ตอนที่ 1409 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1309

“ฉันบอกแล้วว่าอ้าวเสว่จะต้องชอบสไตล์นี้ไงล่ะ! เอ๊ะ เมื่อกี้นี้มีใครเข้าไปในลิฟต์หรือเปล่า?” ติงยียียื่นหัวออกจากประตูแล้วทันเห็นเพียงแค่ประตูลิฟท์ที่ปิดลง

“แม่คะ!” อ้าวเสว่ตะโกนหลังจากเห็นซือซือ ขาทั้งคู่ทรุดลงไปบนพื้น เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรจริงๆ เธอคิดว่าเธอสามารถถกเถียงกันตามเหตุผลได้ แต่เธอก็ไม่กล้า

ซือซือเดินเข้ามาโดยสวมรองเท้าส้นสูงและเปิดโทรศัพท์ แล้วเล่นซ้ำคำพูดที่ติงยียีและเย่เนี่ยนโม่คุยกันในห้องให้อ้าวเสว่ฟัง ชื่อของอ้าวเสว่ที่ปรากฏอยู่ภายในบทสนทนาได้ถูกกำจัดทิ้งไปเรียบร้อยแล้ว และรวมเข้ากับเสียงอื่นๆ อ้าวเสว่ฟังอย่างเลื่อนลอย

“เธอชอบการตกแต่งแบบไหน?”

“ว้าว ที่นี่มีสองห้องนอนด้วย ว่าแต่นายพร้อมอยู่แล้วเหรอ?”

“หยุดพูดไร้สาระ อยู่ด้วยกันต้องตะโกนขนาดนี้เลยหรือไง?”

“พ่อแล้ว ไม่ต้องเล่นแล้ว ไม่ต้องเล่นแล้ว!” อ้าวเสว่ปิดหูของเธอแล้วพูดพึมพำ ซือซือย่อตัวลงแล้วมองดูอ้าวเสว่ที่แสดงออกถึงท่าทางที่เจ็บปวดมันเหมือนมองเห็นตัวเธอในอดีตที่ต้องเจ็บปวดอยู่ในตระกูลเย่มาก่อน

“อ้าวเสว่ หรือว่าลูกเต็มใจที่จะมอบความรักของตัวเองให้กับคนอื่นไป? เย่เนี่ยนโม่คือผู้ชายที่ลูกชอบ ติงยียีเป็นได้แค่มือที่สามเท่านั้น”

สองมือของอ้าวเสว่กำกระโปรงแน่น น้ำตาที่ไหลพรากได้ลบการแต่งหน้าที่ประณีตไปแล้ว ไม่มีเรี่ยวแรงไปทั้งตัว ซือซือยื่นมือออกมาแล้วค่อยๆพูดโน้มน้าวว่า : “มาเถอะ ลูกแม่ แม่จะช่วยให้ลูกแต่งงานเข้าตระกูลเย่แน่นอน ขอเพียงจากนี้เป็นเด็กดีและเชื่อฟัง”

อ้าวเสว่จ้องมองมือที่ยื่นออกมาตรงหน้าอยู่นานแล้วจึงคว้าไว้แน่น ติงยียี เพราะว่าเธอมาขโมยความรักเพียงหนึ่งเดียวของฉัน อย่าได้โทษว่าฉันเปลี่ยนไปอย่างไร้ความปราณี!

สำนักงานสหภาพนักศึกษา

“พรุ่งนี้ก็จะเป็นงานแข่งกีฬาแล้ว ทุกคนจะต้องเตรียมตัวให้พร้อม โดยเฉพาะอย่างยิ่งการควบคุมด้านหลังเวที ที่นั่งร้านจะต้องทำให้ดี” เย่เนี่ยนโม่มองติงยียีที่รับผิดชอบเรื่องนั่งร้านด้วยสายตาจริงจัง ติงยียีพยักหน้าอย่างเต็มไปด้วยความมั่นใจ

มือของอ้าวเสว่ที่อยู่ใต้โต๊ะนั้นกำแน่นมาก แต่เบื้องหน้าพูดเสียงนุ่มว่า : “คืนนี้ทุกคนต้องทำงานล่วงเวลา ฉันรู้จักร้านซูชิที่ยอดเยี่ยมมากจะส่งเป็นมื้อดึกให้กับทุกคนนะ”

เพื่อนร่วมชั้นที่อยู่รอบๆพากันโห่ร้อง แล้วพากันบอกกับเย่เนี่ยนโม่ว่าเขาได้พบกับเพื่อนที่ดีแล้ว อ้าวเสว่ก้มหน้าลงอย่างเขินอาย แต่ดวงตากลับเย็นชา

ในตอนเย็น สำนักงานของสหภาพนักศึกษามีบรรยากาศคึกคักและเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น พรุ่งนี้เป็นงานแข่งกีฬาแล้ว ทุกคนล้วนแต่กำลังเตรียมความพร้อม อ้าวเสว่หยิบซูชิมาวางไว้ตรงหน้าเย่เนี่ยนโม่แล้วพูดอย่างนุ่มนวลว่า : “กินอะไรหน่อยเถอะค่ะ วันนี้คุณไม่ได้กินอะไรมากเลย”

เย่เนี่ยนโม่ส่งเสียงขอบคุณ แล้วหยิบซูชิชิ้นหนึ่งส่งไปที่ปากของอ้าวเสว่ อ้าวเสว่ตัวแข็งแล้วอ้าปากอย่างอายๆและกินไปหนึ่งคำ เย่เนี่ยนโม่โน้มตัวเข้ามาใกล้แล้วจูบเบาๆบนแก้มที่เคี้ยวหนุบหนับของเธอ

“น่าเกลียด!” อ้าวเสว่หัวเราะคิกคักและมีความสุข ดูเหมือนว่าเย่เนี่ยนโม่จะยังมีความรู้สึกดีๆให้กับเธออยู่ “ฉันจะไปส่งซูชิให้ยียี” อ้าวเสว่หันหลังและวิ่งออกจากสำนักงาน

ติงยียีและซ่งเมิ่นเจ๋กำลังตรวจสอบนั่งร้านบนเวทีงานแข่งกีฬาซ่งเมิ่นเจ๋มองติงยียีที่ปีนขึ้นไปที่สูงเพื่อตรวจสอบเหมือนเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ตัวเธอโอนไปโอนมาแหงนหน้ามองขึ้นไปอย่างเป็นกังวลอยู่ตลอด

“ยียี!” อ้าวเสว่เดินเข้ามาแล้วตะโกนทันที หลังจากก้าวขึ้นบันไดเหล็กไปสองขั้นแล้ว หัวใจของติงยียีแกว่งไปมาไม่มั่นคงเล็กน้อย ซ่งเมิ่นเจ๋หันหน้าไปมองอ้าวเสว่ด้วยความรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย ไม่เห็นเหรอว่าติงยียีกำลังตั้งใจทำงานบนโครงเหล็กอยู่ ยังจะเรียกเสียงดังขนาดนั้นอีก

อ้าวเสว่รีบวิ่งเข้าไปช่วยพยุงติงยียีแล้วพูดขอโทษไม่หยุด : “ขอโทษนะที่จู่ๆก็เรียกเธอเลย”

ติงยียีโบกมือแล้วยิ้มสดใส หลายวันมานี้ความสัมพันธ์ของเธอกับติงยียีกลับไปยังจุดเริ่มต้นช่วงแรกสุดอีกครั้ง เธอมีความสุขมากเช่นกัน!

“ยียีฝ่ามือของเธอมีเลือดออกแล้ว” ซ่งเมิ่นเจ๋รีบคว้ามือของติงยียีแล้วดึงไปติงยียีไปที่ห้องพยาบาล อ้าวเสว่มองแผ่นหลังของติงยียีจากไป แล้วเธอก็ยิ้มอย่างเย็นชา ในเสี้ยววินาทีเมื่อสักครู่นี้เธอยังคิดแม้กระทั่งว่าติงยียีจะร่วงลงมาจากนั่งร้านหรือไม่

สายตาของอ้าวเสว่เอนไปที่นั่งร้านโดยไม่ตั้งใจ ทันใดนั้นก็เดินเข้าไปมองดูใกล้ๆอย่างประหลาดใจ ในตอนที่ตียียีจะล้มลงเมื่อสักครู่นี้แล้วคว้านั่งร้านเอาไว้ดูเหมือนจะมีตัวล็อคอันเล็กๆอันหนึ่งไม่ได้รัดให้แน่น

อ้าวเสว่เงยหน้าขึ้น ถ้าหากตัวล็อคนี้เสีย ถ้าอย่างนั้นโคมไฟที่ร้อยต่อกันด้านบนก็จะร่วงลงมาสินะ พอถึงเวลานั้นความรับผิดชอบของติงยียีก็จะเป็นเรื่องใหญ่แล้ว

ขณะที่คิดว่าติงยียีจะถูกลงโทษ มือของอ้าวเสว่ก็วางบนตัวล็อคแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองโคมไฟ มือนั้นยังสั่นนิดๆ ถ้าโคมไฟร่วงลงมาแล้วมีคนพอดี ถ้าคนอื่นได้รับบาดเจ็บ

ความคิดสับสนมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ คู่รักที่ทะเลาะกันที่สนามกีฬาทำให้ตาของอ้าวเสว่แดงก่ำแล้วดึงตัวล็อคจนหัก ถ้าหากมีคนโดนหล่นใส่ อย่างนั้นแล้วก็อย่ามาโทษฉัน ไปโทษติงยียีเถอะ

ในงานงานแข่งกีฬา มีเสียงหัวเราะสนุกสนานทั่วทุกแห่ง คนของสหภาพนักศึกษายุ่งวุ่นวายมากๆ เย่เนี่ยนโม่เป็นผู้บัญชาการในสถานที่จัดงาน เย่เนี่ยนโม่ประหลาดใจมากเมื่อเห็นแม่บ้านของบ้านตัวเองปรากฏตัวขึ้น : พ่อกับแม่ก็มาด้วยเหรอเนี่ย?”

“เนี่ยนโม่!” เซี่ยชีหรั่นสวมชุดกีฬา ดูแล้วไม่ต่างกับนักศึกษาของมหาวิยาลัยเลย ดวงตาของเย่ชูฉิงไร้ชีวิตชีวาเมื่อเห็นว่าไม่มีเงาของคนที่คุ้นเคยอยู่ข้างๆเย่เนี่ยนโม่ แม่บ้านถอยหลังกลับไปอยู่ข้างๆเซี่ยชีหรั่นและปกป้องระแวดระวังภัยให้กับเธอ

เย่เนี่ยนโม่มองไปรอบๆ เซี่ยซี่หรั่นพูดอย่างเข้าใจชัดเจนว่า : “พ่อของลูกได้รับเชิญในฐานะแขกผู้มีเกียรติของภาคองค์กรธุรกิจ ตอนนี้น่าจะกำลังคุยกับท่านนายกเทศมนตรีอยู่”

“คุณน้าคะ!” อ้าวเสว่วิ่งเข้ามา มือจับแขนของเซี่ยชีหรั่นอย่างเป็นธรรมชชาติ นักศึกษาจำนวนมากเริ่มสังเกตเห็นว่าสาวสวยคนนี้ดูเหมือนจะเป็นนักออกแบบเครื่องประดับชื่อดังเซี่ยชีหรั่น ทุกคนล้วนแต่แอบอิจฉาเซี่ยชีหรั่น