ตอนที่1392 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1292

“นายท่าน นายหญิง คุณชายเนี่ยนโม่กลับมาแล้วครับ” พ่อบ้านที่แววตากล่าวด้วยความดีใจ

เซี่ยชีหรั่นเห็นอ้าวเสว่ควงแขนของเย่เนี่ยนโม่เดินเข้าประตูมา เย่เนี่ยนโม่ตะโกนเรียกด้วยความดีใจ：“แม่！”

“เนี่ยนโม่ นี่คือผู้หญิงที่อยู่ข้างลูกเมื่อสองคืนก่อนเหรอ ที่แท้ก็เป็นอ้าวเสว่นี่เอง แล้วทำไมตอนนั้นลูกถึงไม่ยอมรับล่ะ” เซี่ยชีหรั่นยิ้มตาหยีแล้วกล่าว

เย่เชินหลินเห็นท่าทางของอ้าวเสว่แล้วชะงักขึ้น เขาไม่ชอบผู้หญิงคนนี้มาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้เห็นท่าทางของอ้าวเสว่แล้ว จึงแอบคิดว่าเรื่องราวอาจไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

“น้าเซี่ยคะ คุณลุงคะ” อ้าวเสว่ควงแขนของเย่เนี่ยนโม่อย่างใกล้ชิดสนิทสนมแล้วเรียกขึ้นอย่างอ่อนหวาน จากนั้นหยิบกล่องของขวัญแล้วยื่นให้กับเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นเปิดกล่องออก แล้วก็มองอ้าวเสว่ด้วยความประหลาดใจ ในกล่องนั้นมีเม็ดทับทิมที่สวยงามมาก และราคาก็น่าจะไม่เบา เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าอ้าวเสว่เป็นเด็กกำพร้า ตอนนี้เพิ่งจะเรียนชั้นปีหนึ่ง ทำไมถึงได้ซื้อของขวัญที่แพงขนาดนี้

อ้าวเสว่เห็นใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นที่ท่าทางไม่ได้ดีใจเหมือนอย่างอย่างที่คิด จึงได้รีบพูดขึ้น ：“น้าเซี่ยคะ นี่หนูซื้อด้วยเงินที่ได้จากการเล่นหุ้น หากน้าเซี่ยไม่ชอบสามารถนำไปเปลี่ยนได้นะคะ”

เซี่ยชีหรั่นแอบตำหนิตัวเองที่ไม่แสดงอาการชอบออกมาจนทำให้เด็กๆกังวล จึงยิ้มอย่างละมุนแล้วให้คนรับใช้นำไปเก็บ

“แม่ครับ ครั้งก่อนที่แม่อยู่ที่สนามบินแล้วถามผมว่าอ้าวเสว่ใช่แฟนผมหรือเปล่า วันนี้ผมจะมาให้คำตอบแม่ครับ” เย่เนี่ยนโม่มองแววตาของอ้าวเสว่ด้วยสายตาที่อ่อนโยน อ้าวเสว่ค่อนข้างเป็นคนคิดมาก เขาครุ่นคิดแล้วครุ่นคิดอีก คงมีแต่สิ่งนี้ที่สามารถทำให้เธอสบายใจ

“นายหญิง นายท่าน ชูหวินมาครับ” พ่อบ้านพูดจบ เย่ชูหวินได้ลากมือของติงยียีเดินเข้ามาในบ้าน เซี่ยชีหรั่นรู้สึกประหลาดใจ แต่รู้สึกดีใจมากกว่า จึงเดินเข้าไปต้อนรับ：“ชูหวิน ช่วงนี้พ่อแม่ของผมเป็นอย่างไรบ้าง”

“ พ่อกับแม่ผมสบายดีครับอา” เย่ชูหวินสีหน้าที่ค่อนข้างผ่อนคลาย เซี่ยชีหรั่นมองไปทางติงยียีที่ค่อนข้างกระเซอะกระเซิง ติงยียีสะบัดมือของเย่ชูหวินทิ้ง แต่สะบัดไม่ออก จึงรีบยิ้มแล้วพูดขึ้น ：“คุณน้าสวัสดีค่ะ หนูชื่อติงยียีค่ะ”

“เสียงของเธอ เสียงของเธอไม่ใช่เสียงของหญิงสาวที่อยู่กับเย่เนี่ยนโม่ในคืนนั้นเหรอ” เซี่ยชีหรั่นชี้ไปที่เย่เนี่ยนโม่กลับติงยียีด้วยความสงสัย อ้าวเสว่ที่ยืนฝืนยิ้มอยู่ข้างๆ แทบจะยืนต่อไม่ไหวแล้ว

“ เกิดอะไรขึ้นกันแน่” น้ำเสียงที่เคร่งขรึมของเย่เชินหลิน ฝ่ามือที่ตบลงบนโต๊ะน้ำชา มองเย่เนี่ยนโม่ที่ด้วยความโกรธ เย่เนี่ยนโม่ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรเรื่องที่ตัวเองไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับติงยียี

ติงยียีไม่รู้จักบ้านของตัวเองด้วยซ้ำ อย่างนั้นต้องเป็นเย่ชูหวินที่เป็นคนพาเธอมา ทำไมเธอถึงมาได้เวลาเหมาะเจาะอะไรเช่นนี้ แล้วทำไมจู่ๆถึงปรากฏตัวขึ้น หรือว่าเป็นความตั้งใจ ยิ่งคิดใจก็ยิ่งตระหนก ดวงตาของเย่เนี่ยนโม่ที่จ้องมองติงยียียิ่งมองก็ยิ่งเย็นชา หรือว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ใสซื่อไร้เดียงสาเหมือนรูปลักษณ์ภายนอก หรือว่าที่มาทำความรู้จักกับเย่ชูหวินงั้นมีวัตถุประสงค์

“ขออภัยค่ะ หนูมีธุระด่วนกะทันหันจึงต้องขอตัวก่อนนะคะ” อ้าวเสว่รีบโค้งคำนับเบาๆให้กับเซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลิน จากนั้นเอามือปิดปากแล้วก็วิ่งออกไป

เย่เนี่ยนโม่จ้องติงยียีเขม็งตึงแวบหนึ่งแล้วก็วิ่งตามออกไป ติงยียีพูดอะไรไม่ออก สายตาของเย่เนี่ยนโม่ที่มองเหมือนคนแปลกหน้าทำให้จิตใจของเธอรู้สึกเศร้าแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เศร้าแบบเหมือนถูกเพื่อนสนิทเข้าใจผิดอย่างไรอย่างนั้น ติงยียีจึงวิ่งตามหลังเย่เนี่ยนโม่ออกไป

“อ้าวเสว่ ผมได้บอกแล้วว่าผมกับติงยียีนั้นไม่มีความสัมพันธ์กันแต่อย่างใด” เย่เนี่ยนโม่ดึงแขนของอ้าวเสว่ไว้ด้วยความหงุดหงิด ทำไมเขาจะต้องอธิบายเรื่องเดิมๆซ้ำๆซากๆ

อ้าวเสว่สะบัดมือเย่เนี่ยนโม่ทิ้ง แล้วตะคอกเบาๆ：“ คุณเบื่อแล้วใช่หรือไม่ ใช่ เป็นฉันเองที่ตอนแรกเข้าไปหาตัวคุณก่อน ดังนั้นคุณถึงได้ไม่หวงแหนเช่นนี้ ว่ากันว่าใครตกหลุมรักใครก่อนก็มักจะเจ็บก่อน ฉันมันสมควร ฉันอยากจะอยู่เงียบๆคนเดียว”

อ้าวเสว่นั่งเข้าไปในรถแท็กซี่คันหนึ่งแล้วจากไป มือของเย่เนี่ยนโม่ ที่ยื่นออกไปได้ดึงกลับมาอย่างห่อเหี่ยวผิดหวัง เขาแสดงความรู้สึกของตัวเองออกมาไม่เป็น ถึงได้ถูกปฏิเสธแล้วปฏิเสธอีก

“เย่เนี่ยนโม่ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ความจริงที่ฉันมาหาคุณที่นี่ก็เพื่อ···”

“พอได้แล้ว！”

ติงยียียังไม่ทันได้พูดจบก็ถูกเย่เนี่ยนโม่ขัดจังหวะให้หยุด เย่เนี่ยนโม่ขยี้ศีรษะด้วยความหงุดหงิด แล้วพูดกับติงยียีว่า：“คุณมีความสัมพันธ์อะไรกับผมเหรอ แม้แต่เพื่อนก็ยังไม่ใช่เลยมั้ง หรือว่าการจูบในโรงแรมคืนนั้นทำให้คุณเกิดความคิดที่ไม่สมควรจะมี”

ใบหน้าของติงยียียิ่งอยู่ยิ่งขาวซีด ริมฝีปากเม้มแล้วเม้มอีก และไม่ได้พูดอะไรใดๆทั้งสิ้น “เย่เนี่ยนโม่！”

เย่ชูหวินชกเข้าที่ใบหน้าของเย่เนี่ยนโม่ด้วยกำปั้น แก้มของเย่เนี่ยนโม่ถูกชกจนแบน เมื่อถุยเลือดที่กลบปากทิ้งแล้ว เย่เนี่ยนโม่ก็ชี้ไปทางเย่ชูหวินแล้วตะคอกขึ้นด้วยความโมโห ：“เย่ชูหวิน นายชอบติงยียีใช่ไหม อย่างนั้นก็ไปคบกับเธอไป จะพามาที่บ้านของผมทำไม ！”

ติงยียีห้ามเย่ชูหวินที่ยังอยากจะก้าวไปข้างหน้า เย่ชูหวินมองดวงตาของติงยียีที่เอ่อท้นด้วยน้ำตา จึงหยุดชะงักแล้วปล่อยมือลง

สายตาของเย่เนี่ยนโม่กวาดไปยังติงยียีที่ยืนหันหลังให้กับตัวเอง แล้วแสยะยิ้มขึ้น เดินผ่านติงยียีแล้วก็เดินผ่านไป