ตอนที่ 1400 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1300

“นักศึกษาเย่ คุณรู้ไหมว่าในฐานะนักเรียน คุณไม่สามารถจัดกิจกรรมอันตรายเช่นนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต” อาจารย์ใหญ่กล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

“อาจารย์ใหญ่ครับ ถ้าหากท่านให้ลูกชายควบคุมตัวเองหน่อย ก็จะไม่เกิดเรื่องราวเหล่านี้ขึ้น” ติงยียีไม่กลัวคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอาจารย์ใหญ่คนนี้หรอก

“นักศึกษาติง นี่คือกิริยาท่าทางอะไรกัน！ นี่คือการแสดงความเคารพต่อครูเหรอ!” อาจารย์ใหญ่ตบโต๊ะแล้วลุกยืนขึ้น

เย่เนี่ยนโม่ปรายตามองติงยียีที่ไม่พอใจ มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้น นอกจากความอ่อนแอที่อยู่ในห้องผู้ป่วยแล้ว ติงยียีก็แปลงร่างเป็นแมวน้อยที่ปราดเปรียว ใช่！ แมวน้อย！ เย่เนี่ยนโม่พยักหน้า

อาจารย์ใหญ่มองท่าทางของติงยียีที่ไม่เกรงกลัวฟ้าดิน และเย่เนี่ยนโม่ที่ท่าทางจะยิ้มไม่ยิ้ม จึงโกรธจนความดันขึ้น กำลังอยากที่จะอ้าปาก ประตูก็ถูกผลักออก ผู้หญิงคนหนึ่งแต่งตัวดีมีเกียรติได้เดินเข้ามา

เซี่ยชีหรั่นยิ้มขึ้นแล้วมองอาจารย์ใหญ่ พยักหน้าให้อย่างสุภาพ เมื่อเห็นการแต่งตัวที่ไม่ธรรมดาเหมือนคนทั่วไปของเซี่ยชีหรั่น จึงระงับความไม่พอใจทันทีแล้วกล่าวขึ้น：“ขออนุญาตถามว่าเป็นผู้ปกครองของนักศึกษาคนไหนครับ ที่นี่เป็นห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่”

“สวัสดีค่ะ คือแบบนี้ ดิฉันเป็นมารดาของเนี่ยนโม่ พวกเราอยากจะมาถามว่าทางมหาวิทยาลัยจะจัดการอย่างไรกับเรื่องราวในครั้งนี้คะ ได้ยินมาว่าลูกชายของท่านเป็นคนเสนอให้ไปท่องเที่ยวที่ป่า จนทำให้เกิดเรื่องราวเหล่านี้ขึ้น เรื่องราวนี้ควรจะจัดการอย่างไรค่ะ”

เซี่ยชีหรั่นเดิมทีคิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องเล่นสนุกกันระหว่างเด็กๆ ไม่อยากจะทำให้เรื่องราวใหญ่โต แต่คิดไม่คิดว่าเมื่อไปถามที่ห้องเรียนของเนี่ยนโม่ ถึงได้รู้ว่าลูกชายตัวเองถูกเรียกตัวมาที่ห้องอาจารย์ใหญ่ อยู่นอกห้องอาจารย์ใหญ่ก็ได้ยินว่าผู้ชายคนนี้อยากจะผลักความผิดทั้งหมดไปให้ลูกชายตัวเอง เธอที่จิตใจดีไม่อยากจะหาเรื่องใคร แต่ว่าไม่อยากให้ลูกชายของตัวเองถูกคนอื่นรังแก

อาจารย์ใหญ่พูดไม่ออก กำลังอยากจะอ้าปากพูด ประตูก็ถูกผลักออก เย่เชินหลินที่สวมชุดสูทรองเท้าหนังเดินไปที่ข้างๆเซี่ยชีหรั่น แล้วโอบเซี่ยชีหรั่นไว้ในอ้อมกอด จากนั้นกล่าวอย่างเย็นชา：“อยากจะจัดการอย่างไรครับ”

เย่เชินหลินอยู่ที่เมืองตงเจียงสิบกว่าปี ได้วางรากฐานไว้มั่นคงไว้แล้ว เรื่องที่ผลักจงหวีฉวนได้เล่าลือกันวงใน อาจารย์คิดไม่ถึงว่า เย่เนี่ยนโม่นั้นจะเป็นลูกชายของเย่เชินหลิน จึงคอตกแล้วยอมจบทุกอย่าง

·

เมื่อออกจากห้องอาจารย์ใหญ่ ติงยียีก็มุ่งหน้ากลับไปที่ห้องเรียน ด้านหน้ามีชายหนุ่มสูงโปร่งสวมชุดสูทรองเท้าหนังยืนขวางทางยียีไว้ แล้วชี้ไปที่ข้างในรถ เซี่ยชีหรั่นเปิดกระจกรถลงแล้วยิ้มอย่างละมุนให้กับติงยียี

ติงยียีมองเซี่ยชีหรั่นด้วยความสงสัย หรืออีกฝ่ายคิดว่าตัวเองนั้นไปยั่วลูกชายของเธอแล้วมาเตือนตัวเองเหมือนในละคร

เมื่อเข้าไปในรถ ติงยียีเริ่มพูดขึ้นก่อน：“คุณน้าคะ หนูไม่ได้สนใจในตัวลูกชายของท่าน”

เซี่ยชีหรั่นตกใจขึ้น แล้วกล่าวขึ้น “：หรือว่าหนูสนใจในตัวชูหวิน”

“ชูหวินเหรอ หนูกับเขาเป็นเพื่อนกันค่ะ” บทสนทนาที่ผ่อนคลายทำให้ผู้หญิงทั้งสองคนที่อายุต่างกันสิบกว่าปี สาวใหญ่กับสาวน้อยต่างชะงักขึ้น จากนั้นก็หัวเราะกันออกมา

เซี่ยชีหรั่นยิ้มอย่างละมุน เด็กสาวคนนี้ดูเหมือนไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ตัวเองตอนนั้นก็เป็นแบบนี้ และก็เป็นแบบนี้ถึงได้ถูกทำร้ายมากมาย

“ครั้งนี้ที่ฉันมาหาหนู คือต้องการอยากจะมาขอบคุณที่ช่วยลูกสาวของฉันเอาไว้ ยังมีโจ๋ซวน นี่เป็นของขวัญสำหรับเธอ” เซี่ยชีหรั่นยื่นกล่องเครื่องประดับให้กับติงยียี

ติงยียีเปิดออกแล้วมองแวบหนึ่ง แล้วพูดตะกุกตะกักขึ้น: "โอ้พระเจ้า นี่เป็นชุดขมไม่ใช่เหรอ จะให้หนูจริงๆเหรอคะ ท่านแน่ใจเหรอคะ”

เซี่ยชีหรั่นคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะตื่นเต้นได้ขนาดนี้ จึงพยักหน้าด้วยความสงสัย วินาทีต่อมามือก็ถูกคว้าไว้ ติงยียีมองเซี่ยชีหรั่นด้วยความตื่นเต้นดีใจแล้วกล่าวขึ้น：“คุณน้าคะ หนูก็เรียนออกแบบเครื่องประดับ หนูชื่นชมท่านมาก ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ หนูจะต้องพยายามอย่างแน่นอนค่ะ แล้วเจอกันนะคะ！”

ติงยียีตื่นเต้นดีใจจนหน้าแดงคอแดงไปหมด เขย่ามือของเซี่ยชีหรั่นจากนั้นก็ลงจากรถไป แล้วยังหันหน้ามาโค้งคำนับให้กับรถของเซี่ยชีหรั่น แล้ววิ่งกระโดดโลดเต้นจากไปอย่างดีใจ

เซี่ยชีหรั่นชะงักมองร่างของติงยียีวิ่งจากไป ร่างถูกความแข็งแกร่งโอบไว้ เย่เชินหลินถามด้วยน้ำเสียงเบาๆ：“ทำไมเหรอ”

เซี่ยชีหรั่นได้สติคืนมา วางน้ำหนักของร่างกายลงที่ร่างของชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลัง ยิ้มแล้วกล่าวเบาๆ：“ฉันรู้สึกได้ถึงความงดงามของวัยเยาว์ หรือว่าพวกเรานั้นแก่แล้วจริงๆ”

เย่เชินหลินส่งเสียงหัวเราะเบาๆขึ้น สั่งคนขับรถให้ออกรถ คนที่อยู่ในอ้อมกอดตัวเองนั้นแก่หรือไม่ อีกสักครู่เขาจะพิสูจน์ให้เธอได้เห็น

“นักศึกษาที่อยู่ที่นี่ทุกท่าน เร็วๆนี้ก็จะถึงงานกีฬาของมหาวิทยาลัย หนังแข่งขันกีฬาแล้วก็เป็นวันสอบปลายภาค ดังนั้นเวลาค่อนข้างกระชั้นชิด ผมหวังว่าทุกคนจะทำได้ดีในการเตรียมตัวสำหรับงานกีฬา "

เย่เนี่ยนโม่นั่งอยู่ตำแหน่งที่สูงที่สุดแล้วพูดเคร่งขรึมขึ้น จางถังตั้งแต่ที่สุดพ่อของตัวเองสั่งสอนไปหนึ่งยก แล้วก็เตือนว่าถ้าหากไปหาเรื่องเย่เนี่ยนโม่อีก ก็จะยึดรถทุกคันในโรงจอดรถของตัวเอง จากนั้นก็สลดและโดดเรียนเรียนไปหลายวัน