ตอนที่ 1382 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1282

เย่เนี่ยนโม่ที่อยู่ข้างๆเย่ชูฉิงได้ยินอ้าวเสว่เรียกตนเอง เขาผงกหัวกลางอากาศแล้วเงยหน้าไปทางไห่โจ๋ซวนและเดินไปด้านข้างของอ้าวเสว่ แต่มีคนๆหนึ่งเข้ามาขวางทางเย่ชูฉิงเอาไว้

“สาวน้อย ช่วยบอกข้อมูลติดต่อเธอให้กับฉันได้ไหม?” นักศึกษาชายคนหนึ่งมองเย่ชูฉิงด้วยรอยยิ้มที่มีความชื่นชมอยู่ในดวงตาอย่างไม่ปิดบัง

“ขอโทษนะ ฉันไม่ใช่นักศึกษาที่มหาวิทยาลัยของนาย” เย่ชูฉิงต้องการจะเดินอ้อมนักศึกษาชาย แต่นักศึกษาชายไม่ยอม ทั้งยังล้อมไว้ไม่ให้เย่ชูฉิงเดินไปอีกด้วย ไห่โจ๋ซวนขมวดคิ้ว ขณะที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้า มีร่างหนึ่งพุ่งมาจากด้านข้างแล้วกระแทกหมัดใส่นักศึกษาชายล้มลงบนพื้น

“อย่ามาก่อกวนเธอ!” หลี่ยี่ซวนขยับข้อมือพร้อมกับมองไปที่นักเรียนชายแล้วยิ้มเยาะและเอ่ยตามมาว่า : “เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน หลังจากนี้ถ้ามารบกวนเธออีกฉันจะซัดนายอีกรอบ”

นักศึกษาชายลุกขึ้นยืนด้วยความรู้สึกอับอาย มีเสียงหัวเราะรอบด้านและยังมีคนส่งเสียงเชียร์หลี่ยี่ซวน เย่ชูฉิงดึงแขนเสื้อของหลี่ยี่ซวนเอาไว้แล้วส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย

ใบหน้าที่ภาคภูมิใจในชัยชนะถูกดึงลงมาแล้วยืนนิ่งอยู่ด้านหลังเย่ชูฉิงอย่างซื่อสัตย์จริงใจ “พี่โจ๋ซวน” เย่ชูฉิงวิ่งไปที่ด้านข้างของไห่โจ๋ซวนอย่างมีความสุข

ติงยียีเห็นว่ามีคนจำนวนมากแอบเหลือบมองเย่ชูฉิง เย่เนี่ยนโม่, ไห่โจ๋ซวนและอ้าวเสว่ คนเหล่านี้มีแสงสว่างอยู่บนตัว ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มีคนให้ความสนใจ

ติงยียีไม่ค่อยชอบความรู้สึกประเภทนี้จึงดึงซ่งเมิ่นเจ๋แล้วทำท่าว่าตนเองจะเดินออกไปก่อน ซ่งเมิ่นเจ๋จึงยื่นใบปลิวให้กับติงยียีแล้วชี้ไปที่ประกาศรับสมัครที่อยู่ด้านบนพร้อมกับพูดว่า : “เร็วๆนี้สหภาพนักศึกษา กำลังสรรหาคนใหม่อยู่นะ ได้ยินว่าครั้งนี้มีข้อกำหนดใหม่ ตำแหน่งหัวหน้าสหภาพนักศึกษา ไม่มีการจำกัดอายุ ขอเพียงแค่ชนะการแข่งขัน แม้แต่นักเรียนปีหนึ่งก็สามารถเป็นหัวหน้าสหภาพนักศึกษาได้”

ฟังคำพูดของซ่งเมิ่นเจ๋ แล้ว ทั้งไห่โจ๋ซวนและเย่เนี่ยนโม่ล้วนแต่เกิดความสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ละคนได้หยิบใบปลิวขึ้นมาดู

ติงยียีรีบยัดใบปลิวลงไปในกระเป๋าเรียนก่อนจะพยักหน้าให้กับทุกคนแล้ววิ่งไปทางตึกเรียนซ่งเมิ่นเจ๋ตะโกนจากด้านหลังอย่างเป็นกังวลว่า : “อย่าลืมนะ คืนพรุ่งนี้ตอนสองทุ่มนะ!”

เมื่อติงยียีมาถึงห้องเรียนและหาที่นั่งเรียบร้อยแล้ว ใบปลิวได้หลุดออกมาพร้อมกับกระดาษใบหนึ่ง บนกระดาษคือ “งานเลี้ยงต้อนรับและพบปะสังสรรค์นักออกแบบเครื่องประดับเซี่ยชีหรั่น”

ติงยียีทั้งดีใจและทั้งประหลาดใจแล้วนึกถึงเด็กผู้ชายคนนั้นที่เจอโดยบังเอิญเมื่อคืนนี้และได้ยัดกระดาษใส่มือเธอ เขาได้บัตรใบนี้มาได้ยังไง ได้ยินว่าทันทีที่บัตรทั้งสิบห้าใบออกมาก็ถูกปล้นไปหมดแล้ว

ช่วงเวลาคือวันนี้ตอนสองทุ่ม ติงยียี มีความสุขอย่างมากจากนั้นตามมาด้วยความรู้สึกไม่แน่ใจเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องนี้ มันเป็นเรื่องยากที่จะไปทำงานที่โรงแรมตี้เหาในเย็นนี้

“เธอกำลังคิดอะไร หน้าถึงได้ยุ่งเหยิงขนาดนั้น” อ้าวเสว่เป็นฝ่ายมานั่งข้างๆติงยียีก่อน ติงยียี ส่ายหน้า ไม่มีใครชอบฟังเรื่องราวในใจของผู้อื่น เธอเคยชินกับนิสัยไม่ชอบบอกคนอื่นเกี่ยวกับเรื่องกลุ้มใจของเธอ

เลิกเรียนแล้ว ติงยียีเก็บกระเป๋าเรียนโดยไม่ได้สนใจอะไร หน้าโต๊ะเรียนถูกพับขึ้น ติงยียีแล้วมองไปที่เย่เนี่ยนโม่อย่างประหลาดใจ

“เจ้ากุ๊ยตัวเหม็น นายมาทำอะไรที่นี่?” ติงยียีเอ่ยถาม

“พวกเราเคยเจอกันมาก่อนใช่ไหม? ที่โรงแรมตี้เหาน่ะ” ทันใดนั้นเย่เนี่ยนโม่ก็นึกถึงวันที่ตนเองเมาในงานเลี้ยงวันเกิดนั้นได้ ดูเหมือนจะได้ยินว่ามีคนตะโกนใส่ตนเองด้วย เขาได้ยินติงยียีตะโกนหลายครั้งแล้วรู้สึกว่าเสียงของเธอคล้ายกับเสียงที่เขาได้ยินในวันนั้นเป็นอย่างยิ่ง

ติงยียีรู้สึกโกรธ เย่เนี่ยนโม่มักจะโผล่มาอยู่ข้างๆตนเองด้วยลักษณะที่ตกเป็นเหยื่อและยังตั้งคำถามตนเองอย่างไร้เดียงสาเสมอ

ติงยียีเก็บกระเป๋าและเตรียมพร้อมจะจากไปโดยไม่คิดจะสนใจเย่เนี่ยนโม่อีก บัตรผ่านประตูร่วงจากกระเป๋าเรียนลงบนโต๊ะ

ด้วยความที่เย่เนี่ยนโม่สายตาเฉียบคม เขาหยิบบัตรผ่านประตูขึ้นมาแล้วพูดว่า : “แปลกจัง เธอได้บัตรแม่ของฉันมาได้ยังไง?”

“แม่ของนาย? แม่ของนายชื่อเซี่ยชีหรั่นงั้นเหรอ?” ติงยียีมองไปที่เย่เนี่ยนโม่ด้วยความประหลาดใจอย่างมาก

เย่เนี่ยนโม่พยักหน้าแล้วชูตั๋วในมือขึ้น เขาอยากรู้มากติงยียีได้บัตรใบนี้มาจากที่ไหนกันแน่ ไม่ใช่เป็นเพราะบัตรขาดแคลนหรอก แค่ราคาของบัตรก็ชัดเจนแล้วว่าไม่ใช่สิ่งที่ติงยียีจ่ายไหว

“เป็นของเพื่อน คืนมานะ” ติงยียียื่นมือออกไปจะคว้าบัตรคืน เย่เนี่ยนโม่ชูมือขึ้นสูงไม่ยอมให้ติงยียี คว้าไปได้แล้วพูดว่า : “เล่าเรื่องเพื่อนของเธอมา ไม่แน่ว่าฉันอาจจะรู้จัก”

ติงยียีรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหนูทดลองตัวเล็กๆที่ถูกเย่เนี่ยนโม่แกล้งเล่นยังไงยังงั้น มองเห็นดวงตาแห่งชัยชนะของเย่เนี่ยนโม่แล้ว หัวสมองของติงยียีก็ว่างเปล่าแล้วกระโดดขึ้นทันทีเพื่อหวังจะคว้าเอาบัตรในมือของเย่เนี่ยนโม่

เย่เนี่ยนโม่ตกใจและยังไม่ทันที่เขาจะตอบโต้ ติงยียีก็คว้าแขนของเขาเอาไว้ ทั้งสองคนก้าวถอยหลังไปหลายก้าวเพราะจุดศูนย์ถ่วงไม่มั่นคงติงยียีโน้มไปข้างหน้าด้วยความเคยชินแล้วล้มลงไปบนพื้นพร้อมกับเย่เนี่ยนโม่

“แคว้ก” ติงยียีจ้องมองตั๋วที่ขาดเป็นสองท่อนอย่างตะลึงงัน โดยนั่งอยู่บนตัวของเย่เนี่ยนโม่อยู่นานเพราะยังไม่หายจากอาการช็อค

“พวกเธอกำลังทำอะไรกันน่ะ?” อ้าวเสว่ที่กลับมาจากห้องน้ำ ทันทีที่มาถึงประตูก็มองเห็นติงยียีนั่งอยู่บนตัวของเย่เนี่ยนโม่

ในช่วงเวลาที่ตื่นตะลึงนั้นน้ำเสียงก็เปลี่ยนไปทันที

“ยังไม่รีบลุกขึ้นอีก!” เย่เนี่ยนโม่แยกเขี้ยวยิงฟันพร้อมกับยันแขนของตัวเองขึ้น การล้มลงเมื่อกี้นี้ทำให้ตนเองเจ็บมากจริงๆ

“ไอ้สารเลว!” ติงยียีปีนลุกขึ้นมาแล้วกระทืบลงไปบนน่องของเย่เนี่ยนโม่อย่างรุนแรงแล้วก้มหน้าวิ่งพุ่งออกไปจากห้องเรียน