ตอนที่ 1393 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1293

คนที่อยู่ในเหตุการณ์มีจำนวนคนไม่น้อยขมวดคิ้วขึ้น มีนักศึกษาหลายคนที่อยู่ในสหภาพนักศึกษามีฐานะทางครอบครัวที่ไม่ค่อยดี การกระทำของจางถังเช่นนี้ ช่างเป็นอะไรที่เพ้อเจ้อสิ้นดี

“ผมคิดว่าแบบนี้ไม่เหมาะ ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง” เย่เนี่ยนโม่เอ่ยปาก อ้าวเสว่ที่อยู่ข้างๆพูดเสริมทัพขึ้น ：“ฉันก็คิดว่าสามารถเลือกเมืองบางเมืองที่อยู่รอบๆเมืองzเพื่อทำการท่องเที่ยวระยะสั้น แบบนี้ค่าใช้จ่ายก็จะได้ไม่สูงมาก และก็น่าสนใจกว่าด้วย”

อ้าวเสว่เกิดมามีหน้าตาที่สระสวย และก็มักจะสุภาพต่อผู้อื่น คำพูดเหล่านี้ก็พูดออกมาได้อย่างมีเหตุผล ทำให้คนที่ฐานะทางบ้านไม่ดีเท่าไหร่ได้ยินแล้วรู้สึกสบายใจ ยิ่งทำให้รู้สึกดีต่ออ้าวเสว่ เย่เนี่ยนโม่หันไปมองอ้าวเสว่ อ้าวเสว่หันหน้าไปไม่สนใจเย่เนี่ยนโม่ แต่ว่ากิริยาท่าทางนั้นไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนกับก่อนหน้านี้แล้ว

“ทุกคนล้วนคิดแบบนี้เหรอ สหภาพนักศึกษาของพวกเรานั้นเป็นประชาธิปไตยมากนะ” จางถังอยากจะเบียดเย่เนี่ยนโม่ให้ออกจากตำแหน่งนี้ แล้วให้เหยนหมิงเย้าเพื่อนของตัวเองได้เข้ามาแทนที่ เช่นนี้แล้วเวลาพูดอะไรก็จะได้มีคนคอยสนับสนุน

คนที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่มีใครตอบ คนส่วนใหญ่มีแต่ปฏิกิริยาที่เฝ้ารอดู เย่เนี่ยนโม่คือดาวมหาวิทยาลัย ได้รับความนิยมสูง ส่วนจางถังไม่ต้องพูดถึง วายร้ายคนหนึ่ง ใครทำให้เคืองก็จะโดนเอาคืน ดังนั้นเอาตัวรอดผ่านสี่ปีให้ได้จะดีกว่า

“ฉันเห็นด้วยกับแผนที่สอง” สายตาของผู้คนหันไปมองติงยียีที่นั่งอยู่ข้างประตู ติงยียีออกความคิดเห็นด้วยสายตาแน่วแน่จริงจัง เธอย่อมไม่หยุดพูดเพียงเพราะเย่เนี่ยนโม่กับอ้าวเสว่นั้นเป็นคนเสนอออกมา เพราะถึงอย่างไรเธอก็ไม่มีเงินเหลือเฟือที่จะไปผลาญตามอำเภอใจ

ทันทีที่ติงยียีอ้าปากคนอื่นก็เห็นด้วย จางถังทำหน้าบูดบึ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นยิ้มแล้วก็พูดขึ้นทันใด：“ตกลง อย่างนั้นเพื่อเป็นการฝึกฝนรองประธานของพวกเรา การออกไปท่องเที่ยวครั้งนี้ขั้นตอนทั้งหมดให้เย่เนี่ยนโม่เป็นคนรับผิดชอบก็แล้วกัน เย่เนี่ยนโม่นายจะต้องจัดการให้ดีๆนะ การไปเที่ยวครั้งนี้จะสนุกหรือไม่สนุกก็ขึ้นอยู่กับคุณแล้ว”

เย่เนี่ยนโม่ไม่รู้ว่าจางถังคิดจะวางแผนอะไร แต่รู้สึกว่าอีกฝ่ายวางแผนแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน จึงได้ตบปากรับคำ

ตอนที่เลิกประชุม อ้าวเสว่ตั้งใจจะหลบเย่เนี่ยนโม่ จึงเดินกับผู้ชายคนหนึ่งในสหภาพนักศึกษา ชายหนุ่มปลาบปลื้มจ้องมองอ้าวเสว่ที่สุภาพและเหินห่างกับตัวเอง จู่ๆทำตัวเป็นกันเองจนน่าประหลาดใจ

อ้าวเสว่มองดูเย่เนี่ยนโม่ที่ไม่มีอาการหึง จึงได้โมโหขึ้นจริงๆ กระทืบเท้าดึงชายหนุ่มแล้วจากไป “เย่เนี่ยนโม่ ฉันคิดว่าอ้าวเสว่อาจจะต้องการความใส่ใจที่ชัดเจน เช่นอาการหึงหวง”

ติงยียีรู้ดีว่าตอนนี้เย่เนี่ยนโม่นั้นไม่อยากจะเจอหน้าตัวเอง แต่ว่าเธอนั้นไม่อยากเป็นสาเหตุให้สองคนนี้ต้องหมางใจกัน

เย่เนี่ยนโม่ได้ยินดังนั้น จึงเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารแล้วพูดเบาๆ：“ความรู้สึกไม่จำเป็นต้องระแวงและตั้งใจเอาอกเอาใจ”

“ที่ยียีแนะนำก็แค่หวังดี” ซ่งเมิ่นเจ๋ที่ไม่เก่งในการแก้ต่าง สามารถทำเพื่อยียีได้ขนาดนี้ถือว่าเธอนั้นได้โมโหจนสุดขีดแล้ว

ติงยียีดึงมือของซ่งเมิ่นเจ๋แล้วส่ายหน้า มนุษย์ไม่ใช่ต้นไม้ต้นหญ้าธรรมดา มีความรู้สึก เย่เนี่ยนโม่ที่เข้าใจผิดตัวเองเช่นนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า เป็นมนุษย์ก็ต้องย่อมโกรธเป็นธรรมดา

“อ้าวเสว่ ผมรู้ว่าที่หน้ามหาวิทยาลัยมีร้านชานมร้านหนึ่ง ฟ้ายังเช้าอยู่เลย ให้ผมเลี้ยงคุณดีไหม” ชายหนุ่มที่ถูกอ้าวเสว่ดึงมาถามขึ้นด้วยความดีใจ

อ้าวเสว่ยิ้มอย่างใจลอยแล้วพูดขึ้น：“ขอบคุณคุณมาก ฉันเองก็อยากจะไปเช่นกัน แต่ว่าสาขาที่ฉันเรียนมีการบ้านที่ต้องทำ ฉันอยากจะกลับไปทบทวนน่ะ”

ชายหนุ่มก็ไม่ได้โกรธที่ถูกปฏิเสธ สำหรับพวกเขา ผู้หญิงระดับอ้าวเสว่ เดิมทีก็ได้แค่มองไกลๆไม่อาจจะแตะต้องได้

ชายหนุ่มได้จากไป อ้าวเสว่ได้ถอนหายใจขึ้น หันหลังไปมองทางบันได เย่เนี่ยนโม่ไม่ได้ตามมา อ้าวเสว่กระทืบเท้าแล้วกล่าวขึ้น ：“ไอ้ท่อนไม้”

“นักศึกษาอ้าวเสว่ อยู่ที่นี่รอเย่เนี่ยนโม่เหรอ” เสียงของจางถังดังขึ้นจากด้านหลังของอ้าวเสว่ อ้าวเสว่มองจางถังอย่างระมัดระวัง เธอไม่ได้เล่าเรื่องที่จางถังลวนลามตัวเองในวันนั้นให้กับเย่เนี่ยนโม่ เธออยากให้เย่เนี่ยนโม่เข้าใจตลอดไปว่าตัวเองนั้นบริสุทธิ์ผุดผ่อนไร้ตำหนิ

จางถังเข้าใกล้หนึ่งก้าว อ้าวเสว่ก็จะถอยหลังออกหนึ่งก้าว ถอยจนกระทั่งไม่สามารถถอยได้ จางถังสูดลมหายใจเข้าที่ต้นคอของอ้าวเสว่ อ้าวเสว่ขมวดคิ้ว จางถังยิ้มร้ายแล้วกล่าวขึ้น：

“ผมถูกใจเย่ชูฉิง กิจกรรมครั้งนี้ให้คุณคิดหาวิธีนัดเธอออกมาให้ได้ คุณเป็นแฟนของเย่เนี่ยนโม่ เย่ชูฉิงเป็นน้องสาวของเย่เนี่ยนโม่ พี่สะใภ้อย่างคุณแค่นัดคนคงไม่ยากไปหรอกนะ”

จางถังเห็นสีหน้าที่สุขใจของอ้าวเสว่เมื่อได้ยินตัวเองเอ่ยคำว่าพี่สะใภ้ขึ้นสามคำ จึงได้พูดเสริมต่อว่า：“คุณลองคิดดูถ้าเย่ชูฉิงมีคนรัก เธอก็จะไม่สามารถไปเป็นก้างขวางคอให้คุณกับเย่เนี่ยนโม่ได้อีก”

อ้าวเสว่เริ่มรู้สึกอ่อนไหว เธอสามารถรู้สึกได้ว่าเย่ชูฉิงนั้นไม่ชอบเธอ ถ้าหากว่าเย่ชูฉิงมีคนรักได้ อย่างนั้นตัวเองกับเย่เนี่ยนโม่ก็คงจะมีโอกาสมากขึ้น และจางถังก็ยังเป็นหนี้น้ำใจตัวเองอีกด้วย แต่จางถังนั้นไม่ใช่คนดี ส่วนเย่ชูฉิงก็เป็นคนดีซะขนาดนั้น

“ไม่ได้ ต้องขออภัย ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังมีธุระ ฉันต้องขอตัวก่อน บาย” อ้าวเสว่หันตัวเพื่อจะจากไป จางถัง คว้าตัวอ้าวเสว่แล้วยันกดชิดกำแพง น้ำเสียงเริ่มไม่ดี เขาใช้ความอดทนกับผู้หญิงคนนี้มามากพอแล้ว จางถังเข้าไปใกล้อ้าวเสว่แล้วพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด：