ตอนที่​ 1471 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1371

ในช่วงบ่าย เย่เนี่ยน​โม่​ไม่ได้ทำแผ่นวางเท้าไม้วางไว้บนรถเข็นให้ติงต้าเฉินด้วยตัวเอง เศษไม้ทิ่มนิ้วชี้ของเขา จนเลือดไหลริน เย่ป๋อรีบหยิบปลาสเตอร์ที่เตรียมพร้อมไว้ตลอดเวลาออกมา แต่อีกคนกลับทำทุกอย่างเร็วกว่าเขา

ติงยียีซึ่งอยู่เคียงข้างเย่เนี่ยนโม่ตลอดเวลาเห็นว่าเลือดของเขาไหลไม่หยุด จึงเอานิ้วชี้ของเขาเข้าไปอมในปากทันที

เย่เนี่ยนโม่ตกตะลึง พอเห็นนิ้วชี้ของเขาที่ถูกอมอยู่ในริมฝีปากแดงเล็กๆ ของเธอ หัวใจของเขาเต้นรัว และใบหูของเขาเริ่มแดง

ติงยียีที่กำลังจับนิ้วของเขาอมอยู่ตระหนักได้ว่าการกระทำของเธอทำให้ทุกคนตกตะลึงมาก จึงรีบคายนิ้วของเขาออกมา เย่เนี่ยนโม่ ดึงนิ้วมือที่เต็มไปด้วยน้ำลายกลับมา / นิ้วมือเต็มไปด้วยน้ำลาย เธอรีบหันหลังกลับแล้วยื่นกระดาษทิชชูให้กับเขา ก่อนจะพูดอย่างรู้สึกผิด “ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ ตอนฉันยังเด็กพ่อของฉันทำแบบนี้ตอนฉันได้รับบาดเจ็บค่ะ”

เย่เนี่ยนโม่มองหน้าเธอที่กำลังก้มหน้างุด ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเข้ามาทางหน้าต่าง พัดผมหน้าม้าที่มีเหงื่อออก สักพัก เขารู้สึกว่าเธอสวยมาก จึงขยับเข้าไปใกล้ ภายใต้สายตาที่ประหลาดใจของอีกฝ่ายถึงลมหายใจรินลดหน้ากับอีกฝ่าย

เย่ป๋อมองไปที่คนสองคนที่อยู่ภายใต้แสงสายัณห์ยามตะวันเลือนลับจากฟ้า กวาดสายตามองบาดแผลที่มือของคุณชายอย่างใจเย็น และเก็บปลาสเตอร์ปิดแผลกลับเข้าไปในกล่องยาตามเดิม

ช่วงอาหารเย็น ติงยียีเขี่ยข้าวในชามไปมา สายตาของเธอมองไปที่จานปลาที่อยู่ไม่ไกลจากเธอ กำลังลังเลว่าจะกินมันหรือไม่กินดี เธอเคยถูกก้างปลาติดคอตอนที่เธอยังเด็ก ทำให้เธอกลัวที่จะกินปลาเมนูโปรดของเธอไปเลย

ตะเกียบคู่หนึ่งเอื้อมไปในจานปลา แล้วคีบเนื้อปลาชิ้นใหญ่ขึ้นมา หลังจากนั้น เย่เนี่ยนโม่ก็วางเนื้อปลาที่คีบมาลงในชามของเธอแล้วลูบที่ศรีษะของเธอก่อนจะกินข้าวต่อ

ติงยียีก้มหน้าลง รอยยิ้มที่มุมปากของเธอแทบจะซ่อนไว้ไม่อยู่ เย่ป๋อที่เฝ้าดูทั้งสองคน อยู่ด้านข้างเริ่มสงสัยในคำพูดของลุงจางขึ้นมาเป็นครั้งแรก

ตอนที่เขากลับมาที่เมืองตงเจียงครั้งแรก ลุงจางที่อยู่ข้างกายนายท่านเย่พูดกับตัวเองว่าคุณชายเป็นคนที่เคร่งขรึม ไม่ชอบยิ้ม ดูจากตอนนี้เขาคิดว่าลุงจางน่าจะพูดเกินจริงไปจริงๆ

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ดวงจันทร์ที่ใกล้จะถึงสิบห้าค่ำก็เริ่มเต็มดวงแล้ว มีร่างสองร่างยืนอยู่ที่ระเบียง มือนุ่มนิ่มของติงยียีกำลังนวดไหล่ของเย่เนี่ยนโม่ รับรู้ได้ถึงสัมผัสอันแข็งแกร่งผ่านฝ่ามือของเธอ ในใจของเธออดคิดไม่ได้ พรุ่งนี้เขาคงไม่อยู่กับตนเองได้สินะ

“คุณกำลังคิดอะไรอยู่” เย่เนี่ยนโม่กุมมือเธอเบาๆ ติงยียีส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว เธอไม่ต้องการให้คนอื่นเห็นความเหงาที่เธอมี แม้แต่

เขาก็ให้เห็นไม่ได้

ทั้งสองอยู่ด้วยกันทั้งคืน ในช่วงเช้า ติงยียีลืมตาตื่น แล้วขยับตัวที่ปวดเมื่อยเล็กน้อย อ้อมแขนที่กอดเธอไว้ยิ่งกอดแน่นขึ้น

เธอนอนเงียบอยู่สักพัก ก่อนจะมองชุดคลุมใส่นอนแบบเดียวกันกับตัวเอง เธอก็รู้สึกมีความสุขเหลือล้นขึ้นมาทันที เสียงลมหายใจที่ลดอยู่เหนือศีรษะของเธอ ทำให้เธอพยายามเงยหน้าขึ้น อยากจะเห็นหน้าตาของเขาให้ชัดเจน

คางที่แน่วแน่ของเย่เนี่ยนโม่เป็นเริ่มมีเคราขึ้นเล็กน้อย เธอพยายามเงยหน้าขึ้นมอง จึงสบตากับเขาที่มองลงมาที่เธอพอดี

ทันทีที่เย่เนี่ยนโม่ตื่นขึ้นมา เขาก็พยายามค้นหาบุคคลที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา ทันทีที่เขาสบตากัน เขาก็รู้สึกถึงการเต้นของหัวใจที่เต้นแรงอย่างอธิบายไม่ถูก เหมือนดินแห้งแล้งในฤดูใบไม้ร่วงภายนอกหน้าต่างมีดอกไม้เบ่งบานขึ้นมาราวอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ

“อรุณสวัสดิ์” เสียงทักทายในยามเช้าแฝงไปด้วยความง่วงงุน เขามองดวงตาที่สดใสของเธอ แล้วรู้สึกว่าชีวิตช่างงดงามอะไรอย่างนี้

ในโรงพยาบาล ติงต้าเฉินจับมือกับหมอทีละคน เย่ป๋อรับหน้าที่ส่งพวกเขาไปกลับ ติงต้าเฉินมองเธออย่างสงสัย ก่อนจะเอ่ยถาม “ยียี พ่อหนุ่มคนนี้กับหนูเป็นอะไรกัน?”

“คุณพ่อคะ ไม่ใช่นะคะ เขาเป็นผู้ช่วยของเย่เนี่ยนโม่” ติงยียีรีบอธิบาย

“เย่เนี่ยนโม่อย่างนั้นเหรอ? ลูกกับเขาคบกันแล้วกันจริงๆ สินะ?” เมื่อก่อนติงต้าเฉินไม่ค่อยพอใจเย่เนี่ยนโม่เท่าไหร่ แต่ตอนอยู่ในโรงพยาบาล คำพูดของเย่เนี่ยนโม่ทำให้เขามองไปที่ชายหนุ่มที่อายุยังน้อย แต่กลับมีความแข็งแกร่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ติงยียีไม่รู้จะตอบเขายังไง จะบอกว่าคบกัน แต่เธอก็เป็นมือที่สาม เธอจะพูดอย่างเชิดหน้าชูตาได้ยังไงกัน

พอเห็นว่าเธอไม่ตอบอะไร เย่ป๋อรู้สึกประหลาดใจมาก คบกับคุณชายมันยากที่จะพูดออกมามากเลยหรือไง ก่อนจะจงใจพูดออกมาว่า “คุณติงครับ นายน้อยของพวกเราชอบคุณหนูติงมากจริง ๆ ครับ”

ติงต้าเฉินพยักหน้า แต่กลับไม่พูดอะไร เพิ่งเดินออกจากประตูโรงพยาบาล ก็มีเมอร์เซเดส-เบนซ์รถบ้านเคลื่อนที่กำลังจอดรออยู่ที่หน้าประตูทางเข้าโรงพยาบาล

เย่ป๋อตั้งใจจะไปช่วยติงต้าเฉินขึ้นรถ แต่ติงต้าเฉินส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วขึ้นไปในรถด้วยไม้เท้าด้วยท่าทางลำบาก แค่ไม่กี่นาทีก็ทำให้เขาเหงื่อออกท่วมตัวแล้ว

ในขณะที่เย่ป๋อกำลังจะปิดประตูรถ ติงต้าเฉินก็พูดขึ้นมาซะก่อนว่า “ยียี ทำไมวันนี้เย่เนี่ยนโม่ไม่มาด้วย?” ความคิดของเขาง่ายมาก ถ้าเขาคบกับลูกสาวของตนเองจริงๆ ตนเองก็ต้องถามไถ่ถึงเขาบ้างเป็นธรรมดา

ติงยียีรู้สึกขมขื่นในใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มเศร้า “วันนี้เขายุ่งมากค่ะ ที่บริษัทมีปัญหาต้องจัดการ เรากลับบ้านกันก่อนเถอะค่ะ”

ติงต้าเฉินไม่สงสัยอะไรอีก เขาพยักหน้าแล้วเข้าไปในรถ ในขณะนั้นเอง มีเสียงเรียกชื่อเธอดังขึ้นมาจากข้างหลัง ติงยียีหันกลับไปมอง จึงเห็นจางถังยืนมองเธออยู่ไกลออกไปไม่กี่ก้าว

ไม่ไกลออกไป รถของเย่ป๋อยังคงจอดรออยู่ที่เดิม ติงยียีหันหลังกลับไปโบกมือให้พ่อของเธอ พอหันกลับมาสายตาของเธอก็เต็มไปด้วยความโกรธ แล้วพูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “หมายความว่า หลังจากที่คุณชนพ่อของฉัน คุณก็ตั้งใจจะหนีความผิด แล้วหาคนมารับผิดแทนที่อย่างนั้นเหรอ?”

“ใช่แล้ว วันนี้ผมอยากจะมาเจรจากับคุณเป็นการส่วนตัว” จางถังหยิบเช็คเงินสด​ออกมายื่นให้ติงยียี สายตาของเธอที่บาร์ในคืนนั้นทำให้เขาตกใจกลัวมาก และสงสัยว่าอีกฝ่ายจะเจอหลักฐานอะไรหรือเปล่า แต่พอมาคิดดูแล้ว ก็ยังรู้สึกว่ามาเจรจาเป็นการส่วนตัวจะน่าเชื่อถือที่สุด ขอแค่ทางติงยียีไม่เอาความแล้ว ตำรวจก็คงยะไม่กัดไม่ปล่อยอีก เมื่อถึงเวลานั้น เขาแค่หาคนมารับผิดแทนก็พอแล้ว

ติงยียีมองไปที่จำนวนเงินในเช็คเงินสด แล้วพูดเสียงเรียบ "คุณคิดว่าเงินสองแสนจะแลกขาข้างหนึ่งของพ่อฉันได้ไหม?"