงแต่เขา！ ตอนนี้ถึงเวลาที่เขาจะได้แก้แค้นเสียที

เย่ชูฉิงที่หลับอย่างสลบไสล ฉับพลันได้ยื่นมือข้างหนึ่งมาจับนิ้วของไห่โจ๋ซวนไว้ ไห่โจ๋ซวนตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ นี่เป็นนิสัยเคยชินของเย่ชูฉิง นิ้วมือที่ถูกสัมผัสอย่างอ่อนโยน หัวใจของไห่โจ๋ซวนนั้นได้เต้นตึกตักขึ้น

เสียงสั่นของโทรศัพท์ทำให้ไห่โจ๋ซวนรู้สึกตัวและสะบัดมือของเย่ชูฉิงออกในทันใด ปาดหน้าแล้วหยิบโทรศัพท์เดินออกไปนอกห้อง