ตอนที่ 1394 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1294

ตอนที่ติงยียีรับโทรศัพท์นั้นกำลังเดินอยู่ในร้านหนังสือ เมื่อได้ยินคำพูดของซ่งเมิ่นเจ๋ก็ตกใจขึ้น ทำไมทุกคนต่างรู้ว่าไปท่องเที่ยวกันวันนี้ มีแต่ตัวเองเท่านั้นที่ไม่รู้

“ยียี อย่างนั้นเธอยังจะมาหรือเปล่า” ซ่งเมิ่นเจ๋ถามขึ้น เธอรู้นิสัยของติงยียีดี ปกติแล้วจะไม่ค่อยชอบเซ้าซี้ อีกอย่างยียีก็ไม่ค่อยชอบเข้าร่วมกิจกรรมที่คึกคักแบบนี้

ติงยียีตอบรับเสียงเบาๆ เธอรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย ทำไมถึงลืมเธอเพียงเธอคนเดียว ใบรายชื่อต้องผ่านการตรวจสอบจากเย่เนี่ยนโม่ก่อนไม่ใช่เหรอ เย่เนี่ยนโม่ไม่มีทางที่จะไม่รู้ว่าใบรายชื่อนั้นตกหล่นไปหนึ่งรายชื่อ โดยเฉพาะตัวเองที่ไม่ถือว่าเป็นคนแปลกหน้า หรือว่าเป็นการจงใจไม่ให้ตัวเองไป

เธอติงยียีไม่ได้ทำผิดอะไรสักหน่อย ยิ่งไม่อยากให้ตัวเองไป ตัวเองก็ยิ่งอยากจะไป！ ติงยียีพลางวิ่งพลางพูดกับซ่งเมิ่นเจ๋：“40นาทีใช่ไหม ฉันจะรีบไปให้ทัน”

เมื่อวางสายลง ติงยียีได้เรียกแท็กซี่มาหนึ่งคัน แท็กซี่จึงได้จอด ผู้หญิงแต่งตัวดีสองคนแย่งที่จะขึ้นรถ ติงยียีจึงได้ดึงประตูรถไว้ แล้วพูดขึ้นอย่างสุภาพ ：“ขอโทษนะคะ นี่เป็นรถที่ดิฉันเรียกมา พอดีว่าดิฉันก็มีธุระ รบกวนทำตามกฎด้วยค่ะ”

หนึ่งในผู้หญิงมองสำรวจติงยียีที่สวมใส่เสื้อเชิ้ตและกางเกงยีนส์ธรรมดา กลั่นแกล้งติงยียีที่เป็นเพียงนักศึกษา จึงอ้าปากแล้วพูดเสียงดังขึ้น：“ใครเห็นว่าเธอเป็นคนเรียกรถมา พวกเรามาก่อนต้องได้ขึ้นก่อน！”

เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงสองคนนี้ไม่มีเหตุผล ติงยียีโกรธจัด คนขับรถที่อยู่ข้างๆก็พยายามให้ติงยียีปล่อยมือ สักพัก รอบๆรถแท็กซี่ก็มีกลุ่มคนเข้ามามุงดู

คนขับรถก็ช่วยผู้หญิงสองคนนั้น ถึงแม้ว่าติงยียีจะโกรธ แต่ก็รู้ว่าดึงดันต่อไปแบบนี้ก็คงไม่มีประโยชน์ จึงได้ปล่อยมือ รอบข้างยังมีคนหยิบกล้องขึ้นมาถ่าย จนถนนหนทางติดขัด

“คุณชายชูหวินครับ ข้างหน้าเหมือนมีรถติด เวลาอาจจะนานหน่อยครับ” คนขับรถพลางมองถนนพลางขับรถ ฝู้เฟิ่งหยีที่อายุมากแล้ว มักจะให้เนี่ยนโม่เย่กับชูหวินหลานสองคนมาหาตัวเองประจำ วันนี้เป็นอีกความตั้งใจที่ต้องการให้เย่ชูหวินไปเป็นเพื่อนในการออกกำลังเพื่อสุขภาพ

เย่ชูหวินมองไปตามถนนอย่างไม่ตั้งใจ ฝูงคนยืนล้อมติงยียีไว้ ติงยียีที่โกรธจนหน้าแดงก่ำ คนขับรถมองตามก็แล้วกล่าวขึ้น：“สังคมเดี๋ยวนี้ ขอแค่มีเงินก็เป็นแบบนี้หมด แถวนี้เป็นย่านไฮโซด้วย ผมเห็นไม่น้อยกว่าหนึ่งกรณี นิสัยนักศึกษาเองก็ใจร้อนรุนแรง ก็แค่แท็กซี่คันเดียวเอง”

“ขับไปข้างหน้า” เย่ชูหวินจ้องมองติงยียี แล้วพูดสั่งเบาๆ

รถแท็กซี่ต้องการจะออกตัวจากไป ทันใดนั้นได้มีรถโรลส์รอยซ์ปาดเข้ามา และจอดขวางสนิทอยู่ที่หน้าของตัวเอง คนขับรถเหยียบเบรกแทบไม่ทัน ถ้าหากว่าชนเข้ากับรถโรลส์รอยซ์ แค่สีถลอกเล็กน้อย ก็อย่าได้หวังว่าครึ่งชีวิตที่เหลือของตัวเองจะได้สบายเลย

คนรอบๆต่างมองรถหรูคันนี้ที่มีวัยรุ่นคนหนึ่งลงมาจากตัวรถแล้วคว้าดึงหญิงสาวที่สวมใส่เสื้อผ้าธรรมดาเดินขึ้นไปในรถ ติงยียีถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ：“คุณไม่ใช่ขับบิ๊กไบค์เหรอ”

“ก็ต้องเปลี่ยนรสชาติบ้างบางครั้งบางครา” เย่ชูหวินขึงตาใส่แววตาหนึ่งที่กำลังจะถ่ายรูป เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะหยุดการกระทำถึงได้ยอมเลิกรา

ในสถานีรถไฟ เย่เนี่ยนโม่จ้องมองที่โทรศัพท์ ยังเหลือเวลาอีกสิบห้านาทีก็จะต้องตรวจตั๋วแล้ว ถ้าหากติงยียีมาไม่ทัน เขาก็จะไม่มีทางรอเธอแค่เพียงคนคนเดียว อ้าวเสว่ที่ยืนรออยู่ข้างๆรู้สึกเมื่อยนิดๆ มือถูกจับขึ้น เย่เนี่ยนโม่พลางจับมืออ้าวเสว่พลางดูแผนที่ มุมปากอ้าวเสว่ยกโค้งขึ้น แล้วก็รออย่างอดทน

มีเย่ชูหวินที่เป็นคนส่งตัวเอง สักพักติงยียีก็มาถึงสถานีรถไฟ “อยู่ตรงนั้น！” ติงยียีร้องขึ้นด้วยความดีใจ หันหน้ามากล่าวขอบคุณเย่ชูหวิน：“เย่ชูหวิน ขอบคุณคุณมากจริงๆนะ”

เย่ชูหวินปรายตามองเย่เนี่ยนโม่กับอ้าวเสว่ที่ยืนอยู่ไม่ไกล จากนั้นพูดเบาๆ：“อยากจะขอบคุณผมจริงๆเหรอ”

“แน่นอน คุณอยากได้ของขวัญอะไร ฉันก็จะให้หากฉันสามารถ” ติงยียีกล่าวออกมาจากใจจริง

“อย่างนั้นรอคุณกลับมาพวกเรานัดเดทกันนะ” เย่ชูหวินมองติงยียี ในแววตามีรอยยิ้ม สมองของติงยียีลั่นขึ้น ที่ประตูหน้าบ้านวันนั้น รอยจูบของเย่ชูหวินถูกตัวเองฝังไว้ในก้นบึ้งที่ลึกที่สุดของหัวใจ เธอตั้งใจไม่ไปคิด จนกระทั่งตอนนี้ที่เย่ชูหวินเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

“ยังเหลืออีก 9 นาที” เย่ชูหวินมองดูนาฬิกาในมือ ติงยียีจึงรีบเปิดประตูแล้วหันหน้ามาตอบรับประโยคหนึ่งเบาๆ “อืม”

เย่เนี่ยนโม่เก็บแผนที่ลง แล้วประกาศขึ้น：“ไม่รอแล้ว！” ทันใดนั้นซ่งเมิ่นเจ๋ก็ร้องขึ้นด้วยความดีใจ：“พวกเธอดูสิ นั่นใช่ติงยียีไหม！”

ทุกคนมองตาค้างไปทางติงยียีที่ลงมาจากรถโรลส์รอยซ์ เย่เนี่ยนโม่ดูออกว่านั่นเป็นรถของคุณย่า จึงมั่นใจว่าคนที่นั่งอยู่ข้างในนั้นต้องเป็นเย่ชูหวินแน่นอน

“นักศึกษาติงยียี ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมรายชื่อของคุณถึงไม่ปรากฏอยู่ในใบรายชื่อ” จางถังแกล้งพูด เขาต้องการที่จะทำให้เย่เนี่ยนโม่ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

“โอเค พวกเรารีบไปกันเถอะ วันนี้ออกมาท่องเที่ยวต้องสนุกเฮฮากันหน่อย” อ้าวเสว่ที่อยู่ข้างๆได้พูดตัดปัญหา ถึงแม้ว่าตัวเธอนั้นไม่อยากจะให้ติงยียีมาก็ตาม

คนทั้งหมดขึ้นรถไฟไป เย่ชูฉิงย่อมต้องการอยากจะนั่งกับไห่โจ๋ซวน ทางเดินที่ค่อนข้างคับแคบ เสื้อไหมของเย่ชูฉิงไปติดพันกับกระเป๋าสะพายหลังของนักศึกษาคนอื่น มีมือคู่หนึ่งเข้ามาช่วยเย่ชูฉิงอแกะเสื้อที่พันติดกันอออก