ตอนที่ 1403 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1303

“ฉันพูดว่า ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพี่โจ๋ซวน พี่คะ พี่อย่าพูดแบบนั้นกับพี่โจ๋ซวนอีกนะคะ!” เย่ชูหลับตาแล้วพูดออกมาเสียงดัง

“ปัง!” แจกันดอกไม้ตกลงบนพื้น เย่ชูฉิงมองพี่ชายด้วยความหวาดกลัว แต่ไหนแต่ไรพี่ชายไม่เคยโกรธจัดขนาดนี้

ประตูถูกเปิดออก อ้าวเสว่รีบวิ่งเข้ามาแล้วสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นภาพความยุ่งเหยิงในที่เกิดเหตุ เธอรีบเดินไปข้างหน้าเพื่อปลอบโยนเย่ชูฉิงที่กำลังน้ำตาคลอเบ้าอยู่ : “ชูฉิง พี่ชายของเธออารมณ์ไม่ดีนิดหน่อย เธออย่าได้เอามาใส่ใจเลย”

เย่ชูฉิงเข้าไปซ่อนตัวในถ้ำ ใช้ผ้าห่มคลุมศรีษะเอาไว้แล้วส่งเสียงสะอื้นเบาๆออกมาจากถ้ำนั้น เย่เนี่ยนโม่สะบัดมือเดินออกมาจากห้องผู้ป่วย อ้าวเสว่มองไปที่ชูฉิงแล้วมองเงาด้านหลังของเย่เนี่ยนโม่แล้วถอนใจไล่ตามออกไป

นานๆครั้งเย่เนี่ยนโม่ถึงจะเอนตัวพิงรถสูบบุหรี่ อ้าวเสว่เดินเข้าไปอย่างระมัดระวังแล้วพูดว่า : “เนี่ยนโม่ ฉันเคยได้ยินมาบ้างแล้ว ฉันคิดว่าชูฉิงยังเด็กอยู่ จากนี้ค่อยๆสอนเธอไปต้องดีขึ้นแน่”

เย่เนี่ยนโม่สูดควันบุหรี่เข้าไปอีกสองครั้งอย่างแรง เขาดับก้นบุหรี่แล้วหันหน้ามายิ้มให้กับอ้าวเสว่ : “ไปกันเถอะ บอกว่าอยากไปสวนสัตว์ไม่ใช่เหรอ?”

อ้าวเสว่อึกๆอักๆ เห็นได้ชัดว่าเย่เนี่ยนโม่มีเรื่องในใจ ทำไมถึงไม่พูดกับตนเองแต่ซ่อนเอาไว้ในใจ หรือว่าตนเองเป็นแค่ดอกไม้ประดับของเขางั้นเหรอ?

ทั้งสองคนมาถึงสวนสัตว์โดยต่างฝ่ายต่างมีเรื่องในใจ อ้าวเสว่ถูกชายคนหนึ่งเข้ามาชนตอนเข้าคิวเพื่อซื้อตั๋วที่ประตู

“ขอโทษทีๆ” ชายคนนั้นมองอ้าวเสว่อย่างประหลาดใจแล้วก้มหน้าเดินจากไป

ติงต้าเฉินไล่ตามลูกสาวมาตลอดทางจนถึงสวนสัตว์ คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงแวบเดียวไม่รู้ว่าทั้งสองคนไปไหนแล้ว ติงต้าเฉินหมุนไปรอบๆด้วยความร้อนใจ แล้วชนเข้ากับเด็กสาวคนนั้นที่ตนเองเห็นในรถโดยบังเอิญ

หลังจากถูกชนแล้ว อ้าวเสว่ก็ลูบกระเป๋าเงินด้วยความเคยชินแล้วสีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “เนี่ยนโม่ กระเป๋าเงินของฉันหายไป จะต้องเป็นผู้ชายที่ชนฉันเมื่อนี้หยิบไปแน่ๆเลยค่ะ”

เย่เนี่ยนโม่มีสีหน้าประหลาดใจแล้วเอ่ยถามว่า : “จำรูปร่างหน้าตาของคนๆนั้นได้หรือเปล่า?” อ้าวเสว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอพยักหน้าแล้วชี้มือไป : “ฉันเห็นว่าเขาเดินไปที่ไหน”

ติงต้าเฉินยังคงตามหาลูกสาวของเขาทั่วทุกที่ ข้อมือถูกกระชากอย่างรุนแรง ติงต้าเฉินส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด : “โอ๊ะโอ๊ยปล่อยนะ เจ็บๆๆๆ!”

“คุณลุงงั้นเหรอ?” เย่เนี่ยนโม่มองติงต้าเฉินด้วยความสงสัย แล้วหันหน้าไปมองพร้อมตั้งคำถามกับอ้าวเสว่ นี่คือพ่อของติงยียีไม่ใช่เหรอ? ทำไมเขาถึงได้กลายเป็นโจรขโมยกระเป๋าเงินของอ้าวเสว่ไปแล้ว

อ้าวเสว่ไล่ตามมาจากด้านหลัง เห็นเย่เนี่ยนโม่จับขโมยได้แล้ว เธอก้าวมาข้างหน้าข้างหน้าอย่างเดือดดาลแล้วพูดว่า : “ขโมยคนนี้รีบเอากระเป๋าเงินฉันออกมาเลย”

“กระเป๋าเงินเหรอ? ฉันไม่ได้เอากระเป๋าเงินเธอไปนะ” ติงต้าเฉินผงะไปครู่หนึ่งก่อน จากนั้นความโกรธก็ผุดขึ้นมา สาวคนนี้พูดได้ยังไงกัน ตนเองหยิบกระเป๋าเงินของเธอเมื่อไหร่กัน ติงต้าเฉินจ้องมองเย่เนี่ยนโม่อย่างโกรธจัด อีกฝ่ายคือเพื่อนหญิงชายของลูกสาวตนเอง จะต้องไม่สงสัยในตัวเขาสิ

ผู้คนรายล้อมรอบตัวมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆแล้วชี้ไปที่ติงต้าเฉิน ติงต้าเฉินทนไม่ได้ที่จะถูกฉีกหน้า ตลอดชีวิตนี้เคยถูกคนเข้าใจผิดขนาดนี้เมื่อไหร่กัน

เย่เนี่ยนโม่คอยจับตาดูติงต้าเฉินอยู่ตลอด เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้แสร้งทำ กำลังจะเอ่ยปากพูด ฝูงก็ถูกแหวกออก

“พ่อ!” ติงยียีที่อยู่ข้างนอกได้ยินคนพูดถึงขโมย ทั้งยังได้ยินเสียงที่เหมือนกับพ่อมากจึงเข้ามาดูด้วยท่าทางสงสัย คิดไม่ถึงว่าจะเห็นพ่อยืนอยู่ตรงกลางคนเดียว และมีกลุ่มคนประณามเขาไม่หยุด

“ยียี!” ติงต้าเฉินยิ่งโกรธมากขึ้นเมื่อเห็นยียี เย่ชูหวินปกป้องอยู่ข้างๆติงยียีและติงต้าเฉินด้วยอารมณ์สงบนิ่ง แล้วถามอ้าวเสว่ : “เกิดอะไรขึ้น?”

สีหน้าของเย่ชูหวินเย็นชา อ้าวเสว่ทั้งประหลาดใจทั้งรู้สึกผิด ผู้ชายคนนั้นคือพ่อของติงยียีงั้นเหรอ? เย่เนี่ยนโม่ก้าวไปข้างหน้าเพื่อปกป้องอ้าวเสว่แล้วจ้องมองเย่ชูฉิง : “อ้าวเสว่ทำกระเป๋าเงินของเธอหาย”

ทันทีที่ติงยียีได้ยินความโกรธก็ระเบิดขึ้นและเดินไปตรงหน้าเย่เนี่ยนโม่พร้อมกับพูดว่า : “ถ้าหากเป็นคนแปลกหน้า ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดหรอกนะ แต่นายเองก็รู้จักพ่อของฉัน นายไม่รู้จริงๆเหรอว่าเขาทำเรื่องแบบนั้นได้หรือเปล่า?”

อ้าวเสว่มองผู้คนในสถานที่เกิดเหตุอย่างประหลาดใจ อะไรคือการที่เนี่ยนโม่รู้จักกับพ่อของติงยียี สายตาตกไปอยู่บนตัวของติงยียี ชุดเดรสนี้เป็นแบบเดียวกันกับที่อยู่บนใบเสร็จเสื้อผ้าของเย่เนี่ยนโม่ ปรากฏว่าที่แม่พูดว่าเนี่ยนโม่อยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งนั่นคือติงยียี หนำซ้ำตนเองยังรอเขาอย่างโง่เขลา

เย่เนี่ยนโม่ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของอ้าวเสว่ที่อยู่ด้านหลังของเขา เขาพูดเรียบๆกับติงยียีว่า : “ฉันเพียงแค่พูดถึงข้อเท็จจริงที่ฉันเห็นเท่านั้น”

“สิ่งที่นายเห็นจะต้องความเป็นจริงเหรอ!” ติงยียีแว้ดใส่ ไม่มีใครจะมาทำร้ายพ่อของเธอได้ทั้งนั้น ติงต้าเฉินที่เดือดดาลตรงกันข้ามกลับสงบลง แล้วจับมือติงยียีต้องการเดินออกไป : “ยียี แฟนแบบนี้ไม่มีก็ไม่เป็นไรหรอก กลับไปกับพ่อ”

“พอได้แล้ว!” อ้าวเสว่ตะโกน เธอมองไปที่เย่เนี่ยนโม่ด้วยน้ำตาที่ไหลเต็มหน้า พร้อมกับร้องไห้แล้วแหวกฝูงชนวิ่งหนีไป เย่เนี่ยนโม่ตกตะลึง ติงยียีที่อยู่ข้างๆร้องตะโกนอย่างเป็นกังวล : “ยังไม่รีบตามไปอีก!”

สายตาของเย่เนี่ยนโม่อยู่บนตัวติงยียีแล้วมองไปรอบๆ จากนั้นถึงได้ไล่ตามอ้าวเสว่ที่จากไป