ตอนที่ 1408 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1308

หลังจากที่แลกเปลี่ยนข้อมูลกันสั้นๆแล้ว ในสำนักงานเหลือเพียงเสียงแป้นพิมพ์ของติงยียีเท่านั้น จนกระทั่งมีเสียง “ปัง”ดังขึ้น

ติงยียีทนไม่ไหวจนหัวโขกแป้นพิมพ์ พอยกขึ้นมาอีกครั้ง เปลือกตาสั่นขึ้นๆลงๆ ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว และเธอง่วงแล้วจริงๆ

“เจ็บชะมัด!” ติงยียีคร่ำครวญแล้วลูบหน้าผากอย่างน่าอเนจอนาถ เมื่อเอานิ้วมือมาดู คราบเลือดที่ศรีษะก็ปรากฏขึ้น

เย่เนี่ยนโม่เดินเข้ามาใกล้แล้วขมวดคิ้วมองดูบาดแผลของติงยียีแล้วหยิบผ้าพันแผลออกมาจากตู้ “ทำไมนายได้มีผ้าพันแผล?” ติงยียีตามอย่างสงสัย

เย่เนี่ยนโม่เข้าไปใกล้ติงยียี เขาเอนตัวแล้วฉีกผ้าพันแผลพันลงบนศีรษะของติงยียีแล้วพูดอย่างแผ่วเบาว่า : “อ้าวเสว่กลัวความเจ็บปวดมาก ช่วงนี้เพราะการจัดรูปแบบสนามกีฬาของงานแข่งกีฬาเลยได้รับบาดเจ็บบ่อยๆเลยให้เธอสำรองเอาไว้”

เขาตีหน้าผากติงยียี เย่เนี่ยนโม่ยิ้มอย่างพึงพอใจ ขณะที่มองดูติงยียีแยกเขี้ยวยิงฟันใส่ตน เขาหยิบรายชื่อใต้แขนของติงยียี แล้วเหลือบดูรายชื่อบนจอคอมพิวเตอร์ของติงยียี แล้วอ่านว่า : “ต่อไปหวางจื๋อ”

“ฉันทำเองได้น่ะ” ติงยียีอายที่จะรบกวนเย่เนี่ยนโม่

“หวางจื๋อ”

“ฉันทำเองได้”

“หวางจื๋อ”

“ก็ได้....”

ในสำนักงานอันเงียบสงบ เย่เนี่ยนโม่อ่านชื่อ ติงยียีพิมพ์ป้อนเข้าไปอย่างรวดเร็ว “เฮ้ โง่ชะมัด พิมพ์ข้ามแล้ว!” ติงยียีพิมพ์ผิด เย่เนี่ยนโม่เคาะหน้าผากของติงยียีอย่างไม่เกรงใจด้วยข้อมูลในมือ ทั้งสองคนหัวเราะคิกคัก โดยมองไม่เห็นอ้าวเสว่และเย่ชูหวินที่ยืนตรงประตู

เย่ชูหวินจับจ้องที่รอยยิ้มที่มีความสุขของติงยียี แล้วเหลือบมองอ้าวเสว่ที่ตื่นตะลึงอยู่ข้างๆ แล้วสาวเท้าจากไป ร่างนั้นโศกเศร้าจนแม้แต่ตัวเขาไม่ทันสังเกต

อ้าวเสว่มองดูเย่เนี่ยนโม่เอนตัวพิงติงยียีแล้วกระซิบอะไรบางอย่าง ติงยียีหันหน้ามาแล้วยิ้มให้เย่เนี่ยนโม่ ทั้งสองคนมาเล่นด้วยกันตอนกลางคืน เย่เนี่ยนโม่ยังบอกกับตนเองว่าเขาสองคนไม่มีอะไร?

อ้าวเสว่ไม่รู้ว่าเธอกลับบ้านได้อย่างไร ซือซือรออยู่ที่ประตูนานแล้ว มองเห็นท่าทางที่อกสั่นขวัญหายของอ้าวเสว่แล้วก็รู้ว่าไห่โจ๋ซวนทำสำเร็จแล้ว

“อ้าวเสว่ เกิดอะไรขึ้นหรอ?” ซือซือแสร้งทำเป็นเจ็บปวดพร้อมกับทักทาย มองเห็นอ้าวเสว่เงยหน้าขึ้นอย่างซีดเซียว ในใจของซือซือก็ชะงักไป การแสดงออกแบบนี้มักจะปรากฏบนใบหน้าฉันในอดีต อ้าวเสว่ ถึงยังไงก็เป็นลูกของตนเอง

“อ้าวเสว่ ไม่ต้องร้องนะ” ซือซือจับอ้าวเสว่มาไว้ในอ้อมแขน ความเกลียดชังภายในใจที่มีต่อตระกูลเย่เพิ่มขึ้นอีกครั้ง ถ้าหากไม่ใช่เพราะพวกเขา เธอก็ไม่จำเป็นต้องจัดแจงให้ลูกสาวของเธอด้วยวิธีนี้

“แม่คะ ทำไมการได้รับความสุขมันถึงยากนักล่ะคะ?” อ้าวเสว่คว่ำหน้าบนไหล่ของซือซือแล้วพูดช้าๆ

ซือซือรู้สึกว่าน้ำตาของอ้าวเสว่เปียกไหล่เธอจนชุ่ม เธอกัดฟันแล้วดำเนินการตามแผนต่อไป : “ลูกรักจ๊ะ ลูกไม่ชอบเย่เนี่ยโม่แล้วเหรอ? ชอบก็ต้องยืนหยัดต่อไป”

อ้าวเสว่ยืนตัวตรง ปาดน้ำตาแล้วถามอย่างแปลกใจ “แต่ว่าแม่ไม่ได้....”

ซือซือช่วยอ้าวเสว่เช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธอ : “เด็กโง่ แม่ก็อยากให้ลูกมีความสุขเหมือนกันนะ รอดูไปก่อนเถอะนะ”

ติงยียีรู้สึกแปลกใจมาก ในช่วงสองวันมานี้ ดูเหมือนว่าอ้าวเสว่จงใจที่จะหลบหน้าเธอ ในตอนที่จัดตั้งสถานที่ของงานแข่งกีฬา เห็นได้ชัดว่าไม่เต็มใจที่จะอยู่กลุ่มเดียวกับตนเอง ติงยียีทำได้เพียงขอให้ซ่งเมิ่นเจ๋มาช่วยตนเอง

ในสนามบอล ทีมฟุตบอลยังต่อสู้กันอย่างต่อเนื่อง วันนี้เป็นวันที่สหภาพนักศึกษามหาวิทยาลัย Z กับมหาวิทยาลัยH จะลงแข่งนัดกระชับมิตร

เย่เนี่ยนโม่ยังเรียกไห่โจ๋ซวนมาช่วยเสริมทัพเป็นพิเศษ แม้แต่เทพมังกรเห็นหัวไม่เห็นหางอย่างจางถังก็อยู่ที่นั่นด้วย

ระหว่างช่วงพัก เหล่านักศึกษาสาวกรีดร้องอยู่รอบๆ เย่เนี่ยนโม่และไห่โจ๋ซวนและต่างพากันยื่นผ้าขนหนูและน้ำดื่มในมือของตัวเองให้กับสองหนุ่มหล่อประจำมหาวิทยาลัยซึ่งทำให้นักศึกษาคนอื่นในมหาวิทยาลัยเห็นแล้วต่างพากันอิจฉา

เย่เนี่ยนโม่ยิ้มแล้วพยักหน้าให้กับฝูงชนแล้ววิ่งไปทางติงยียีที่ทาสีป้ายพื้นหลังแล้วหยิบขวดน้ำแร่ที่ยังไม่เปิดข้างติงยียีแล้วดื่ม

“คุณชายใหญ่ของตระกูลเย่คะ ทางนั้นมีเครื่องดื่มตั้งเยอะ นายจะมาแย่งเอาน้ำฉันไปทำไม!” ติงยียีทำท่าทางจะคว้าไป เย่เนี่ยนโม่หัวเราะแล้วยกแขนขึ้นโดยอาศัยความช่วยเหลือจากความสูงของเขาแล้วพูดอย่างหล่อเหลาว่า : “ฉันเกลียดการเป็นหนี้บุญคุณคนที่ฉันไม่รู้จัก ใช่แล้วล่ะ คืนนี้ว่างหรือเปล่า?”

ซ่งเมิ่นเจ๋มองทั้งสองคนอย่างประหลาดใจ แฟนของเย่เนี่ยนโม่ไม่ใช่อ้าวเสว่งั้นเหรอ? เห็นได้ชัดว่าติงยียีต้องการหลีกเลี่ยงความสงสัย จึงพูดอย่างอารมณ์ไม่ดีว่า : “จะทำอะไร?”

ไห่โจ๋ซวนที่สนามบอลเรียกเย่เนี่ยนโม่แล้ว เย่เนี่ยนโม่โบกมือให้ติงยียีแล้ววิ่งไปทางสนาม ซ่งเมิ่นเจ๋ไม่เชื่อว่าเพื่อนของตนเองจะเป็นมือที่สาม จึงยิ้มพร้อมกับส่ายหัวแล้วดูไห่โจ๋ซวนแข่งบอลต่อ

ตอนเย็น ที่คฤหาสน์ตระกูลเย่ อ้าวเสว่เดินเข้าไปในห้องโถงอย่างน่าเอ็นดูภายใต้การนำทางของแม่บ้าน