ตอนที่ 1395 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1295

“คุณผู้หญิงคะ ตรงนี้มีน้ำแข็ง ลองประคบสักหน่อยนะคะ” พนักงานหยิบน้ำแข็งยื่นให้กับติงยียี ติงยียีรับมาอย่างซาบซึ้งใจ พนักงานยิ้มให้แล้วก็กลับไปที่ห้องโดยสาร

“คุณผู้ชายคะ ได้ส่งก้อนน้ำแข็งไปให้คุณผู้หญิงคนนั้นตามที่ขอแล้วค่ะ” พนักงานมองชายหนุ่มรูปหล่อที่อยู่ตรงหน้าแทบไม่อยากจะกระพริบตา

“ขอบคุณครับ” เย่เนี่ยนโม่ยืนกรานที่จะทิ้งเงินจำนวนสองเท่าไว้ แล้วก็เดินออกจากประตู ติงยียียังคงเอาน้ำแข็งประคบที่แขนอยู่ในห้องน้ำ เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้วเมื่อเห็นแขนที่แดงก่ำของติงยียี

“เนี่ยนโม่ คุณไปทำอะไรตรงนั้น” อ้าวเสว่ตะโกนเรียกจากไกลๆ เย่เนี่ยนโม่เก็บความคิดแล้วก็หันหลังจากไป

รถไฟจอดที่เมืองs ทุกคนได้มุ่งตรงไปที่โรงแรม อ้าวเสว่ ซ่งเมิ่นเจ๋ ติงยียีและเย่ชูฉิงผู้หญิงทั้งหมดนี้พักห้องเดียวกัน เย่เนี่ยนโม่ ไห่โจ๋ซวนและผู้ชายอีกสองคนพักห้องเดียวกัน

ที่ล็อบบี้ของโรงแรม จางถังยืนหมุนกุญแจอยู่ในมือแล้วพูดอย่างกระหยิ่มใจกับเย่ชูฉิงว่า：“ชูฉิง อันที่จริงคุณไม่ต้องไปนอนเบียดเสียดกับคนอื่นก็ได้ พ่อของผมพอดีรู้จักกับผู้จักการที่นี่ ห้องที่ผมได้คือห้องวีไอพี ให้ผมเปิดอีกห้องหนึ่งให้คุณนะ”

เย่ชูฉิงยิ้มแล้วพูดอย่างอ่อนโยน：“ขอบคุณคุณมากค่ะ แต่ว่าฉันนอนกับทุกคนดีกว่า” จางถังที่ถูกปฏิเสธ แอบคิดในใจว่าเย่ชูฉิงไม่รู้จักเพลิดเพลินกับความสุข จึงเดินหมุนกุญแจเข้าไปที่ลิฟต์วีไอพีคนเดียว

เหลือเพียงคนผมสั้นเกรียน ชายหนุ่มที่หน้าอกแขวนป้ายผู้จัดการไว้ ได้เดินเข้ามาที่ข้างๆเย่เนี่ยนโม่กับเย่ชูฉิง จากนั้นพูดเสียงเบาๆอย่างนอบน้อม：“คุณชายน้อยครับ ท่านแน่ใจนะครับว่าจะไม่พักห้องห้องเพรสซิเดนท์เชียลสวีท ที่เก็บไว้ให้ท่านมาโดยตลอด”

เย่เชินหลินมีหุ้นส่วนของโรงแรมที่นี่ อีกทั้งหุ้นส่วนที่ถือก็ไม่น้อย หากผู้จัดการรู้ว่าจางถังนั้นมาด้วยกันกับลูกชายของประธานเย่ พูดอย่างไรก็ไม่มีทางให้อภิสิทธิ์แก่จางถัง ถ้าทำให้คุณชายตัวจริงคนนี้โกรธขึ้นมาต้องแย่แน่ๆ

“ไม่เป็นไรครับ ให้จัดการตามนี้แล้วกัน” เย่เนี่ยนโม่กำชับเบาๆ ในห้องอ้าวเสว่กับเย่ชูฉิงกำลังคุยกันเรื่องแฟชั่นแบรนด์เนม ซ่งเมิ่นเจ๋ที่พูดแทรกขึ้นบางครั้งบางคราว ส่วนติงยียีนั้นไม่รู้เรื่องเลยว่าสามคนนี้พูดอะไรกัน จึงหยิบโบชัวของโรงแรมมาดู เห็นว่าในนั้นมีแช่ออนเซ็น จึงหยิบผ้าคลุมอาบน้ำและมุ่งไปที่ออนเซ็น

ที่อ่างแช่ออนเซ็น เนื่องจากเป็นฤดูร้อน ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีคน น้ำพุร้อนที่ไหลจากไผ่บนกำแพงลงสู่อ่าง ดวงตาของติงยียีถูกปกคลุมด้วยไอหมอก จึงมองหารอบๆด้วยสายตาที่พร่ามัว ก็หาป้ายที่แยกห้องชายหญิงไม่เจอ จึงได้สุ่มเดินตรงเข้าไปในอ่างแช่น้ำ

อุณหภูมิน้ำสูงนิดหน่อย ติงยียีนอนแช่อย่างสบายที่อ่างแช่น้ำ ประสาทที่ตึงเครียดมาตลอดทั้งวันในที่สุดก็ได้ผ่อนคลาย จนนอนหลับใหลไปอย่างสะลึมสะลือ

“คุณชายน้อยครับ คนทั้งหมดได้จัดการออกไปหมดแล้วครับ น้ำในอ่างก็ได้เปลี่ยนใหม่หมดแล้วครับ” ผู้จัดการได้ติดป้าย'ห้ามเข้า'ที่หน้าประตูห้องแช่ออนเซ็น

เย่เนี่ยนโม่พยักหน้าแล้วเดินเข้าไปที่ห้องแช่ออนเซ็น ถอดชุดคลุมอาบน้ำแล้วเดินลงไปในอ่างน้ำแช่ เย่เนี่ยนโม่ เอนกายพิงสระอย่างสบาย ดวงตาเห็นไอหมอกที่อยู่ไม่ไกลเหมือนมีร่างหนึ่งคนรางๆ ผู้จัดการจัดการคนให้ออกไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ

เย่เนี่ยนโม่ส่ายหน้าอย่างไม่สนใจ ผู้จัดการอาจจะผิดพลาดไป สักพักเย่เนี่ยนโม่ลืมตาแล้วขมวดคิ้วขึ้น มองร่างรางๆท่ามกลางไอหมอกที่อยู่ไม่ไกล

ออนเซ็นไม่ควรแช่นานเกินไป โดยเฉพาะหน้าร้อน อย่าให้เกิน45นาที ตอนที่ตัวเองลุกขึ้นมานั้น คนที่อยู่ตรงหน้าเหมือนจะแช่อยู่นานมากแล้ว อีกทั้งไม่มีการขยับเปลี่ยนท่า

เย่เนี่ยนโม่จึงได้ว่ายเข้าไปข้างๆเพื่อไปดู แต่แล้วก็ผงะขึ้น “ติงยียี！”ติงยียีใบหน้าแดงก่ำ หายใจเร็ว เห็นได้ชัดว่าเกิดจากการแช่ในออนเซ็นที่อุณหภูมิสูงนานเกินไปจนหมดสติ

เย่เนี่ยนโม่ยื่นมือไปแตะผิวของติงยียี แต่แล้วก็ต้องดึงกลับมาอย่างไวเหมือนกับถูกไฟช็อต ติงยียีไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้า ผิวที่ขาวเนียนนุ่มเดี๋ยวชัดเดี๋ยวเบลออยู่ในไอหมอก เย่เนี่ยนโม่ที่คลุมส่วนล่างด้วยผ้าเช็ดตัว หันหลังไปหยิบผ้าคลุมอาบน้ำมาปิดร่างติงยียีไว้ จากนั้นอุ้มขึ้นแล้วมุ่งไปที่คลับเฮาส์ของออนเซ็น

ผู้จัดการที่เฝ้าอยู่ที่นอกประตูตลอดเวลา เห็นเย่เนี่ยนโม่อุ้มติงยียีออกมาจากประตูก็รู้สึกประหลาดใจมาก：“ คุณชายน้อย นี่คือ”

เสื้อคลุมอาบน้ำปกปิดไม่มิดต้นขาที่ขาวเรียวของติงยียี เย่เนี่ยนโม่คิดว่าถ้าพาไปที่ห้องปฐมพยาบาล สถานการณ์แบบนี้ของติงยียีคงจะอับอายน่าดู จึงหันไปพูดกับผู้จัดการว่า：“ไปที่ห้อง”

ผู้จัดการพาเย่เนี่ยนโม่ไปห้องที่อยู่ชั้นบนสุด ชั้นบนสุดมีแค่เพียงไม่กี่ห้อง และได้แบ่งให้ผู้ถือหุ้นของโรงแรมใช้เมื่อเข้ามาพัก

เมื่อเข้าไปในห้อง ผู้จัดการเหลือบมองติงยียีแล้วก็ออกจากห้องไปทันที แขกต้องการจะทำอะไรไม่ใช่เรื่องที่เขาจะต้องเป็นกังวล

เย่เนี่ยนโม่เปิดหน้าต่างให้อากาศได้ระบาย เมื่อหันหลังมา ติงยียีเนื่องจากรู้สึกร้อนจึงได้สลัดเสื้อผ้าทิ้ง หน้าอกชมพูวับๆแวมๆ

เย่เนี่ยนโม่รีบเบือนหน้าไปทันที ติงยียีที่อยู่บนเตียงเกิดการจามขึ้น หากเป็นเช่นนี้ต่อไปจะต้องเป็นหวัดเนื่องจากความต่างของอุณหภูมิอย่างแน่นอน

เย่เนี่ยนโม่เบือนหน้าไปแล้วค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ติงยียี จากนั้นดึงผ้าห่มปรับอุณหภูมิมาห่มคลุมปิดเรือนร่างให้ติงยียี เมื่อทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ ใบหน้าของเย่เนี่ยนโม่ก็แดงขึ้นผิดธรรมชาติ นอกจากคืนนั้นที่ดื่มเหล้าแล้วอ้าวเสว่เสียตัวให้กับตัวเอง เย่เนี่ยนโม่ก็ไม่มีประสบการณ์ในด้านนี้อีก

ติงยียีนอนหลับอย่างสะลึมสะลือ รู้สึกเย็นเล็กน้อยบนใบหน้า ขมวดคิ้วจากนั้นล้มตาขึ้น แล้วเห็นเย่เนี่ยนโม่ที่กำลังใช้พัดพัดเบาๆมาที่ใบหน้าของตัวเอง

เย่เนี่ยนโม่ไม่มีเสื้อผ้าอยู่ในห้อง ทั้งตัวจึงคลุมด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ติงยียีกะพริบตาขึ้น ภาพพร่ามัวเนื่องจากไม่ได้ใส่แว่น เห็นชายหนุ่มที่อยู่ข้างกายตัวเอง จึงใช้แรงทั้งหมดตบด้วยฝ่ามือไปหนึ่งที

“ติงยียี！” เย่เนี่ยนโม่ดึงแขนของติงยียีในขณะที่ติงยียีต้องการจะขัดขืน ติงยียีตกอยู่ในสภาพที่สับสนมืนงง จึงได้แต่ชกต่อยถีบอยู่อย่างนั้น