ตอนที่ 1379 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1279

ข้างๆไห่โจ๋ซวนไม่เพียงมีแต่เย่ชูฉิง แม้แต่อ้าวเสว่ก็อยู่ด้วย เมื่อเห็นเย่เนี่ยนโม่กับติงยียีเดินเข้ามา โดยที่คนหนึ่งอยู่หน้าอีกคนหนึ่งอยู่หลัง ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็แปลกใจ

อ้าวเสว่จำได้ว่าติงยียีคือผู้หญิงที่สวมใส่เสื้อผ้าเฉิ่มๆแล้วเข้าทักทายตัวเองในวันที่เปิดเรียน

หรือว่าตัวเองนั้นดูผิดไป แท้ที่จริงแล้วผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา อ้าวเสว่เกิดอาการระแวงตัวติงยียีขึ้น บรรดาคนที่อยู่ใกล้เย่เนี่ยนโม่ เธอจะต้องตรวจสอบอย่างดี

ไห่โจ๋ซวนสำรวจติงยียีอย่างเงียบๆ วันเกิดของเย่เนี่ยนโม่นั้นคุยกับผู้หญิงคนนี้ ตอนที่อยู่ในโรงอาหารดูเหมือนว่าสองคนนี้ก็รู้จักกัน เธอเป็นใครกันแน่ เข้ามาพัวพันกับเย่เนี่ยนโม่ตั้งแต่เมื่อไร

คำถามที่มากมายทำให้ไห่โจ๋ซวนรู้สึกเกิดความสงสัยในตัวติงยียี จากนั้นถามขึ้นก่อน：“ คุณกำลังมองหาอะไร”

“หาเพื่อนของฉัน” ติงยียีตอบกลับไปอย่างใจเย็น แล้วกวาดตามองหารอบๆ

“ช่างเป็นชื่อที่ไม่เลวเลยทีเดียว” ไห่โจ๋ซวนยิ้มอย่างอ่อนโยน ท่าทางที่สง่างามทำให้ติงยียีถึงกับแก้มแดงขึ้น

“ต้องขออภัยด้วยที่ฉันมาสาย”ซ่งเมิ่นเจ๋หายใจหอบวิ่งเข้ามาหาทุกคน เมื่อเห็นสายตาที่มากมายจ้องมองมาที่ตัวเอง ในใจก็คิดว่าที่แท้ไม่ได้มาด้วยกันสองต่อสองกับไห่โจ๋ซวน

เย่ชูฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆเมื่อเห็นซ่งเมิ่นเจ๋ เดิมทีที่ใบหน้ามีรอยยิ้มก็เริ่มหมองหม่นลง และเกิดความเศร้าหดหู่ขึ้นเล็กน้อย

การมาที่สวนสนุกนั้นเป็นความคิดของตัวเอง ไห่โจ๋ซวนก็รับปากอย่างฉับพลัน อุตส่าห์ดีใจ แต่ผลสุดท้ายไห่โจ๋ซวนกลับชวนซ่งเมิ่นเจ๋มาด้วย นี่สามารถแปลได้ว่าไห่โจ๋ซวนนั้นไม่ได้คิดอะไรกับตัวเอง เห็นตัวเองเป็นเพียงน้องสาวเท่านั้น

“เมิ่นเจ๋ฉันตามหาเธอตั้งนาน” ติงยียีไม่เข้าใจคลื่นอารมณ์อันมืดมนของคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ดึงมือของซ่งเมิ่นเจ๋แล้วหันหลัง นำของขวัญที่อยู่ในกล่องใส่ในมือของซ่งเมิ่นเจ๋ แล้วพูดเบาๆว่า：“เธอลืมนำของขวัญมาด้วย ฉันก็เลยนำมาส่งให้เธอ”

ซ่งเมิ่นเจ๋บีบเสียงเล็กตอบกลับ：“ฉันมาถึงกลางทางก็นึกขึ้นได้ จึงได้กลับไปเอา แต่หาไม่เจอ นึกไม่ถึงว่าเธอจะนำมาส่งให้”

“เมิ่นเจ๋ไม่แนะนำเพื่อนของเธอหน่อยเหรอ” เสียงไห่โจ๋ซวนที่เรียกซ่งเมิ่นเจ๋อย่างอ่อนโยน เย่ชูฉิงหน้าซีดขาวขึ้น ก้มหน้าลงไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ซ่งเมิ่นเจ๋ได้ยินเสียงของไห่โจ๋ซวน จึงรีบแยกตัวจากติงยียี แล้วแนะนำขึ้น：“ติงยียีจากห้องออกแบบเครื่องประดับของมหาวิทยาลัยZ เธอออกแบบเครื่องประดับอัญมณีได้สวยงามและมีพรสวรรค์มาก”

“อ้าว อย่างนั้นก็สาขาเดียวกันกับอ้าวเสว่ใช่ไหม” ไห่โจ๋ซวนพูดแฝงความหมาย

อ้าวเสว่ยิ้มแล้วก็คล้องไปที่แขนของเย่เนี่ยนโม่ เย่เนี่ยนโม่อดทนกับความที่อยากจะผลักอ้าวเสว่ออก ยืนนิ่งไม่ขยับ

ติงยียีที่รู้สึกดีกับอ้าวเสว่ เป็นเดือดเป็นร้อนแทนอ้าวเสว่ คนสวยขนาดนั้นกลับตกไปอยู่ในเงื้อมมือของโรคจิตคนนี้

“ยียี ฉันรู้สึกว่าพวกเราช่างมีวาสนาต่อกันจังเลย ในห้องเรียนฉันก็ถูกชะตากับเธอที่สุด เนี่ยนโม่คุณรู้หรือเปล่า” วันแรกก็ยียีนี่แหละที่มานั่งข้างฉัน”

อ้าวเสว่ใกล้ชิดอิงแอบอยู่ที่แขนของเย่เนี่ยนโม่แล้วหันไปยิ้มให้กับติงยียีอย่างอ่อนหวาน ในสายตาคนนอกเป็นภาพที่เห็นว่าเย่เนี่ยนโม่นั้นรักและเอ็นดูอ้าวเสว่

“อ้าว เหรอ” เย่เนี่ยนโม่ตอบกลับเบาๆ อ้าวเสว่เห็ยความสนใจที่เย่เนี่ยนโม่มีต่อติงยียีนั้นไม่ได้มากมาย จึงได้เบาใจลง

“อย่ามัวแต่ยืนคุยกันอยู่เลย พวกเราไปนั่งชิงช้าสวรรค์กันเถอะ ชูฉิงเธอบ่นว่าอยากจะนั่งชิงช้าสวรรค์ไม่ใช่เหรอ” ไห่โจ๋ซวนมองเย่ชูฉิงอย่างอ่อนโยน ถามอย่างเอาใจใส่ เย่ชูฉิงพยักหน้า แต่ต้องลำบากใจเมื่อต้องมาแบ่งคู่กันนั่ง

อ้าวเสว่ เย่ชูฉิงซ่งเมิ่นเจ๋และติงยียีต่างเป็นผู้หญิงหมด เย่เนี่ยนโม่กับไห่โจ๋ซวนเป็นผู้ชาย อ้าวเสว่จึงรีบไปยืนข้างเย่เนี่ยนโม่แล้วพูดออดอ้อนออเซาะ ：“ว่ากันว่าคู่รักนั่งชิงช้าสวรรค์ด้วยกันจะครองด้วยกันตลอดไป เนี่ยนโม่ฉันจะต้องอยู่กับคุณตลอดไป”

เย่เนี่ยนโม่ที่ไม่ได้สนใจว่าตัวเองจะนั่งกับใคร เมื่อเห็นใบหน้าเล็กๆที่ซีดเผือดของเย่ชูฉิง เย่เนี่ยนโม่กลับเป็นห่วงน้องสาวของตัวเอง

ติงยียีก็ดูเหมือนว่าไม่ได้สนใจว่าสุดท้ายแล้วตัวเองจะนั่งกับใคร และก็ไม่เคยนั่งชิงช้าสวรรค์ คิดว่าเสียเงินมานั่นเครื่องเล่นแบบนี้สูญเงินเปล่าๆ！

ซ่งเมิ่นเจ๋ที่เห็นได้ชัดว่าอยากจะนั่งกับไห่โจ๋ซวน แต่ว่าหน้าบางและก็เขินอายที่จะพูด จึงบิดไปบิดมาอย่างลนลาน

ติงยียีจึงตัดสินใจช่วยเพื่อน เอ่ยปากชวนเย่ชูฉิง “ขอโทษนะ เธอจะยินดีนั่งชิงช้าสวรรค์เป็นเพื่อนกับฉันหน่อยไหม”

เย่ชูฉิงไม่คาดคิดว่าติงยียีจะมาชวนตัวเอง ตั้งแต่แวบแรกที่เห็น เธอก็รู้สึกชอบผู้หญิงที่เซ่อๆซ่าๆคนนี้ บวกกับนิสัยที่ปฏิเสธใครไม่เป็น แม้ว่าใจจริงเย่ชูฉิงนั้นอยากจะนั่งชิงช้าสวรรค์กับไห่โจ๋ซวน แต่ก็ทำไม่ได้ที่จะให้คำชวนของติงยียีต้องผิดหวัง จึงได้พยักหน้าขึ้น

เย่เนี่ยนโม่เห็นน้องสาวของตัวเองพยักหน้าเร็วเกินไป ความคิดของติงยียีเขาย่อมตามทัน ก็คืออยากให้ซ่งเมิ่นเจ๋กับไห่โจ๋ซวนนั่งด้วยกันใช่ไหม！ ความรักของน้องสาวพี่ชายจะปกป้องเอง！

“ไม่ได้！”เย่เนี่ยนโม่เอ่ยปาก คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างหันมามองเย่เนี่ยนโม่ อ้าวเสว่ที่คล้องอยู่ในแขนของเย่เนี่ยนโม่ยิ่งคล้องแน่นขึ้น

“คุณนั่งคู่กับผม” เย่เนี่ยนโม่ดึงติงยียีมา ติงยียีมองเย่เนี่ยนโม่อย่างงงงวย ชายหนุ่มคนนี้ครึ่งชั่วโมงก่อนยังใบหน้าเขียวปัด แทบอยากจะกินเลือดกินเนื้อตัวเอง ทำไมตอนนี้ถึงอยากจะนั่งกับตัวเอง

“เนี่ยนโม่！ คุณพูดอะไร ฉันต่างหากที่เป็นแฟนของคุณนะ” อ้าวเสว่จับข้อแขนของเย่เนี่ยนโม่ด้วยน้ำเสียงสะอื้น

“คุณกับเธอนั่งด้วยกัน” เย่เนี่ยนโม่ชี้ไปที่ซ่งเมิ่นเจ๋ซ่งเมิ่นเจ๋เห็นอ้าวเสว่ที่แข็งกร้าว จึงก้มหน้าลงอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง จนกลายเป็นนกกระจอกเทศ