ตอนที่ 1420 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1320

ไห่โจ๋ซวนรู้สึกว่าริมฝีปากของตัวแห้งผิดปกติ ต้องการอยากจะพูดคำพูดที่ไม่เหลือเยื่อใย แต่ว่าคำพูดที่ไม่มีเยื่อใดนั้นเหมือนกับก้อนหินที่อุดอยู่ในลำคอ

“น้าเชี่ย ตลอดที่ผ่านมาผมเห็นชูฉิงเป็นแค่น้องสาวเท่านั้น ผมมีคนที่ผมชอบอยู่แล้ว ผมหวังว่าชูฉิงจะเข้าใจในจุดจุดนี้ ผมไม่อยากให้คนที่ผมรักต้องเจ็บปวด”

มือของไห่โจ๋ซวนที่วางอยู่ด้านหลังได้กำแน่นขึ้น ในหัวสมองนั้นว่างเปล่าไปหมด เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า：“ตอนนั้นน้าได้รับปากกับพ่อของเธอว่าจะดูแลเธอให้ดีที่สุด ถ้าหากเป็นความต้องการของเธอ วางใจเถอะ น้าก็จะสงเคราะห์ให้เธอ”

“ขอบคุณครับน้าเชี่ย” ไห่โจ๋ซวนได้ยินเซี่ยชีหรั่นเอ่ยถึงชื่อคุณพ่อของตัวเอง เดิมทีที่จิตใจด้านชาก็แปรเปลี่ยนเป็นเจ็บจี๊ดขึ้น เย่ชูฉิง ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นตระกูลเย่ของคุณติดค้างผม

แล้วไห่โจ๋ซวนก็จากไป เย่ชูฉิงได้ลืมตาขั้น น้ำตานั้นได้ไหลจนแห้ง เหลือไว้เพียงดวงตาที่ว่างเปล่า เซี่ยชีหรั่นที่เจ็บปวดหัวใจ แต่กลับไม่สามารถทำอะไรได้ ได้ยินชัดเจนแล้วใช่ไหม ต่อไปแม่ห้ามให้หนูไปหาโจ๋ซวนอีก อย่าไปทำให้เขาลำบากใจ”

“ทำไมคะ หรือว่าแม่ไม่ช่วยหนูแล้ว”เย่ชูฉิงที่เอนนอนอยู่ได้มองมาทางคุณแม่ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคุณแม่ถึงกลายเป็นคนที่ไม่เข้าใจความรู้สึกของคนอื่น การไม่เข้าใจความรู้สึกของคนอื่นเป็นอะไรที่น่ากลัวมากๆ

“แม่จะบอกอีกครั้งนะชูฉิง ว่าห้ามไปหาโจ๋ซวนอีก！ มิเช่นนั้นแม่จะโกรธจริงๆด้วย” น้ำตาของเซี่ยชีหรั่นใกล้จะไหลออกมาเต็มทน มือนั้นจับที่แข้งของตัวเองไว้ เพื่อไม่ให้ตัวเองนั้นร้องไห้ออกมาเสียงดัง

“ไม่ หนูไม่ยอม ！ หนูจะไม่ยอมปล่อยมือไปจากพี่โจ๋ซวนไปเด็ดขาด คุณแม่ไม่ดี！” เย่ชูฉิงพลิกตัวลุกขึ้นแล้ววิ่งออกจากประตูจากไป แล้วร้องไห้ตลอดทาง

“ชูฉิง！” เซี่ยชีหรั่นรีบลุกขขึ้น ยื่นมืออยากจะคว้าบางอย่าง แต่กลับคว้าอะไรไม่ได้สักอย่าง เย่เชินหลินเดินเข้ามาแล้วโอบเซี่ยชีหรั่นเข้ามาในอ้อมกอด จากนั้นกล่าวเบาๆ：“ทำไมต้องฝืนตัวเองเช่นนี้”

เซี่ยชีหรั่นซบอยู่ในอ้อมกอดของเย่เชินหลินร้องไห้อย่างเงียบๆ：“นี่คือสิ่งที่ฉันติดค้างโจ๋ซวน ฉันเคยสัญญาไว้ ขอเพียงพวกเขาเอ่ยปากขอร้อง ฉันก็จะพยายามตอบสนองให้ ชูฉิง ถือว่าแม่ทำผิดต่อหนู”

เย่ชูฉิงวิ่งลงบันไดไปด้านล่าง เย่เนี่ยนโม่ตกใจรีบคว้าตัวเย่ชูฉิงไว้：“ชูฉิงเป็นอะไร เกิดเรื่องอะไรขึ้น”

“พวกคุณมันคนไม่ดี！ ฉันไม่อยากจะสนใจพวกคุณแล้ว！”เย่ชูฉิงดิ้นออกจากมือของพี่ชายแล้วก็วิ่งออกไป เย่เนี่ยนโม่ช้าไปหนึ่งก้าว ชูฉิงได้วิ่งออกไปจนมองไม่เห็นเงาแล้ว

“เกิดอะไรขึ้นกับชูฉิง ยังโอเคอยู่ใช่ไหม” ติงยียีเก็บกวาดทุกอย่างที่สวนหลังบ้านเรียบร้อยแล้ว ก็รีบเข้ามาถาม

เย่เนี่ยนโม่หันไปมองไห่โจ๋ซวนแล้วกล่าวอย่างเคร่งขรึม：“นายปฏิเสธเหรอ” ไห่โจ๋ซวนพยักหน้า ซ่งเมิ่นเจ๋ที่อยู่ข้างๆถูกสายตาของเย่เนี่ยนโม่ทำให้ตกใจ จึงยิ่งยืนใกล้เข้าที่หลังของไห่โจ๋ซวน

เย่เนี่ยนโม่รู้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะไปตำหนิการเลือกเพื่อนตัวเอง จึงได้เรียกพ่อบ้านมา ให้พ่อบ้านจัดทุกคนให้ไปตามหาชูฉิง ที่นี่อยู่ห่างจากตัวเมืองมาก ชูฉิงไม่สามารถไปไหนได้ไกล

“โจ๋ซวน พวกเราก็ออกไปตามหาชูฉิงเถอะ” ซ่งเมิ่นเจ๋กล่าวอย่างเบาๆด้วยสีหน้าที่ยังแดงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้ตื่นจากภาพจูบในจินตนาการเมื่อสักครู่

“พรุ่งนี้ยังมีคาบเรียนอีก ผมส่งคุณกลับไปก่อน ไม่อย่างนั้นคุณพ่อคุณจะเป็นห่วง” ไห่โจ๋ซวนจูงมือของซ่งเมิ่นเจ๋แล้วออกจากประตูไป

เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ แต่ก็กลับไม่ได้พูดอะไร โจ๋ซวนเขามีทางเลือกของตัวเอง ต้องโทษจ้องสาวของตัวเองที่รักคนผิด

ไห่โจ๋ซวนขับรถไปส่งซ่งเมิ่นเจ๋ถึงบ้าน ส้งซูหาวได้เรียกหยุดไห่โจ๋ซวน “คุณคบกับลูกสาวของผมเหรอ”

ซ่งเมิ่นเจ๋แนบชิดอยู่ข้างกายไห่โจ๋ซวนอย่างเหนียมอาย ไม่กล้าสบตากับพ่อตัวเอง รู้สึกเขินเล็กน้อย ส้งซูหาวค่อนข้างพอใจไห่โจ๋ซวน ถึงแม้ว่าตระกูลไห่จะค่อนข้างโดดเดี่ยวเงียบเหงาเนื่องจากการเสียชีวิตของไห่ลี่หมิน แต่ทว่าทางบ้านของเย่เชินหลินก็ดูแลไห่โจ๋ซวนเป็นเหมือนลูกเป็นลูกแท้ๆของตัวเอง ต่อไปถ้ามีลูกเขยอย่างไห่โจ๋ซวนก็ไม่เลวทีเดียว

“คุณลุงส้ง ผมไม่ได้คบกับลูกสาวของท่านครับ” ไห่โจ๋ซวนกล่าวเบาๆ เซียวเสี่ยวลี่ที่อยู่ข้างๆยกยิ้มเยาะขึ้น ลูกสาวนอกสมรสเป็นเพียงนกกระจอกอยากจะกลายเป็นหงส์ หึ！

“โจ๋ซวน เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ คุณไม่ใช่จูฉันต่อหน้าชูฉิงเหรอ แล้วพูดคำเหล่านั้นอีก ฉันคิดว่าคุณคิดกับฉัน” ซ่งเมิ่นเจ๋ถอยไปด้านหลังอย่างต่อเนื่อง ต้องการเห็นใบหน้าที่จัดเจนของไห่โจ๋ซวน

“เมิ่นเจ๋ เมื่อสักครู่นั้นต้องขอขอบคุณคุณมาก ต่อไปยังโอกาสที่ต้องการให้คุณทำแบบนี้อีกมาก คุณเต็มใจไหม” สำหรับส้งเมิ่นเจ๋ แม้แต่คำโกหกไห่โจ๋ซวนก็ขี้เกียจที่จะพูด ใกล้เข้าไปหาซ่งเมิ่นเจ๋ ไห่โจ๋ซวนถามขึ้นเบาๆ

：“คุณชอบฉันไหม” ซ่งเมิ่นเจ๋ปากสั่นถามกลับไป ไห่โจ๋ซวนยิ้มขึ้น จัดระเบียบผมที่ถูกลมพัดรุงรังให้กับซ่งเมิ่นเจ๋ แล้วกล่าวอย่างอ่อนโยนขึ้น：“ราตรีสวัสดิ์”

ไห่โจ๋ซวนนั่งเข้าไปในรถแล้วก็ขับรถอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ออกมาจากบ้านบ้านตระกูลส้งแล้ว ก็ได้จอดรถขึ้นอย่างกะทันหัน แล้วก็ตบเข้าที่พวงมาลัยอย่างแรง สมควรตาย ทำไมหัวใจของเขาถึงเจ็บปวดจนไม่สามารถหายใจได้！

โทรศัพท์ดังขึ้น เสียงของเย่เนี่ยนโม่ที่แฝงด้วยความร้อนรน ：“ชูฉิงหายตัวไปแล้ว”

อะไรคือหายตัวไป！ รถของไห่โจ๋ซวนพุ่งออกไปราวกับธนูมุ่งหน้าไปที่บ้านตระกูลเย่

ณ บ้านตระกูลเย่

ติงยียีนั่งอยู่บนรถมองเย่เนี่ยนโม่วางสายโทรศัพท์ มองไปรอบๆอย่างเป็นกังวล：“แปลกจัง เย่ชูฉิงวิ่งไปที่ไหนกัน！”

เสียงบอดี้การ์ดออกมาจากวิทยุสื่อสารอย่างไม่หยุดหย่อน