ตอนที่ 1406 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1306

วันรุ่งขึ้น เย่เนี่ยนโม่ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูชั้นเรียนของติงยียี แล้ววางบัตรเชิญลงบนมือของติงยียี : “ชูฉิงออกจากโรงพยาบาลแล้ว จะมีการจัดงานเลี้ยงที่บ้าน ชูฉิงระบุชื่อให้เธอไปร่วมงานด้วย”

ติงยียีรับบัตรเชิญมาแล้วอดไม่ได้ที่จะถามว่า : “อ้าวเสว่ไม่อยู่”

เย่เนี่ยนโม่ตอบว่า : “ฉันรู้ ตอนนี้เธอกำลังค้นหาข้อมูลอยู่ในห้องสมุด” ถึงแม้ว่าอ้าวเสว่จะหลบเลี่ยงเขาอยู่ตลอด แต่เขารู้ความเคลื่อนไหวของเธอเสมอ

ติงยียีพยักหน้าและไม่พูดเพิ่มเติมอีก เรื่องของคนอื่นมีส่วนร่วมน้อยที่สุดเป็นดี หลังจากเลิกเรียนในตอนเย็น ติงยียีรีบไปที่โรงแรมตี้เหาเพื่อทำงานพาร์ทไทม์ ที่ปากประตูเป็นรถของเย่เนี่ยนโม่? แปลกจัง เขามาดื่มอีกแล้วเหรอ?

ภายในบาร์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโรงแรมตี้เหา ไห่โจ๋ซวนดื่มคารวะให้กับเย่เนี่ยนโม่ : “นายยังโทษฉันที่ไม่ยอมรับรักชูฉิงอยู่หรือเปล่า?”

เย่เนี่ยนโม่และไห่โจ๋ซวนชนแก้วกันและดื่มในอึกเดียว : “ตอนนี้ฉันรอแทบไม่ไหวที่จะสู้กับนายแล้ว จากนั้นก็จะห่อนายแล้วส่งไปที่เตียงของชูฉิง”

“ฮ่าๆๆ!” ไห่โจ๋ซวนทุบไหล่ของเย่เนี่ยนโม่ซ้ำๆแล้วหัวเราะเสียงดังลั่นออกมาตรงๆ พนักงานเสิร์ฟที่อยู่ข้างหลังพูดอย่างสุภาพกับไห่โจ๋ซวน : “คุณผู้ชายครับ รถปอร์เช่ที่จอดอยู่ด้านนอกเป็นของคุณหรือเปล่าครับ? อาจจำเป็นต้องย้ายที่จอดใหม่ เนื่องจากกีดขวางถนนใหญ่ครับ”

ไห่โจ๋ซวนทำหน้าเบื่อหน่ายแล้วโยนกุญแจรถให้เย่เนี่ยนโม่พร้อมพึมพำว่า : “ฉันเมามากแล้ว เนี่ยนโม่นายช่วยไปย้ายรถให้ฉันด้วย โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ฉันเห็นภาพซ้อน!”

เย่เนี่ยนโม่เองก็ไม่ได้หลบเลี่ยง อย่ามองว่าเวลาปกติแล้วเพื่อนสนิทของเขาคนนี้เป็นผู้ดี แต่กลับรักการดื่ม ถ้าไห่โจ๋ซวนไปขับรถตอนนี้ มันเจ็บปวดกว่าการฆ่าเขาเสียอีก

เมื่อมองไปที่แผ่นหลังของเย่เนี่ยนโม่ ดวงตาของไห่โจ๋ซวนไม่มีรอยยิ้มแบบเมื่อสักครู่นี้อีกแล้ว เขามองดูนาฬิกาแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย การแสดงดีๆกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

ติงยียีเดินไปที่ห้องส่วนตัวอย่างหดหู่ เมื่อกี้นี้ผู้จัดการให้เธอมาที่สนามรบในห้องส่วนตัวหมายเลขสาม ยังไม่ทันจะเข้าประตู ติงยียีก็ได้ยินเสียงดังกึกก้องอยู่ข้างใน

โรงแรมตี้เหาได้จัดตั้งคาราโอเกะ KTV และบาร์ของตนเองขึ้นมา นี่คือโรงแรมที่ครบวงจร

ติงยียีผลักประตูเข้าไปแล้วเกือบจะสะดุ้งตกใจกับเสียงดังลั่นของชายที่อยู่ข้างใน

“พนักงาน! มา กดเพลงกัน!” หนึ่งในชายวัยกลางคนที่เมาแล้วตะโกนใส่ติงยียี ติงยียีก้าวไปด้านหน้าแล้วโน้มตัวเพื่อช่วยกดเพลงให้ จู่ๆก็มีมือมาตบที่ก้นของติงยียี

“ไอ้เลว!” ติงยียีหันกลับมาถลึงตาใส่ด้วยความโกรธ ชายคนนั้นยิ้มและหยิบเงินสดจำนวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าของเขาแล้ววางลงบนโต๊ะเสียงดังพึ่บ : “อย่าพูดจาไม่น่าฟังขนาดนั้นสิ มา ขอเพียงเธออยู่เป็นเพื่อนพวกเราคืนนี้ เงินเหล่านี้จะเป็นของเธอ”

ติงยียีหันไปมองผู้ชายขี้เมาสองคนนี้อย่างดูถูกแล้วเปิดประตูจะเดินออกไป ข้อมือกลับถูกคว้าเอาไว้ ชายคนนั้นลูบมือของติงยียีอย่างลามก : “เรียบเนียนดีจริงๆ!”

ติงยียีทนไม่ไหวแล้ว เธอตวัดฝ่ามือออกไป แต่ที่เร็วกว่าติงยียีคือหมัดอันทรงพลัง ชายคนนั้นถูกต่อยจนกระเด็นออกไป เขาปีนลุกขึ้นมาอย่างยากลำบากแล้วมองไปที่ชายหนุ่มที่จู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูและตะโกนว่า : “แกเป็นใคร!”

เย่เนี่ยนโม่ยืนอยู่ด้านหน้าของติงยียีแล้วปรับแขนเสื้อด้วยความสบายใจและรื่นเริง : “ถ้าหากว่ายังไม่ไสหัวไป ฉันไม่สามารถรับประกันได้ว่าคนอื่นจะจำได้ไหมว่าแกเป็นใคร”

ชายคนนั้นมองดูใบหน้าของเย่เนี่ยนโม่อย่างละเอียดแล้วตะโกนว่า : “ที่แท้ก็คุณชายของบริษัทเย่ซื่อ เห็นแก่หน้าของแก ฉันจะไม่ติดใจเอาความ!”

ชายคนนั้นเดินโซเซและมีชายอีกคนเข้ามาช่วยพยุงแล้วเดินไป เย่เนี่ยนโม่คิ้วขมวด เขาเกลียดการมีชีวิตอยู่ภายใต้รัศมีของตระกูลเย่ และยิ่งเกลียดเมื่อเวลาที่คนพูดถึงเขาจะเติมชื่อลงไปว่าคุณชายตระกูลเย่

“มือของนายไม่เป็นไรนะ!” ติงยียีเห็นที่ง่ามนิ้วมีรอยแตกเล็กน้อย เดาว่าตอนที่ต่อยคนเมื่อกี้นี้น่าจะขูดโดนอะไรบางอย่าง

“ไม่เป็นไร” เย่เนี่ยนโม่หันหลังกลับและต้องการจะออกไป แต่เมื่อดึงประตูกลับเปิดไม่ออก เห็นได้ชัดว่าประตูถูกปิดจากด้านนอก “ไอ้พวกเมื่อกี้นี้ทำแน่ๆ!” ในเวลาทำงานติงยียีไม่สามารถพกโทรศัพท์ได้ จึงทำได้เพียงมองไปทางเย่เนี่ยนโม่

เย่เนี่ยนโม่ต่อสายหาไห่โจ๋ซวน แต่ปรากฏว่าโทรไม่ติด เขาจึงฝากข้อความให้อีกฝ่าย เย่เนี่ยนโม่กลับไปนั่งลงบนโซฟาแล้วหลับตาลงเพื่อผ่อนคลาย

ติงยียีถอนหายใจแล้วนั่งลงตรงข้ามเย่เนี่ยนโม่ พร้อมกับพูดว่า : “เมื่อกี้นี้ขอบคุณนะ”

“ไม่โกรธแล้วเหรอ?” เย่เนี่ยนโม่ถามกลับ ติงยียีตั้งใจเงยหน้าขึ้นและพูดกับเย่เนี่ยนโม่อย่างจริงจังว่า : “โกรธสิ ฉันโกรธมาก รีบเข้ามาแล้วให้ฉันชกเลย!”

เย่เนี่ยนโม่หัวเราะชอบใจ เมื่อเขาอยู่กับติงยียีจะผ่อนคลายมาก ดูเหมือนว่าติงยียีจะไม่มีวันหลบซ่อนความคิดเอาไว้ในใจ เขาเป็นผู้ชาย แต่เขาไม่เก่งเรื่องเดาใจผู้หญิงเหมือนพ่อ ถ้าหากอ้าวเสว่เป็นเหมือนกับติงยียีก็คงจะดี

การเยาะเย้ยของติงยียีทำให้บรรยากาศของทั้งสองคนดีขึ้นมาก เย่เนี่ยนโม่หยิบไวน์ที่ยังไม่ได้เปิดอยู่บนโต๊ะเอาขึ้นมาดื่มเป็นคู่กับติงยียี

เวลาผ่านไป เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนมีการพูดคุยกันมากขึ้น

“ทำไมนายยังไม่คืนดีกับอ้าวเสว่ล่ะ! เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่ดีขนาดนั้น!” ติงยียีกล่าวโทษเย่เนี่ยนโม่พร้อมกับตบโต๊ะ