ตอนที่ 1378 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1278

สี่ทุ่มตอนกลางคืน ติงยียีแบกสังขารที่เหนื่อยล้ากลับมาบ้าน คิดไม่ถึงว่าแจกันในห้องน้ำของโรงแรมตี้เหาราคาจะแพงขนาดนี้！ ผู้จัดการตึกเห็นแก่ที่เธอทำงานเพื่อหาเลี้ยงชีพ ให้เธอสามารถแบ่งจ่ายชดใชค่าความเสียหายเป็นงวดๆได้ แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ เธอก็ยังคงต้องชดใช้กว่าครึ่งปี

ร่างกายที่ปวดเมื่อยไปทั้งตัวเพิ่งจะเอนลงบนเตียง ก็มีโทรศัพท์โทรเข้าจากซ่งเมิ่นเจ๋ น้ำเสียงของซ่งเมิ่นเจ๋ในโทรศัพท์ มีความตื่นเต้นที่ไม่สามารถระงับได้

“ ยียี เธอเรียนออกแบบ สายตาก็ดีกว่าฉันมาโดยตลอด เธอคิดว่าฉันควรจะใส่ชุดอะไรออกไปถึงจะดูดี เธอช่วยมาช่วยฉันเลือกหน่อยจะได้ไหม”

ติงยียีถึงแม้จะเพลียมาก แต่เมื่อได้ยินซ่งเมิ่นเจ๋ที่ต้องการตัวเอง ก็รีบลุกขึ้นมาแล้วพูดว่า：“ ได้สิ！ อีก 1 ชั่วโมงจะถึงบ้านเธอ”

เมื่อมาถึงบ้านของซ่งเมิ่นเจ๋ พี่เลี้ยงได้มาเปิดประตู เมื่อเห็นว่ามาหาซ่งเมิ่นเจ๋ก็ไม่กล้าที่จะปล่อยให้เข้ามา จึงได้ให้ติงยียีรอไปก่อน

แต่ไหนแต่ไรมาเซียวเสี่ยวลี่ก็ไม่ค่อยชอบลูกสาวนอกสมรสคนนี้ ยิ่งไม่ชอบเพื่อนที่ยากจนอย่างติงยียีคนนี้ ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะหลายปีมานี้ส้งซูหาวหาเงินได้จากการทำธุรกิจ และมีปากมีเสียงในบ้าน เธอไม่มีทางให้ลูกนอกสมรสคนนี้มีชีวิตที่ดี！

“ นึกว่าจะใครเสียอีก อย่าลืมเปลี่ยนรองเท้า ให้ตายเหอะ นำเชื้อโรคเข้ามาในบ้านแล้วเนี่ย” เซียวเสี่ยวลี่พูดจาแดกดันถากถางใส่ ติงยียี

“ยียี”ซ่งเมิ่นเจ๋ ได้ยินเสียงจึงเดินออกมาจากห้อง และยิ้มขอโทษให้กับติงยียี จากนั้นพาติงยียีเข้าไปในห้อง

“เธอมักจะพูดจาแดกดันถากถางกลั่นแกล้งเธอแบบนี้เสมอหรอ” ติงยียี นึกถึงใบหน้าเมื่อสักครู่ของเซียวเสี่ยวลี่ก็เกิดอารมณ์ฉุนขึ้น

ซ่งเมิ่นเจ๋สายหน้า：“เวลาที่พ่ออยู่เธอก็จะไม่เป็นแบบนี้ ช่างเหอะ เธอมาช่วยฉันเลือกชุดก่อนดีกว่า”

ส้งซูหาวก็ถือรักและเอ็นดูลูกสาวคนนี้มากเช่นกัน แบรนด์เนมที่ควรมีก็ไม่ให้ขาดตกบกพร่อง ติงยียีมองดูเสื้อผ้าบางตัวที่ยังไม่ได้แกะป้ายออกแล้วก็ถึงกับพูดไม่ออก ราคาหนึ่งตัวเธอสามารถใช้จ่ายได้ครึ่งเดือน

ซ่งเมิ่นเจ๋หยิบกล่องของขวัญกล่องนึงออกมาอย่างระมัดระวัง ในกล่องของขวัญมีพวงกระดิ่งลมเล็กๆ จึงถามความเห็นจากติงยียีด้วยอาการเคอะเขิน：“เธอคิดว่าของขวัญชิ้นนี้เป็นอย่างไรบ้าง”

ติงยียีมองไปยังกระดิ่งลมเล็กที่เหมือนกันในถุง จึงยิ้มแล้วพูดว่า：“ ดูทรงแล้วมีคนต้องการอยากมีแฟนแน่ๆเลย”

“เกลียดคนรู้ทันจริงๆ！”ซ่งเมิ่นเจ๋วิ่งตามติงยียีอย่างขวยเขิน ทั้งคู่เล่นกันอยู่สักพัก จากนั้นก็ผล็อยหลับไปพร้อมกัน

วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ในช่วงเช้าตรู่ซ่งเมิ่นเจ๋ก็ลุกขึ้นจากเตียงมาแต่งหน้า ร้องฮัมเพลงเดินไปมาอยู่ในห้อง ติงยียีเห็นซ่งเมิ่นเจ๋ท่าทีที่มีความสุข จึงยิ้มออกมาจนไม่สามารถหุบปากได้

“หัวเราะอะไร ต่อไปเมื่อเธอเจอคนที่เธอชอบ เธอก็จะเป็นแบบฉัน！”ซ่งเมิ่นเจ๋ส่งจูบให้กับติงยียี จากนั้นก็ลงตึกไปอย่างมีความสุข

“ หาคนที่ชอบเหรอ” ติงยียีหัวเราะแล้วพลิกตัว ที่แผ่นหลังเหมือนทับโดนของบางอย่าง ยียีจึงล้วงออกมาจากในผ้าห่ม

“ นี่ไม่ใช่ของขวัญที่ซ่งเมิ่นเจ๋จะมอบให้กับไห่โจ๋ซวนเหรอ” ติงยียีวิ่งออกไปจากห้องโดยที่ไม่ทันได้สวมรองเท้า แต่ซ่งเมิ่นเจ๋นั้นได้นั่งรถจากไปแล้ว

ติงยียีไม่ยอมให้ซ่งเมิ่นเจ๋เตรียมของขวัญไว้สูญเปล่า จึงรีบสวมเสื้อผ้าอย่างลวกๆแล้วมุ่งหน้าไปที่สวนสนุกทันที โชคดีที่เมื่อวานได้ยินพวกเขาสนทนาสถานที่นัดหมายกัน

เมื่อติงยียีลงจากรถ เด็กๆตามท้องถนนต่างหันหน้ามามองติงยียี ติงยียียิ้มแล้วแกล้งทำหน้าผี ใส่

“แปลกจริงๆ ทำไมจ้องมองมาแต่ที่ฉัน” ติงยียีพูดงึมงำด้วยความสงสัย สายตากวาดมองหาร่างของซ่งเมิ่นเจ๋

ใต้ชิงช้าสวรรค์ หญิงสาวคนหนึ่งที่มีรูปร่างหน้าตาสวยงามยืนอยู่ข้างๆไห่โจ๋ซวน ชุดกระโปรงตูตูที่ประณีต ผมลอนนุ่มยาวสลวย บางครั้งหันหน้าไปด้านข้างทำให้เห็นถึงใบหน้าที่สวยงาม

หญิงสาวที่กำลังเขย่งเท้าไปพูดกับไห่โจ๋ซวน ไห่โจ๋ซวนหันมาตอบยางอ่อนโยน บางครั้งก็โน้มตัวลงไปฟังหญิงสาวพูด และปกป้องหญิงสาวด้วยแขนเมื่อมีคนเดินผ่าน

ไห่โจ๋ซวนไม่ใช่ชอบซ่งเมิ่นเจ๋เหรอ หรือว่าเขานัดซ่งเมิ่นเจ๋แล้วก็นัดหญิงสาวคนอื่นด้วย ！

เมื่อนึกถึงเมื่อคืนที่ ซ่งเมิ่นเจ๋ตื่นเต้นอยู่ตั้งนาน ตอนเช้าวันนี้ก็ยังแต่งตัวตั้งนานอีก ไห่โจ๋ซวนคนนี้จะเชื่อถือได้อย่างไรกัน！

ติงยียีพับแขนเสื้อขึ้นแล้วจะก้าวเดินไปข้างหน้าเพื่อไปหาไห่โจ๋ซวน แต่ท่อนแขนกลับถูกดึงไว้ ติงยียีหันหน้ามาแล้วตกใจจึงพูดขึ้น：“ไอ้โรคจิต”

“โรคจิตเหรอ ผมทำผิดอะไร ถึงได้มาบอกว่าผมโรคจิต” เย่เนี่ยนโม่มองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าที่มักจะก้าวร้าวใส่เสมอ และคิ้วขมวดขึ้น

“เหอะๆ ไก่เห็นตีนงูงูเห็นนมไก่ ทำตัวโรคจิตแล้วยังมาถามคนอื่นว่าทำไมถึงบอกว่าตัวเองเป็นนั้นโรคจิต น่าขำชะมัด！”ติงยียีพูดแดกดันแล้วสะบัดเย่เนี่ยนโม่ออก

เย่เนี่ยนโม่ก็โกรธมากเช่นกัน อยู่ๆก็มาถูกใส่ร้ายแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย สีหน้าก็เริ่มเขียวปัดขึ้น “ไร้เหตุผล แล้วแต่คุณอยากจะพูดอะไรก็พูดตามสบาย！”

ติงยียียิ้มแสยะแล้วก็มุ่งเดินไปหาไห่โจ๋ซวน วันนี้เธอจะต้องเปิดโปงโฉมหน้าที่แท้จริงของผู้ชายเจ้าชู้คนนั้น ท่อนแข็งก็ถูกดึงขึ้นอีกครั้ง

ติงยียีที่ไม่สามารถจะอดทนต่อไปได้อีก ง้างมือแล้วตบเข้าไปหนึ่งฉาด แต่ถูกมือของเย่เนี่ยนโม่สกัดไว้ได้ สายตาของเย่เนี่ยนโม่หันไปมองเย่ชูฉิงที่กำลังคุยกันอย่างมีความสุขกับไห่โจ๋ซวน ชักสีหน้าเย็นชาแล้วดึงติงยียีไปทางเครื่องเล่นที่อยู่ข้างๆ

“คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ ！ไอ้โรคจิต” ติงยียีต้องการจะขัดขืนพันธนาการจากเย่เนี่ยนโม่