ตอนที่ 1404 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1304

“โม่ซวนหลิน คนนั้นต้องการผู้ชายจนเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ เมื่อกี้นี้ถึงกับวิ่งเข้าไปอุทิศตัวเองเลยนะ”

“ไม่มีทาง ห้องไหน? ทำไมหิวกระหายขนาดนั้น?”

“ได้ยินว่าห้องส่วนตัวหมายเลข 2 เฮ้ เสี่ยวติง เธอจะวิ่งทำไมน่ะ?”

ติงยียีวิ่งออกไปโดยไม่รู้ตัว หายใจกระหืดกระหอบกลับไปที่ห้องส่วนตัวหมายเลข 2 แล้วผลักประตูอย่างแรง โม่ซวนหลินถอดเสื้อผ้าของเธอออกเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงแต่เสื้อชั้นใน เมื่อเห็นติงยียีผลักประตูเข้ามา ก็ส่งเสียงร้องแล้วซ่อนตัวอยู่ด้านข้าง

ติงยียีเขย่าตัวเย่เนี่ยนโม่อย่างแรง : “เฮ้ รีบตื่นเร็ว!”

“ติงยียี เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ!” โม่ซวนหลิน สวมเสื้อผ้าอย่างสับสนอลหม่านแล้วขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่ติงยียีด้วยความเกลียดชัง ตนเองเกือบจะทำสำเร็จอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะติงยียี ผู้หญิงคนนี้!

“โม่ซวนหลิน เขาคือเพื่อนของฉัน ฉันไม่อนุญาตให้เธอใช้เล่ห์กลใส่เขา” ติงยียีพูดอย่างดุดันและข่มขู่ ที่ปากประตูมีพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งที่ชะเง้อคอมองดูด้วยความสงสัย โม่ซวนหลินเสียหน้า เธอก้มหน้าลงแล้วมองติงยียีอย่างชั่วร้ายก่อนจะวิ่งหนีไป

ติงยียีเดินไปปิดประตู เมื่อหันกลับมาก็สะดุ้งตกใจ เมื่อเย่เนี่ยนโม่ที่ควรจะเมาแล้วมองตนเองด้วยสายตาที่แหลมคม ไม่มีลักษณะของอาการเมาแม้เพียงครึ่ง

ติงยียีเปิดประตู เย่เนี่ยนโม่ผู้นี้รู้สึกว่าตนเองถูกทำให้เหมือนเป็นคนโง่ ไม่แน่ว่าบางทีเมื่อกี้นี้เขาอาจจะรอคอยให้โดนขึ้นขย่มอยู่ก็เป็นได้!

“ฉันถามเธอว่า ถ้าเธอชอบคนที่ไม่ชอบเธอ เธอจะทำยังไง?” เย่เนี่ยนโม่ถามพร้อมกับเขย่าแก้วเบียร์ในมือของเขา

มือของติงยียีหยุดชะงักที่ลูกบิดประตูแล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า : “ถ้าชอบก็ไปจีบสิ เขาไม่ชอบฉันหนึ่งวัน ฉันก็จะตามจีบหนึ่งวัน เขาไม่ชอบครึ่งเดือน ฉันก็จะตามจีบครึ่งเดือน ตราบใดที่ฉันชอบเขา ฉันก้จะตามจีบเขาไปเรื่อยๆ”

“อย่างงั้นเหรอ?” เย่เนี่ยนโม่ยิ้ม ถ้าชูฉิงได้ยินอาจจะมีความสุขมากก็ได้นะ น่าเสียดายที่เขาไม่คิดแบบนี้ ยิ่งให้มากยิ่งไม่ยอมแพ้ ยิ่งไม่กล้ายอมแพ้

เมื่อเห็นว่าเย่เนี่ยนโม่ไม่พูดอะไรจึงเปิดประตูแล้วจากไป ทัศนคติที่เย่เนี่ยนโม่มีต่อพ่อของเธอเมื่อตอนเช้าทำร้ายเธอและเธอจะไม่ยกโทษให้เขาสำหรับเรื่องนี้

ออกจากประตูมาแล้ว ติงยียีได้ยินเสียงขวดเหล้ากลิ้งไปมาอยู่ในห้อง เธอถอนหายใจแล้วส่งข้อความหาอ้าวเสว่ : “เย่เนี่ยนโม่อยู่ในห้องส่วนตัวตี้เหา อีกอย่าง พ่อของฉันไม่มีทางขโมยกระเป๋าเงินของเธอแน่นอน”

ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า อ้าวเสว่มองดูข้อความของติงยียี อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ทำไมติงยียีถึงได้รู้โดยบังเอิญขนาดนี้ว่าเย่เนี่ยนโม่อยู่ที่ไหน หรือว่าทั้งหมดทั้งมวลนี้ตัวเองจะคิดมากเกินไปแล้ว?

อ้าวเสว่อดไม่ได้ที่จะไปที่โรงแรมตี้เหา ไม่ว่าเย่เนี่ยนโม่จะทำร้ายตนเองเช่นไร ตัวเธอไม่อาจจะปล่อยเขาไปได้เลย ทันทีที่ลงจากรถก็เจอกับจางถังและเหยนหมิงเย้าที่อออกมาจากโรงแรม

“นี่อ้าวเสว่ไม่ใช่เหรอ ทำไมเย่เนี่ยนโม่ไม่อยู่เธอล่ะ?” จางถังจ้องมองอ้าวเสว่ขึ้นลงทั้งตัว ดวงตาที่จ้องราวกับแมลงวันทำให้อ้าวเสว่รู้สึกไม่ชอบเสียเลย

“อาถังเตรียมตัวไปได้แล้ว คนอื่นๆรอพวกเราอยู่นะ” เหยนหมิงเย้าก้าวมาข้างหน้าแล้วพูดด้วยใบหน้าสงบนิ่ง สายตาของเขาเพียงแต่กวาดทั่วตัวอ้าวเสว่อย่างเรียบเฉย จางถังคนนี้เป็นพวกชอบตักตวงเอาผลประโยชน์ ถ้าหากรู้ว่าตนเองรู้จักกับอ้าวเสว่ ไม่แน่ว่าอาจจะมีแผนการร้ายอะไรอีก

จางถังพยักหน้า แล้วเดินไปจนถึงด้านข้างของอ้าวเสว่แล้วพ่นควันบุหรี่ในปากใส่ที่ข้างตัวเธอแล้วพูดน้ำเสียงทุ้มลึกว่า : “ฉันอยากให้เธอทำเรื่องหนึ่งให้ฉัน บอกที่อยู่ของเย่ชูฉิงให้กับฉัน”

อ้าวเสว่ส่ายหัวแล้วก้าวถอยหลัง เธอเคยทำพลาดมาแล้วครั้งหนึ่ง ไม่มีทางที่จะพลาดอีกเป็นครั้งที่สอง “ไม่มีทาง นายเลิกคิดได้แล้ว”

“ฮ่าๆ อย่าปฏิเสธเร็วขนาดนั้นได้ไหม? ฉันขอเตือนเธอเลยนะ ถ้าหากเย่เนี่ยนโม่รู้ว่าครั้งก่อนที่ไปเมืองโบราณเป็นเธอที่วางแผนหลอกน้องสาวของเขาไปล่ะก็ เธอคิดว่าเขาจะให้อภัยผู้หญิงที่ใจร้ายแบบนี้งั้นเหรอ?” จางถังพูดพร้อมกับสนใจในท่าทางการแสดงออกของอ้าวเสว่

อ้าวเสว่อยากจะวางมือแต่ก็ทำไม่ได้ เธอได้ทำข้อตกลงกับปีศาจไปแล้วจริงๆ แล้วนี่ควรจะทำอย่างไรดี เธอจะกำจัดการข่มขู่ของจางถังได้อย่างไร?

จางถังก้าวมาข้างหน้าแล้วตบหน้าอ้าวเสว่และพูดเบาๆ : “รอจนฉันไล่ตามเย่ชูฉิงได้แล้ว ความจำในสมองของฉันก็จะถูกล้างโดยอัตโนมัติเช่นกัน”

จนเมื่อจางถังและเหยนหมิงเย้าขับรถออกไปแล้ว อ้าวเสว่ถึงได้เดินเข้าไปในโรงแรมอย่างงุนงง จากนั้นเธอก็เริ่มวิ่งอย่างบ้าคลั่ง เธอไม่อยากถูกข่มขู่ และเธอก็ไม่อยากโดนข่มขู่ เธอจะบอกทั้งหมดกับเย่เนี่ยนโม่ เขาจะต้องให้อภัยเธออย่างแน่นอน

“เนี่ยนโม่!” อ้าวเสว่เปิดประตูห้องส่วนตัว สายตามองไปที่ห้องอันว่างเปล่าและขวดเหล้าที่วางระเกะระกะอยู่บนพื้น เย่เนี่ยนโม่ออกไปนานแล้ว อ้าวเสว่ทรุดลงมาที่แผงประตู พ้นวันนี้ไป เธอไม่มีความกล้าที่จะพูดถึงอีกเลย

ทั้งหมดนี้ล้วนแต่อยู่ในสายตาของโม่ซวนหลิน ฮึ ที่แท้แฟนของเย่เนี่ยนโม่ก็ไม่ใช่คนดีอะไร รอให้มีโอกาส เธอจะบอกเรื่องพวกนี้ทั้งหมดให้กับเย่เนี่ยนโม่ ผู้ชายที่เธอไม่ได้ เธอก็จะให้เหตุการณ์มันเตลิดเปิดเปิงจนคนอื่นก็ไม่ได้เหมือนกัน

พอถูกติงยียีก่อกวนแล้วโม่ซวนหลินก็กลับบ้านไปเลย และภายในบ้านมีเสียงเล่นไพ่กระจอก หลังจากแต่งงานตามใจตัวเองแล้วหย่าร้าง ต่อจากนั้นโม่เสี่ยวหนงก็หมกมุ่นอยู่กับการเล่นไพ่นกกระจอกแล้วปรับปรุงบ้านให้เป็นโรงไพ่นกกระจอก พึ่งพารายได้เข้ามา

“แม่ หยุดเล่นได้แล้ว หนวกหูคนอื่นจะแย่!” โม่ซวนหลินปิดประตูอย่างหงุดหงิด เป็นเพราะมีพ่อแม่ที่น่าผิดหวังแบบนี้ ตนเองถึงได้มีชีวิตที่เหน็ดเหนื่อย

โม่เสี่ยวหนงเสียพนันและไม่คิดที่จะเล่นแล้ว นานๆทีเธอถึงจะเดินเข้ามาแล้วสนใจโม่ซวนหลิน เธอยิ้มและถามว่า : “ลูกสาวของฉันเป็นอะไรไปเนี่ย โกรธแล้วไม่สวยนะ”

“แม่ แม่ว่าฉันสวยไหม?” โม่ซวนหลิน ส่องกระจก ตัวเธอไม่ได้ขี้เหร่แล้วทำไมไม่มีผู้ชายรวยๆมามาชอบเธอบ้างล่ะ?