ตอนที่ 1377 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1277

“ก็หวังให้เป็นอย่างนั้น” เห็นท่าทางซ่งเมิ่นเจ๋ที่มีความสุข ติงยียีก็ไม่อยากจะทำลายความรู้สึกของซ่งเมิ่นเจ๋

ตอนบ่ายไม่มีคาบเรียน ติงยียี จึงวิ่งเข้าไปในร้านอินเตอร์เน็ตที่อยู่ข้างมหาวิทยาลัย จ่ายตังค์แล้วนั่งลงพิมพ์ “ไห่โจ๋ซวน” สามคำลงหน้าจอคอมพิวเตอร์

ไห่โจ๋ซวนอันดับสามจากการแข่งขันเปียโนระดับโลก ติดอันดับการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิก หนึ่งในจำนวนสามคนที่เรียนฟรีในมหาวิทยาลัยZ และรางวัลอีกมากมายที่นับไม่ถ้วน

ติงยียีมองดูหน้าเพจข่าวที่ได้รับรางวัลต่างๆมากมายของไห่โจ๋ซวน ความรู้สึกด้านลบที่มีต่อลูกผู้ลากมากดีคนนี้จึงเปลี่ยนแปลงเป็นดีขึ้นเล็กน้อย คนที่โดดเด่นเช่นนี้ นิสัยก็คงไม่น่าจะเลวร้ายอะไรขนาดนั้น

ติงยียีคิดจะปิดหน้าต่างเพจลง แต่กลับไปกดโดนหน้าต่างหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ หน้าจอจึงเด้งหน้าต่างที่ขึ้นชื่อว่าไห่ลี่หมิน อดีตผู้ช่วยประธานหอการค้าในตงเจียง หนึ่งในสิบสุดยอดเยาวชนดีเด่นแห่งเมืองตงเจียง ผู้ประกอบการดาวรุ่ง ในช่องญาติที่ถูกเติมไว้คือไห่โจ๋ซวน

ด้านล่างสุดของหน้าต่างนี้ ติงยียีต้องตกใจเมื่อเห็นคนที่ชื่อไห่ลี่หมินนั้นได้เสียชีวิตแล้ว ว่ากันว่าถูกยิงเสียชีวิตด้วยโรคจิตสองคนที่บุกเข้าในมหาวิทยาลัย

ติงยียีมองใบหน้ารูปงามในหน้าต่างด้วยความฉงน ใบหน้าที่ค่อนข้างคล้ายกับไห่โจ๋ซวน และถอนหายใจเล็กน้อย

นิ้วมือไม่รู้ว่าคิดอะไร อยู่ๆดันไปพิมพ์ “เย่เนี่ยนโม่” สามคำนี้ขึ้น

เย่เนี่ยนโม่ อันดับหนึ่งจาการแข่งขันเปียโน ครูคนแรกคือนักดนตรีที่มีชื่อเสียงชาวเยอรมัน เคยเป็นเยาวชนผู้บุกเบิกชาวจีนที่ไปปฏิสัมพันธ์กับประธานาธิบดีสหรัฐฯที่ทำเนียบขาว แชมป์เทควันโดรุ่นการแข่งขันเยาวชน

ติงยียีมองดูรางวัลเกียรติยศในแต่ละรายการ จึงอดไม่ได้ที่ตาจะเบิกกว้าง เธอไม่เคยคิดว่าคนที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบจะได้รับรางวัลเกียรติยศมากมายขนาดนี้

ขณะที่คิดจะเลื่อนลงไปดูเรื่อยๆ ผู้หนุ่มที่อยู่ข้างๆจู่ๆส่งเสียงร้องดังขึ้น ติงยียีจึงหันไปมองด้วยความประหลาดใจ จึงเห็นชายหนุ่มที่สูงโปร่ง ผมสั้นเกรียนดูเย็นชากำลังกระชากคอของผู้หนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆตัวเอง

ขาของชายหนุ่มที่เตะไม่ยั้ง พยายามที่ล็อกมือของผู้หนุ่มที่อยู่ข้างๆตัวเอง ติงยียีจ้องมองด้วยความตกใจ ลังเลว่าตัวเองควรจะโทรศัพท์แจ้งความหรือไม่

“อย่าทะเลาะต่อยตีกันตรงนี้สิ” หญิงชราคนหนึ่งที่ดูท่าทางเหมือนกับมาเฝ้าร้านให้กับลูกหลาน ถือไม้เท้าสั่นงกๆแล้วกล่าวขึ้น

ชายหนุ่มผมเกรียนยืนตรงขึ้นหันมองหญิงชรา แล้วพยักหน้าให้อย่างเงียบๆ จากนั้นก็พาผู้ที่ตัวสูงกว่าเขาครึ่งหัวเดินออกจากร้านอินเทอร์เน็ตไป

ติงยียีครุ่นคิด ในเมื่อชกต่อยกันอย่างเปิดเผยขนาดนี้ ยังจะมีจรรยาบรรณเคารพคนชราอีก ส่ายหน้าแล้วก็คิดที่จะเล่นอินเตอร์เน็ตต่อ แต่หางตาเหลือบไปเห็นโทรศัพท์โนเกียของตัวเองหล่นตกอยู่ที่พื้น พังแตกยับเยิน

โอ้พระเจ้า นี่เป็นโทรศัพท์ที่มีความหมายกับเธอมาก ถึงแม้ราคาจะแค่พันกว่าหยวน แต่ก็เป็นของที่แลกมาด้วยเงินและความรัก

จะต้องให้สองคนนั้นมาชดใช้！ ติงยียีกัดฟันแล้วรีบวิ่งตามออกไป

วิ่งตามมาจนกระทั่งถึงซอยเล็กๆ ติงยียีได้ยินเสียงร้องโอดโอยของผู้ชายดังมาจากซอยเล็กๆด้านใน

ผู้ชายถูกต้อนจนจนมุมและถูกตีจนไม่สามารถตอบโต้ได้ ชายหนุ่มเอาแต่ต่อยตีโดยที่ไม่พูดจาใดๆ

“ขอร้องล่ะ อย่าตีผมอีกเลย คุณเป็นใครกันแน่ ผมไม่รู้จักคุณ” ผู้ชายถูกตีจนน้ำตาไหลออกมา ในใจครุ่นคิดร้อยกว่ารอบ ก็ยังไม่รู้ว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้านี้เป็นใคร

“ คุณคือคนที่ขโมยกระเป๋าสตางค์ของแม่ผมใช่ไหม” เย่ชูหวินกระชากคอเสื้อของผู้ชายแล้วถามขึ้น

“ผมอาจจะขโมยกระเป๋าสตางค์ของแม่คุณ แต่ว่าคุณช่วยบอกกับผมสักหน่อยว่าแม่คุณคือใคร！”ผู้ชายเอามือปิดตาแล้วก็ถามขึ้น

“ไห่ฉิงฉิง！” เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ เย่ชูหวินก็อยากจะต่อยผู้ชายคนนี้อีกสักรอบ ไห่ฉิงฉิงไปซื้อเสื้อผ้าที่ห้างสรรพสินค้า แล้วถูกคนคนนี้ชนจากนั้นล้วงเอากระเป๋าสตางค์ไป ในกระเป๋าสตางค์มีรูปภาพคู่ของไห่ฉิงฉิงกับโม่เสี่ยวจุน เป็นรูปที่ไห่ฉิงฉิงโปรดมาก เพราะสาเหตุนี้ทำให้ไห่ฉิงฉิงไม่ยอมทานอาหารเย็น โม่เสี่ยวจุนพูดอย่างไรก็ไม่ฟัง

เขาใช้เวลากว่าหนึ่งสัปดาห์ในการตามหา ในที่สุดก็สามารถจับผู้ชายคนนี้ได้ ผู้ชายคนนี้ครุ่นคิด ดูเหมือนว่ากระเป๋าที่ล้วงไปช่วงนี้เหมือนจะมีคนที่ชื่อไห่ฉิงฉิง เพราะว่าในกระเป๋านั้นมีบัตรเอทีเอ็มบัตรทอง ดังนั้นเขาจึงจำได้ค่อนข้างขึ้นใจ

“หนุ่มน้อย เงินนั้นผมได้ใช้ไปหมดแล้ว ไม่มีปัญญาที่จะชดใช้คืนได้ หรือว่าคุณจะตีผมอีกสักรอบ” รู้ว่าผู้เสียหายมาทวงของถึงหน้าบ้าน แต่โจรขโมยกลับดูไม่ค่อยเป็นกังวล เพราะถึงอย่างไรผู้เสียหายก็ไม่เหมือนกับพวกเจ้าหนี้ที่ไม่นำเงินออกมาก็จะตัดแขนตัดขาทิ้ง

“ผมไม่ต้องการเงินที่อยู่ในนั้น ผมต้องการแค่รูปถ่ายคืน”เย่ชูหวินคิ้วขมวดขึ้นพูด

ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นก็ดีใจ ไม่เอาผิด ไม่ต้องการเงินคืน ต้องการเพียงรูปถ่าย เช่นนั้นก็ดีมากเลย เขาเอารูปถ่ายไปก็ไม่มีประโยชน์

“ได้ๆๆ ผมพักอาศัยอยู่แถวนี้ ผมจะพาคุณไปเอา” ชายหนุ่มรีบพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง

“เดี๋ยวก่อน พวกคุณจะไปไหนไม่ได้” ติงยียีที่อยู่ข้างๆฟังทั้งสองสนทนากันจนจบ จากนั้นก็เดินออกมายืนขวางทางพวกเขาทั้งสองไว้

เย่ชูหวินจ้องมองติงยียีอย่างเย็นชา ติงยียีหยิบโทรศัพท์ที่แตกออกเป็นสองท่อนออกมา เวลาพูดด้วยความโกรธ ：“ ตอนที่อยู่ในร้านอินเทอร์เน็ตพวกคุณได้ทำให้โทรศัพท์ฉันตกแตก ตอนนี้ฉันต้องการให้พวกคุณชดใช้”

สายตาของเย่ชูหวินตกกระทบไปที่โทรศัพท์ในมือของติงยียี สักพักก็พยักหน้าขึ้น หนึ่งกำปั้นชกไปที่หน้าท้องของชายหนุ่มแล้วพูดอย่างเคร่งขรึมว่า：“ชดใช้กันคนละครึ่ง ！”

ชายหนุ่มกุมหน้าท้องแล้วโน้มตัวลง และดุด่าเย่ชูหวินอยู่ในใจ เห็นในกระเป๋าสตางค์ของแม่ของเขาใส่เงินไว้ตั้งหลายพันหยวน ยังมีบัตรเอทีเอ็มบัตรทองอีก ดูอย่างไรก็เป็นเศรษฐี แต่ทำไมแค่โทรศัพท์ไม่กี่ร้อยหยวนยังจะต้องแบ่งกันชดใช้